September
Beste lezer,

Wat een gezelligheid allemaal! Er poppen over het hele land koffiemorgens op.
En ook wij springen daarop in met verschillende dingen.In plaats van helemaal zelf allerlei evenementen te organiseren, sluiten we ons nu graag aan bij deze evenementen met een tafel van de Dutch Courier.Dus als jullie een evenement hebben waar je graag naartoe gaat in de community, laat het me dan weten. Dan promoot ik het op Facebook, in de krant of op de website. Zo hoef je ook niet alleen te gaan en heb je gelijk een onderwerp: de Dutch Courier.
Op de farmers market zijn we te vinden bij de poffertjeskraam (zie de advertentie in de krant voor waar deze wordt gehouden). De Dutchie Meet-up is tijdens het laatste uur van de markt.
Ook verwelkomen we een nieuwe adverteerder op pagina 7: The Clog Barn. Natuurlijk lijkt het me ook leuk om daar een koffiemorgen van de Dutch Courier te houden, dus laat maar weten wat voor je uitkomt.
Verder zijn er weer verhalen uit Monbulk in deze krant en we zijn zo blij met de samenwerking.
Door de krant heen lees je de fietsconferentie met Emmy, spreekwoorden, een recept uit Groningen, Under the Pear Tree, VOC-verhalen, Netje en nog veel meer.We hebben er weer met veel verschillende schrijvers Uit Australie en Nederland met  liefde aan deze uitgave gewerkt.

Carole Overmaat

Ja en daar gaan we dan.

We hebben wat verhalen van de tentoonstelling in de Dandenongs. Er is nu ook een boek uit en de boeklaunch was de tweede in diezelfde plek waar ook de tentoonstelling hangt. 

Het eerste verhaal  is het vehaal van de familie Bissels 

Het verhaal wordt in de tentoonstelling in het Engels verteld, maar ik vertel het graag in het Nederlands. 

Familie Bissels


Marinus Bissels werd in 1924 geboren in Berlicum, Nederland. maria van de Ven werd in 1928 geboren in Veghel, Nederland. Zij trouwden in 1952. 
De tijd na de tweede wereldoorlog was zwaar. Daarom besloten zij het avontuur aan te gaan en een nieuw leven op te bouwen in Australie. In Dedemer 1953 vertrokken zijn vauit Nederland aan boord van de MS Johna van Oldenbarnevelt. De reis voerde hern door de Middelandse zee en de rode zee, via Perth naar Melbourne, waar zijn op 5 februari 1954 aankwamen.

“Het was een geweldige reis”
Samen kregen zij vier kinderen. Elly werd in Nederland geboren. Gerard, Toney en Peter (oerleden) wereden in Australie geboren.

In Nederland werkte Marinus bij de gemeente. In 1943, op 19-jarige leeftijd, werd hij krijgsgevangenee en naar een concetratiekamp in Duuitsland gebracht. Enkele dagen later werd hij uit het kamp gehaald en moest hij zorgen voor het gezin en de boederderijk van een Duitse offficier, waar hij groenten verbouwde. Toen de oorlog voorbij was , was hij vrij om te vertrekken. Hij liep te voet terug naar Nederland. Tijdens zijn afwezigheid wist zijn familie niet of hij nog leefde of was overleden. Na zijn terugkeer ging hij weer bij de gemeente werken en hielp hij mee aan de wderopbouw van Berlicum en Middelrode.
Maria werkte in Nederland bij een lokale busmaatschappij. Toen zij met Marinu troude, nam zij ontslag. Bij  hun aankomst in Austalie wereden zij opgewacht door Marinus broer Wim en diens vrouw Ann. Wim en Ann waren vijf maanden eerder naar Australie geemigreerd. Wim regelde een woonplek voor Marinus en zijn gezin en vond ook werk voor hem in Monbulk. Mrinus en zijn gezin voelden zich er al snel thuis. 

Marinu ging werken bij de Victorian Railways in Croydon, maar zijn grote wens was om boer te worden. Daarom werkte hij enkle jaren op een boerderij in Silvan. Maria werkte als invalkracht in de jamfabriek van Monbul en besteedde daarnaast het grootste deel van haar tijd aan de opvoeding van de kinderen. 

In 1965 kregen Marinus en Maria de kans om hun eigen boerderij in Silvan te kopen. Zij verbouwden groetnen en bloemen en bleven maar liefst 51 jaar eigenaar van het bedrijf.

Zij waren succesvol en genotenvolop van de kansen en de vrijheid die Australie bood.

Maria overleed in 2000 en Marinus in 2016.
Marinus en Maria kwamen op 5 februari 1954 aan in Melbourne met de MS Johna van Oldenbarnevlet. Op de kade zwaaiden zijn naar Wim, de broer van Marinus, die hen daar opwachtte.

Elly Mertens (geboren Bissels) 

POFFERT
Ingrediënten

500 g bloem
10 g droge gist (of 25 g verse gist)
300 ml lauwwarme melk
2 eieren
50 g gesmolten boter
50 g suiker
½ theelepel zout
150 g rozijnen (optioneel, vooraf geweekt)
Boter om de vorm in te vetten

Bereiding

Los de gist op in de lauwwarme melk.
Meng bloem, suiker en zout in een grote kom.
Voeg de melk met gist, eieren en gesmolten boter toe.
Kneed of mix het beslag tot een soepel, dik deeg.
Schep eventueel de rozijnen erdoor.
Dek af en laat ongeveer 1 uur rijzen, tot het deeg in volume is verdubbeld.
Vet een poffertvorm of tulbandvorm goed in en schep het deeg erin (vul de vorm voor ongeveer twee derde).
Laat nog 30 minuten narijzen.
Stoom de poffert ongeveer 1½ uur. Heb je geen stoompan, dan kun je de vorm au bain-marie in een oven van 160 °C zetten. Houd de watervoorraad tijdens het garen op peil.

Serveren

Serveer plakken poffert warm of koud met:
gesmolten roomboter,
Groningse stroop of appelstroop,
bruine suiker,
of een beetje kaneelsuiker.

Tip: In Groningen wordt poffert vaak de volgende dag in plakken gesneden en in boter goudbruin gebakken. Dat geeft een heerlijk krokant korstje en is voor veel Groningers een favoriet.

GEZEGDES

Boter bij de vis – 
Meteen betalen of direct iets terugdoen.
“Bij deze klus is het boter bij de vis.”

Iemand een hart onder de riem steken – Iemand moed inspreken.
“Na het slechte nieuws stak ik haar een hart onder de riem.”

Met de deur in huis vallen – Meteen over het belangrijkste beginnen.
“Ik val maar meteen met de deur in huis: ik neem ontslag.”

Het ijs is gebroken – De spanning is verdwenen.
“Na één grapje was het ijs gebroken.”

Water bij de wijn doen – Een compromis sluiten.
“Beide partijen moesten wat water bij de wijn doen.”

Door de mand vallen – Ontmaskerd worden.
“Hij deed alsof hij expert was, maar viel al snel door de mand.”


Een oogje in het zeil houden – Goed opletten.
“Kun jij een oogje in het zeil houden?”


Geen blad voor de mond nemen – Heel eerlijk en direct zijn.
“Zij neemt geen blad voor de mond.”


De plank misslaan – Er helemaal naast zitten.
“Met die opmerking sloeg hij de plank mis.”
Alle zeilen bijzetten – Alles doen wat mogelijk is.
“Om de deadline te halen moesten we alle zeilen bijzetten.”

Spijkers op laag water zoeken – Muggenziften.
“Hij zoekt altijd spijkers op laag water.”

Een schot in de roos – Een groot succes.
“Dat nieuwe idee was een schot in de roos.”

De koe bij de horens vatten – Een probleem direct aanpakken.
“Laten we de koe bij de horens vatten.”

Met de noorderzon vertrekken – Stilletjes verdwijnen zonder afscheid te nemen.
“Na het feest was hij met de noorderzon vertrokken.”



Beginnend in 1975. Toen werd er in Perth een ‘Ethnic Radio Steering Committee’ opgericht met als doel om etnische radio-uitzendingen te realiser
en op een permanente basis. 

De toenmalige federale minister voor de Media gaf toestemming voor AM & FM radiostations met een beperkte zendkracht tot een straal van 14.5 km rondom de stad. Op datzelfde moment kregen de Universiteit van West Australië en het West Australische Instituut van Technologie zendvergunningen. W.A.I.T. adverteerde met de vraag of er interesse was voor groepen in de gemeenschap om hieraan deel te nemen. 

Een van de groepen die hieruit voorkwam was de “Multicultural Radio and Television Association (MRTA)”. Dutch Community Radio is lid van MRTA vanaf het begin. Sinds dat moment is de Dutch Community Radio uitgegroeid tot een succesverhaal, een professioneel radio-gebeuren met uitsluitend vrijwilligers aan de helm. 

Maar nu een-en-vijftig jaar zijn er nog maar twee vrijwilligers, die beiden ook nog wel andere dingen willen doen dan radiomaken. Dus, ... 30 Augustus en dan houdt de koek op. We hebben altijd met plezier programmas naar de luisteraars gebracht, en dat doen we nog steeds. Toch is het goed om nu te stoppen.

Peter Van der Wedden
president


Dutch Community Radio


Dit stond op Dutch heritage : geschreven door Harm 
. 
Na de Tweede Wereldoorlog kampte Nederland met enorme woningnood, bevolkingsgroei en beperkte werkgelegenheid. De regering zag emigratie naar landen als Canada, Australië en Nieuw-Zeeland daarom als een oplossing. De Nederlandse overheid stimuleerde en begeleidde die emigratie actief. Tussen 1946 en 1960 vertrokken honderdduizenden Nederlanders naar het buitenland.

Voor veel gezinnen betekende dat: Nederland verlaten, elders een toekomst opbouwen en daar kinderen en kleinkinderen krijgen. Ze namen hun Nederlandse namen, gewoonten, verhalen en identiteit mee.

Maar tientallen jaren later ontstaat een wrange situatie. Voor sommige nakomelingen blijkt hun Nederlandse afkomst juridisch niet genoeg om Nederlander te zijn of te blijven. Het Nederlanderschap kan onder bepaalde omstandigheden verloren gaan en het opnieuw verkrijgen ervan is aan regels en procedures gebonden.

Daar zit een bijzondere historische tegenstelling in.

Nederland zei destijds: er is hier te weinig ruimte en te weinig toekomst. Ga elders een bestaan opbouwen.

En jaren later kan dezelfde familie te horen krijgen:

Je bent weggegaan. Bewijs nu maar dat je nog Nederlander bent.

Natuurlijk is nationaliteit een juridische status en zijn er goede redenen om daar regels aan te verbinden. Maar achter die regels zitten ook families die ooit vertrokken binnen een emigratiebeleid dat door Nederland zelf actief werd gestimuleerd.

Een paspoort kan verlopen. Een nationaliteit kan juridisch verloren gaan. Maar een familiegeschiedenis verdwijnt niet zomaar
.
Harm



 De kaart van het leven

Er zijn van die mensen, die waren er altijd al. Van die mensen waarvan je eigenlijk niet meer weet wanneer ze je leven in kwamen stappen. Je hebt een vaag idee over wanneer ze er op zeker nog niet waren, maar een concrete ontmoeting, een kennismaking, die weet je niet meer.  Zo was het ook met Addie.
Addie was de vrouw van Jan. En van Jan weet ik toevallig wél precies wat onze eerste ontmoeting was. In 1999, mijn eerste Jamborette (een groot, internationaal scoutingkamp in onze regio) als medewerker, 
kon ik pas op het laatste moment aansluiten bij de opbouw. Eppoh was wel al bezig geweest en kwam mij ophalen. Ik stond wat onwennig in een groep mensen die ik nauwelijks kende. 
Mijn lange blonde haren had ik, zoals gewoonlijk, in 2 vlechten vastgemaakt. In mijn nog schone, rode jambo-shirt en mijn rood geruite Doc’s, probeerde ik nonchalant over te komen. Plotseling stond er achter mij een man aan mijn vlechten te trekken: “Dag Pippi, ben jij er ook?” 
En zo maakte ik kennis met Jan. 
Bij Jan hoorde een Addie. Ze zat in een ander team, maar verbond zich met iedereen die zich met haar Jan had verbonden. 
Figuurlijk en letterlijk. 
Want Addie reed rond op haar fiets met mandje voorop en dat mandje zat vol met alles wat EHBO-er nodig kon hebben. In verbinden was zij dus heel goed!
Nadat zij op een beurs in Utrecht in 2003 zagen hoe de rollen knal oranje vloerbedekking werden losgesneden en weggegooid, konden Jan en Addie het niet laten om een grote rol los te peuteren van de medewerkers, om in de trein mee naar huis te nemen. Voor de kinderopvang op de Jamborette, zeiden zij met een glimlach! 
Zie je het voor je, hoe ze daar de trein instapten? Die lange, enigszins kromme Jan en die kleine, grijze Addie, met die enorme rol tapijt? 
In 2007 wilde Addie hun tentje niet opzetten bij al die “oude” mensen van het clubje waar zij eigenlijk bij hoorden. Ze zette haar tent bij ons in Sesamstraat; daar waar de gezinnen met jonge kinderen stonden. Vanaf dat moment werden zij en Jan de extra opa en oma van onze kinderen.  
Jongste dochter Brecht vertelde dat ze jaren later Addie eens zag bij een activiteit van haar eigen scoutinggroep: “Kijk, daar is oma Addie!” Toen haar leiding vroeg hoe dat precies zat, kon ze het niet goed uitleggen. Addie was gewoon haar oma. 
Het was iedere Jambo weer een mooi moment om alles wat er nog bij hen op zolder lag nog een keertje te testen. Unieke tenten, die als een paraplu werden opgezet, gerepareerd met tape, zagen wij voor onze ogen verpulveren van ouderdom. Rolletjes verbandtape werden getest op plakvermogen, maar knisperden zoals oude sokken, waar de rek voor altijd uit is.  
Tot en met onze laatste keer Jamborette, in 2019, zag ik ze nog iedere dag actief bezig zijn met allerlei klusjes. Stonden ze mee te helpen bij fourage, zaten we fruit schoon te maken in het restaurant, was ze overal en nergens betrokken en druk.  En ook de evenementen daarna werkte ze nog net zo hard. 
Nadat ik een mega aanvaring had met een buitengewoon onaangenaam persoon, midden in het restaurant (dat overkwam mij overigens wel vaker daar, besef ik nu!), stak zij mij weer een hart onder de riem, zorgde dat ik kon relativeren zonder hyperventileren. Laconiek en betrokken. 
We zagen Addie wel eens langs ons huis fietsen. Heel langzaam. Ik was altijd bang dat ze zou omvallen.  En sprak je haar, dan hoorde je hoe kortademig ze was. Maar iedere keer kwam ik haar toch weer ergens tegen. Stralend aan het werk bij een rommelmarkt, liefdevol mijn hand knijpend bij een uitvaart. 
De laatste jaren zijn er al wat bijzondere mensen ons ontvallen. De markante mensen scoutingmensen van onze regio, die het hart hebben gevormd van al die activiteiten die nu nog steeds bestaan en dat ook zullen blijven doen. Zij vormden de verbinding tussen waar mijn opa in 1937 in Vogelzang mee bezig was, het ontstaan van de Jamborette en scouting als grootste jeugd- en jongerenorganisatie van Nederland, waar ook voor de toekomst nog steeds een plek zal zijn. 
De pioniers van toen, waren nog net zo betrokken met wat er nu te beleven valt. Het kan niet anders dan dat daarom deze mensen zo jong van geest zijn gebleven. 
Aan Addie kon je zien dat ze geleefd had. Haar lieve, zachte gezicht, zat vol met lijntjes. Als een geografische kaart, waarop alle wegen die zij in haar leven heeft bewandeld, waren vastgelegd. 
Nu heeft ze die kaart niet meer nodig; ze weet de route. 
She’s gone home....
Dag lieve oma Addie


Yoga met kinderen: van kat tot krokodil

Heel veel yogahoudingen hebben namen die te maken hebben met dieren of de natuur. En juist daarom is yoga zo leuk om samen met kleine kinderen te doen.

Je hoeft het niet meteen heel serieus te maken. Een kind kan zich inleven in een dier, een berg of een boom. Ineens ben je niet zomaar aan het rekken en strekken, maar word je een giraffe, een kat of een krokodil.
“Stretch jezelf zo lang als een giraffe!”
Dat is een cue die een kind waarschijnlijk veel beter begrijpt dan: “Strek je armen zo ver mogelijk omhoog.”
Ook de beweging waarbij je je rug afwisselend bol en hol maakt, heet Cat-Cow. Je beweegt als een kat en een koe.

En dan zijn er nog veel meer houdingen die kinderen makkelijk kunnen herkennen:

Mountain Pose
Staan met je voeten stevig op de grond. Net als een berg: sterk en stabiel.

Tree Pose
Je staat op één been en brengt je andere voet tegen je enkel of been. Je wordt een boom, met je been als stam en je armen als takken.

Downward-Facing Dog
Handen en voeten op de grond en je billen omhoog. Een hond die zich lekker uitrekt.

Camel Pose
Je zit op je knieën en brengt je handen naar je voeten

Haha die laatste is een beetje moeilijk.


www.spiritualsisters.info


SPIRIT OF TASMANIA
Mijn hart maakte een sprongtje want ik zag de spirit of tasmania in Melbourne. Oh is het dan weer terug van Geelong? Nee helaas, er wordt wat aan gedaan voordat hij in October gaat varen; zegt Steven barns op mijn facebook. 

hij wacht gewoon in Port Melbourne voordat hij in October mag varen van Geelong tot Devonport.

He wat jammer. Het ziet er zo mooi uit zo’n cruiseschip in Port Melbourne. 

Ik heb hem blijkbaar gemist



Van een droom naar SpiritLine – mijn reis van Nederland naar Australië


Soms weet je diep van binnen dat een bepaalde plek bij je hoort.
Toen ik 23 jaar was, reisde ik vier maanden alleen door Australië. Het voelde als
thuiskomen. Al tijdens die reis wist ik dat ik hier ooit wilde wonen. Door persoonlijke
omstandigheden bleef die droom jarenlang op de achtergrond, maar hij verdween nooit.
Australië bleef aan me trekken.
Jaren later besloot ik alsnog mijn hart te volgen en emigreerde ik naar Australië. Het
voelde alsof een cirkel rond was.
Creativiteit heeft altijd een belangrijke rol gespeeld in mijn leven. In Nederland bouwde
ik een succesvol creatief bedrijf op en verzorgde ik door het hele land workshops en
bedrijfsuitjes. Mensen konden bij mij terecht voor onder andere speksteen bewerken,
mozaïeken, schilderen, portretten van klei, maskers maken en vele andere creatieve
activiteiten.
Ook nu, in Australië, geef ik weer workshops speksteen. Creativiteit blijft een belangrijk
onderdeel van wie ik ben.
Maar er is nog iets dat misschien nog dieper gaat.
Door mijn eigen levenservaringen heb ik geleerd hoe belangrijk het is om mensen weer
vertrouwen in zichzelf te laten vinden. Soms hebben mensen maar één gesprek, één
inzicht of één nieuwe richting nodig om weer verder te kunnen.
Ik geloof er niet in om mensen afhankelijk te maken. Ik geloof juist in het versterken van
hun eigen kracht. Vertrouwen op jezelf, weer leiding nemen over je eigen leven,
eigenwaarde, zelfrespect en het ontdekken dat er vaak meer mogelijkheden zijn dan je
op dat moment kunt zien.
Ook ik heb mijn eigen uitdagingen gekend. Juist daardoor begrijp ik hoe waardevol het is
wanneer iemand op het juiste moment naast je staat en je helpt weer vooruit te kijken.
Vanuit die gedachte is SpiritLine ontstaan.
SpiritLine wordt een internationaal online wellbeing-platform waar mensen op een
eenvoudige en veilige manier in contact kunnen komen met ervaren coaches,
therapeuten, healers, spirituele begeleiders en andere bewuste professionals.
Via chat, telefoon en video kunnen cliënten begeleiding ontvangen op een manier die bij
hen past. Daarbij kunnen zij kiezen uit verschillende talen, zodat mensen zich ook in
hun eigen moedertaal kunnen laten begeleiden.
Voor professionals biedt SpiritLine de mogelijkheid om hun ervaring en kennis
internationaal aan te bieden. Niet alleen aan mensen in hun eigen land, maar aan
cliënten over de hele wereld.Mijn visie is om stap voor stap een platform op te bouwen dat zowel voor cliënten als
voor professionals van echte waarde is. De basis moet overzichtelijk, betrouwbaar en
gebruiksvriendelijk zijn. Mensen moeten eenvoudig de begeleiding kunnen vinden die op
dat moment bij hen past, zonder te verdwalen in een onoverzichtelijk aanbod.Voor mij
draait SpiritLine uiteindelijk niet alleen om technologie of een website.
Het draait om verbinding.
Om mensen weer perspectief geven.
Om ervaren professionals een plek te bieden waar zij hun talent kunnen inzetten.
En om een internationale gemeenschap te creëren waarin mensen elkaar kunnen
ondersteunen, inspireren en helpen groeien.
Als ik terugkijk op die jonge vrouw van 23 die voor het eerst door Australië reisde, had ik
nooit kunnen bedenken dat die reis uiteindelijk zou leiden naar alles wat ik nu aan het
opbouwen ben.
Soms hebben dromen alleen wat meer tijd nodig om werkelijkheid te worden.


Anneke Rabius


Norman Jansen: Remigratie-ervaringsdeskundige, auteur, expat, ondernemer, medeoprichter wensambulance Curaçao (FADK), oprichter van: ‘Norman Jansen, thuis in (r)emigreren’. 

 Handdoekleggers…

Ik durf vrijwel zeker te stellen dat u meermaals dit woord heeft moeten lezen om te begrijpen wat er nu daadwerkelijk staat.
Handdoekleggers……kennelijk betreft dit een nieuw Nederlands woord? Heeft u er al eens eerder van gehoord?  Voordat ik vanuit mijn langdurig verblijf in de Caribbean weer remigreerde naar Europa was dit voor mij zeker een onbekend fenomeen, de handdoekenleggers. Ik had er nog nooit eerder van gehoord.
Tijdens mijn ‘Europese afwezigheid’ en de vele bezoeken aan de lokale (ei-)landen in het Caribisch gebied heb ik dit nog niet eerder mogen ervaren, maar nadat wij weer eens op vakantie binnen Europa zijn geweest begrijp ik pas hoe groot dit fenomeen lijkt te zijn.
Sterker nog, als ik goed ben geïnformeerd hebben jullie een soortgelijk probleem op de mooie stranden van Australië, maar dan vooral door de groter party- en schaduwtenten die massaal worden gebruikt.  Kennelijk weer een wereldwijd fenomeen dus!
En mocht u het nog niet begrijpen…dan hier een kort relaas van mijn eerste vakantiedag in een prachtige all-inclusief hotel op een van de vele mooie Griekse eilanden.


Kaliméra
Al ruim voor zeven uur op de eerste ochtend van ons verblijf werd ik wakker, de heerlijke warme luchtstroom kwam door het openstaande deuren naar binnen en de zon kwam langzaam op vanuit een prachtig blauwe Egeïsche zee.  Ideale omstandigheden dus voor een Hollandse koukleum die zich doorgaans prettiger voelt in een warmer klimaat.
Het eenvoudige koffieapparaatje stond al te pruttelen en ik schoof de deur naar het terras verder open.  Met een vers bakkie (jawel, ze hadden er echte Douwe Egberts koffie!) liep ik op blote voeten het betegelde terras op, met zicht naar de zee en in de verte waren zelfs Turkse eilanden zichtbaar.  
Bij de balustrade keek in naar beneden, waar het afgesloten zwembad er verlaten bij lag. Met grote pionnen en rood/witte linten werd duidelijk dat het zwembad voor onderhoud voorlopig nog gesloten was. Ik had eerder al ergens gelezen dat deze pas om 10.00 uur zou openen dus voorlopig nog geen schreeuwende kinderen of enigszins ander geluidsoverlast op mijn eerste welverdiende vakantiedag.
Rustig keek ik om mij heen, nam een slokje koffie en zag dat er al wat andere vakantiegangers rondliepen. En enkeling zelfs al met wat badhanddoeken onder de armen, een ander met de bekende zwembadjes om lekker te dobberen in de zee of het zwembad.
Ik moest nog eens goed kijken, knipperde een paar keer met mijn ogen en nog eens een extra grote slok koffie. Zag ik het nu goed? Waren daar nu al badgasten druk in de weer met het klaarleggen van badhanddoeken op de ligbedjes rond het zwembad? En dat terwijl het zwembad nog gesloten was?

Ja inderdaad, ik zag het dus goed. Her en der lagen er al verschillende handdoeken, zwembandjes of andere persoonlijke spullen om de laten zien dat het gratis ligbedje bij het zwembad was toegeëigend door een van de gasten. Er werd zelf al geschoven met bedjes om het terrein af te bakenen, andere bedjes werden iets verder weggeschoven om vermoedelijk iets van privacy te creëren en betonnen voetstukken met parasols werden tactisch verplaatste om al dan niet meer zon of naar gelang schaduw te krijgen. Het werk van de vroege schoonmaaksters, die vakkundig alle bedjes netjes langs het zwembad hadden geëtaleerd werd tenietgedaan door deze brutale vakantiegasten.

Minutenlang keek ik vol verbazing naar dit schouwspel, ondertussen rustig zippende aan mijn heerlijk koffie. Tientallen bedjes waren inmiddels voorzien van een badhanddoek, de meest ideale plekjes werden op deze wijze al bezet. Ik betrapte zelf een vakantieganger erop van het verwijderen van eerder door anderen geplaatste handdoeken waarna hij zijn eigen handdoeken ervoor in de plaats neerlegde.
Het leek bijna een soort strijd te zijn, hoe eerder je bent des te beter kan de je dag bij het zwembad doorbrengen. Wat een bizarre ervaring.

De dagen daarop viel het mij op dat het vooral de Nederlandse gasten waren die bijna voor dag en douw naar buiten kwamen om de handdoeken op de bedjes plaatsen, al zal dit waarschijnlijk wel bij alle nationaliteiten voorkomen denk ik.
En wellicht nog brutaler, het duurde vaak nog uren voordat de vakantiegangers pas naar het zwembad kwamen, urenlang bleven de bedjes - op de handdoeken na -  leeg. Daarna nog eens gedurende een lange lunchtijd en tegen het eind van de middag vertrokken de gasten weer met hun badhanddoeken om de volgende dag dit ritueel weer te herhalen.

Voor mij geheel nieuw, maar na het googlen zag ik nog veel meer filmpjes voorbijkomen, rennende badgasten, zelfs vechtpartijen bij het verkrijgen van een ligbedje aan een zwembad om daar de rest van je (vaak duurbetaalde) vakantie mee door te brengen…. Kijkt u zelf maar eens, en dan doen vooral de filmpjes vanuit de Spaanse badplaatsen het goed met het leedvermaak van de Hollandse vakantiegangers. Herkent u dit fenomeen?

En mocht een van de Griekse eilanden nog op uw wensenlijstje staan? Gewoon doen!  Maar dan wel buiten het hoogseizoen om!


Enquête over VFS Global



Heel erg bedankt!


Mede dankzij jouw interesse en jouw geweldige steun is de organisatie van de Dag van de Nederlanders buiten Nederland in een vergevorderd stadium!

De Dag van de Nederlanders buiten Nederland vindt plaats op donderdag 3 september, in Nieuwspoort, pal bij de Tweede Kamer. Als je er in persoon bij kan zijn, meld je dan hier aan of via deze link: https://www.nederlandersbuitennederland.nl/event-details/dag-van-de-nederlanders-buiten-nederland-2026-in-persoon

Je bent van harte welkom! Je hoort binnenkort meer over de dagvoorzitter, notabelen, politici, livestream, het wetsvoorstel en aktiepunten.

Namens het bestuur en alle andere vrijwilligers vanuit de hele wereld die dag en nacht de SNBN het gezicht naar buiten geven: nogmaals hartelijk dank, en we vertalen je steun graag naar de politieke boodschap in Den Haag die zo nodig is, vooral nu het ijzer heet is.

Hartelijke groet, en hopelijk tot ziens op de 3e september,


Eelco 
Voorzitter SNBN  
P.S. Als je Nederlanders in je buurt kent die nog niet op onze nieuwsbrieflijst staan, stuur ze dan ajb deze nieuwsbrief-link even door: https://www.nederlandersbuitennederland.nl/thema/categories/nieuwsbrieven 

​Een gedicht






Resident return visa


Ik woon hier in Australie met heel veel plezier. En normaal was er ook niet zoveel verschil voor mij persoonlijk of het nou links of rechtse politieke was en misschien interesseerde me het ook niet zo hier.


Ook omdat we zowiezo niet kunnen stemmen heb ik daar ook nooit echt opgelet. Natuurlijk heb ik wel een krant de Dutch courier en als het Nederlanders trof heb ik zaken wel in de krant gezet. 


Maar nu is er opeens een 200 procent verhoging in ons resident return visa.


Dat betekend dat de kosten opeens met 1000 dollar omhoog zijn gegaan, denk daar eens over na.


Dit gebeurde zonder waarschuwing, dit gebeurde zonder consulting van de communities.


Dit betekend dat bovenop  de meer dan 2000 dollar vlucht per jaar er dus nu opeens 1000 dollar bijkomt. En de minister zegt; ach we willen nou eenmaal dat mensen kiezen voor citizen en dan is onze stem verstomt.


want wij als Nederlander moeten dan inderdaad kiezen om onze nationaliteit te verliezen.
En dan gewoon Australier worden, omdat we kiezen.


Dit betekend  bijvoorbeeld dat we niet langer dan 3 maanden in Nederland voor onze ouders kunnen zorgen. Kijk dat zijn nu nog geen onderwerpen misschien van nu, maar wel de zorgen dus voor morgen. 


Ook is het dus gewoon opeens een 200 procent verhoging dat echt opeens wordt verteld. 
Inderdaad zonder waarschuwing. Had het even een jaar geleden gemeldt. 










Carole Overmaat
SBS
Terugblik juli


Ze was 21 jaar en pas getrouwd toen ze op 7 oktober 1955 aan boord van de Johan van Oldenbarnevelt stapte. Riet Zuman (92) vertelde dat ze weleens spijt heeft gehad van haar emigratie naar Australië, omdat haar kinderen moesten opgroeien zonder familie. Nadat een van haar kinderen overleed door een aanrijding, sprak ze met haar man over terug gaan naar Nederland. Maar dat ging niet meer: “we waren veranderd”. Toch zit Nederland voor altijd in haar hart. U kunt het verhaal van Riet, en andere migranten die met de Johan van Oldenbarnevelt naar Australië kwamen, hier beluisteren.

Nicole Holten van The Dutch Table nam ons mee langs een aantal klassieke Nederlandse winterdranken die al generaties lang worden gedronken. Daarnaast deelde ze haar recept voor slemp, een romig Amsterdams melkdrankje.

Australische visa zijn sinds 1 juli flink duurder. Eén van de grootste prijsstijgingen is die van de Resident Return Visa (RRV): de kosten gingen van $490 naar $1.475 p.p.. Voor permanent resident Henriette Draaijer kwam dit als een grote schok. Toen ze over de verhoging las, besloot ze in actie te komen en daar vertelde ze over in het programma.

Tulpen vormen al lange tijd een verbinding tussen de familie van David Van Berkel en hun Nederlandse afkomst. Maar terwijl de bloemen blijven bloeien op de familieboerderij in Victoria, vreest hij dat een ander deel van zijn erfgoed aan het verdwijnen is: de taal, de verhalen en de gedeelde geschiedenis die generaties Nederlandse Australiërs hebben gevormd.

“Het is niet een telecomfout, het is een fout in de economie en in onze samenleving”, dat zei telecomexpert Paul Budde over de grote storing bij Telstra, begin juli. Hierdoor konden duizenden mensen in verschillende staten niet bellen, konden treinen niet rijden en lagen banken op hun gat. Volgens hem vraagt het probleem om een nationale aanpak van de sector en de overheid

Na vier jaar in Australië neemt de Nederlandse Consul-Generaal Hugo Klijn afscheid van Sydney. Hij blikte bij ons terug op zijn ambtstermijn, de versterkte samenwerking tussen Nederland en Australië én vertelde wat hij het meest zal missen aan het leven Down Under.

Op 23 juli 1953 verloor busconductrice Joan Murray uit Kings Cross de voogdij over haar zeven maanden oude zoontje Wayne. Haar buren stapten naar de rechter om te bewijzen dat ze een slechte moeder was. Niet alleen omdat ze alleenstaand was, maar ook omdat ze op haar 16e deel had uitgemaakt van een groepje larrikins. Historica Ingeborg van Teeseling vertelde meer over deze larrikins.

Mieke van den Berg woont nu ruim drie jaar met veel plezier in Cairns. “De omschakeling was in het begin erg moeilijk, maar nu loop ik op mijn gemakje bij 32 graden gewoon in mijn lange spijkerbroek en dichte schoenen.” In onze populaire podcastserie ‘Groeten uit...’ hoort u meer over haar leven in het tropische noorden van Australië.

Kunstmatige Intelligentie ontwikkelt zich in rap tempo en overheden proberen die ontwikkeling bij te benen. De Australische regering kondige onlangs een nieuw kader aan om AI veiliger en verantwoord in te zetten. Is dit niet veel te laat? Strategisch futuroloog en AI-deskundige Mark van Rijmenam beantwoordde al onze vragen over AI.

Onze series: in Astrids Boekencast besprak Astrid van Schoonacker Omdat ik je zie’ van Eva Posthuma de Boer. En in Leer Nederlands gaf Joyce Diebels van Dutch with Joyce uitleg over woorden en zinnen die te maken hebben met de themas ‘naar school’ en ‘Nederlandse koffiecultuur’.

Al onze verhalen staan op onze website www.sbs.com.au/dutch en met de SBS Audio App (gratis te downloaden in de App store of Google Play) kunt u SBS Dutch altijd en overal beluisteren. We zijn ook te beluisteren in uw favoriete podcast app. 

Meepraten kan op onze Facebookpagina www.facebook.com/sbsdutch en we zijn te volgen op Instagram www.instragram.com/sbsdutch. 

Heeft u een tip voor het programma dan wel aanmerkingen? Stuur een e-mail naar [email protected].

Mis niets en luister iedere woensdag- en zaterdagochtend om 11 uur naar SBS Dutch op SBS Radio 2: Adelaide 106.3FM / Canberra 105.5FM / Darwin 100.9FM / Hobart 105.7FM / Melbourne 93.1FM / Perth 96.9FM / Sydney 97.7FM.
Elke maand bespreken wij in het kort een boek dat is toegevoegd aan het bestand van Nederlandstalige boeken
in de Dutch Club “Mies” bibliotheek, 99 Loftus Street, Leederville, Perth, WA.




Een schitterend gebrek
door Arthur Japin

De boeken van Arthur Japin zijn kippensoep voor de ziel.


“Een schitterend gebrek” is een klein detail uit de geschiedenis waarvan door Japin een
prachtige historische roman wordt geschreven.
Het einde van deze roman heeft geen traditioneel happy ending maar is een logische en
acceptabele afronding van een stukje geschiedenis, ondermeer gebaseerd op de memoires
van Giacomo Casanova en beschreven vanuit Lucia’s, standpunt - zij was zijn eerste en
echte liefde.

Dit boek kon ik niet neerleggen. Het boek pakte me omdat het verteld over de verschillende kanten van liefde: Wat heb je voor elkaar over? Wat geef je op? Moet je soms iemand laten gaan
omdat het misschien beter is? Of moet je bij elkaar blijven omdat liefde het enige is dat telt?
Het verhaal raakte mij. Vaak ook las ik de menige filosofische overwegingen nog een keer. Soms kopieerde ik overwegingen zodat ik deze nog eens kan nalezen en erover kan nadenken.
Ik las dit boek ‘savonds in bed totdat mijn ogen dichtvielen.

Het taalgebruik is een ballet van prachtige zinnen, mooie opbouw en fascinerend woordgebruik. Een meeslepend verhaal gebouwd op historische feiten. En een kers op de literaire cake is dat de twee hoofdpersonen in Amsterdam de voorstelling van een klucht bijwonen. De klucht werd midden 18e eeuw door de schrijver’s voorvader, Jacques Japin, geschreven.

Een juweel van een boek in meerdere opzichten en te leen in de Mies Bibliotheek.

Feedback en vragen
Machiel - [email protected]
Lianna - [email protected]

Column van Marjo

Sommige meisjes hebben een verzorg-pony; ik heb de laatste zeg maar anderhalve maand een verzorg-hondje, ik zal hem Mickey noemen. Mickey’s baasje is geopereerd van de heup, zodoende mag deze zes weken niet fietsen, auto rijden, bukken en ook geen hond uitlaten. Ik ben al jaren een van Mickey’s favoriete dorpsbewoners, het uitlaten is zowel voor het hondje als voor mij een dagelijks terugkerend feest. Mickey mag van zijn baasje niet los lopen, en als ik terug denk aan mijn toenmalige hondje Does dan is dat niet eens zo’n slecht idee. Does zat in het asiel omdat zijn vrouwtje was overleden, het arme dier had natuurlijk veel meegemaakt. Tegenwoordig zouden mensen zeggen dat het een hond met een rugzak was. Hij kon er niet tegen wanneer mensen mij aan wilden raken, lastig op verjaardagen en verzint u de rest er zelf maar bij. Na verloop van tijd ging dat gelukkig beter, maar toch leek het me raadzaam om hem in het dorp aan de lijn te houden zodat hij niet in andermans tuin rond ging scharrelen. Op het strand mocht hij wel los, en als de zee onstuimig was, kon hij uren bezig zijn met het achterna zitten van de branding. Hij probeerde de golven te grijpen en stond meer dan eens te kokhalzen nadat hij tevergeefs een golf probeerde te vangen.

Op een gegeven moment stond ik op het punt om van het strand af te gaan en keek om me heen om Does aan te lijnen. Nergens een hond te bekennen. Na een paar keer roepen kwam hij opgetogen uit de duinen aanzetten met iets in zijn bek. Ik was bang dat hij een argeloos konijn had gegrepen, meer het bleek een stuk textiel te zijn dat hij had gevonden, en toen ik beter keek, zag ik dat het om een herenslip ging. Dat zul je nu altijd zien, ben je gezellig met je vriendinnetje in de duinen, komt er een wildvreemde hond langs die er vandoor gaat met je onderbroek. Ik ben maar niet gaan kijken of de eigenaar zijn onderbroek terug wilde hebben, dat zou trouwens nog niet meegevallen zijn, want Does wilde onder geen beding zijn pas verworven trofee los laten. Er zat niets ander op dan om Does met onderbroek en al mee naar huis te nemen waar hij zo trots als een pauw in zijn mand op het textiel ging liggen kauwen.

Wij woonden nog niet zo lang in Drenthe en probeerden de omgeving te leren kennen. Op een zondagmiddag besloten we om in het bos van Witteveen te gaan wandelen, de parkeerplek was vlakbij het hotel. Toen we de auto neerzetten kwam een herder om de hoek van het hotel, en toen het dier zag dat wij de gele paaltjesroute zouden gaan lopen, ging hij opgewekt mee. Bij iedere bocht keek hij of wij wel achterop kwamen, en na afloop ging hij weer netjes naar zijn plekje bij het hotel. Wandeling met gratis hond, dat verzin je toch niet?


JULI/ AUGUST
Beste lezer,
Jeah weer een geprinte, digitale en luisterkrant dit keer. 
Wat fijn dat dat nog kan.
Er was een tijd dat ik bij mijn vader in de klas zat en elke week 10 spreekwoorden moest leren. Eigenlijk was dat om te leren om te leren zei hij. Die spreekwoorden zijn mij inderdaad erg goed bij gebleven en sindsdien is de fascinatie daarover gebleven. Daarom nu het rubriekje met spreekwoorden. En als je de krant van begin tot eind leest, valt je waarschijnlijk ook op dat er één datum is die in verschillende onderwerpen terugkomt. Ook ben ik een weekje in Coffs harbour geweest en natuurlijk is de clogbarn  daar bekend en ben ik daar een kijkje gaan nemen, ook hierover een verslag. Tevens mijn ervaringen van Elmina (in Africa)  tijdens Keti koti en ook Marianne haar verhaal over haar reis in America en een verhaal over het sorry zeggen tegen de Molukse gemeenschap in Nederland. Trots ook dat we  de memoires van Marja Rogers mogen delen. Een mooi tijdsbeeld van Nederland van toen. De bezetting door de ogen van een kind. En ook het geschonken artikel aan de Dutch heritage Centre wordt in deze krant gepubliceerd. Het goede van publicatie in de Dutch Courier is dat het blijft bestaan voor latere referentie, want de courier wordt bewaard in het Dutch heritage centre in Carnegie en ook de Nationale bibliotheek heeft de meeste exemplaren.Ook de digitale versie wordt geprint en bewaard in het heritage centre en voor inzage beschikbaar.
Weer met liefde gemaakt
Carole Overmaat
Ja, lieve mensen,
 ik heb het flink te pakken gehad!  door Janna Hilbrink 
Over het algemeen kijk ik niet naar sportprogramma’s op de tv, hoewel de Tour de France me af en toe een tijd lang kan bezighouden en ik gedurende de winter Olympics graag naar de schaatsers kijk. Australian football heb ik nooit gevolgd, hoewel ik in Collingwood gewoond heb, en cricket heb ik geprobeerd te begrijpen omdat ik als teenager verliefd was op een jochie dat cricket speelde. Toen dat eenmaal uit was, was mijn flauwe interesse in deze sport ook weg. 
Voetballen, oftewel soccer, zoals wij moesten leren het te noemen, dat heb ik als kind bij ons in de straat in Amsterdam gespeeld. Samen met Jopie en Bennie en Annie en mijn broertje, Hajo. De oudere jongens leerden ons de termen, zoals “dribble”, waar ik tamelijk goed in was, en “penalty”. Dat laatste woord moeten ze alleen gelezen hebben, want ze noemden het pe-NAL-tie en wij wisten niet beter dan het ook zo uit te spreken. Nu weten we allemaal, jammer genoeg, niet alleen hoe het woord “penalty” uitgesproken wordt, maar wat het uiteindelijk voor een elftal kan betekenen. U zult wel begrijpen dat ik de wedstrijd tegen Marokko gezien heb!
Ik was blij te zien op internet dat, hoewel natuurlijk teleurgesteld, veel Nederlanders de Marokkanen die ze tegenkwamen van harte feliciteren konden.
Wat onze tegenstanders in deze wedstrijd betrof, was het de eerste keer dat ik Marokkanen buiten Nederland zag, want in begin zeventiger jaren heb ik in Tilburg als maatschappelijk werkster bij de Stichting Bijstand Buitenlandse Werknemers gewerkt. Daar behartigden wij de belangen van werknemers en hun familieleden uit Turkije, Marokko en het toenmalige Joegoslavië De werknemers uit Turkije waren meestal getrouwd, terwijl de Marokkanen vaak veel jonger en ongetrouwd waren en Joegoslavië, een communistisch en dus niet overwegend Moslim-land, vrouwelijke werknemers leverde.                                                                                                  
Onder de Marokkanen die wij op de Stichting tegenkwamen, waren er een paar waarvan wij wisten dat ze uit Marokko gevlucht waren omdat onder Koning Hassan II arbeiders die prominent in de vakbeweging zaten, vervolgd werden. In Marokko zijn er sommigen die actief voor arbeiders opgekomen waren, vervolgens “verdwenen.” We hadden dus eigenlijk met een soort politieke vluchtelingen te maken.
Bezig in de Leerlooierij
Veel van de werknemers wier zaken wij behartigden, werkten voornamelijk in de leerlooierijen, waar, zo vertelden ze ons, de vieze dampen ze vaak zo misselijk maakten dat ze hun meegebrachte boterhammen niet konden eten. De Joegoslavische vrouwen vond je meestal in de textielfabrieken. 
We werkten samen met de rechtsstudenten die als vrijwilligers voor de Tilburgse Rechtswinkel werkten, want er waren soms problemen met, bij voorbeeld, arbeidsvergunningen. De studenten vertelden ons dat ze een document in handen hadden gekregen (op z’n Australisch: “It fell off the back of a truck”), waaruit ze het volgende hadden opgestoken:
Als een Nederlandse man weigert een arbeidstaak te verrichten omdat het werk te vies of te zwaar of te slecht betaald is, geef de taak aan een Nederlandse vrouw. Als die het ook vertikt, dan gaat ie naar een buitenlander, want die zijn al dolblij dat ze hier mogen komen werken en die kan je veel minder betalen. 
Zo kwam het dat we na een paar jaar al konden horen: “Dat doe ik niet, want dat is Turkenwerk.”
De  werknemers uit het buitenland werden aanvankelijk “gastarbeiders” genoemd. Ze zouden tijdelijke hulpkrachten zijn waarvan verwacht werd dat zodra de Nederlandse economie door hun werk genoeg gestimuleerd was, ze terug naar huis zouden gaan. Dat deden ze echter niet, want waarom teruggaan naar de armoede? Ze lieten hun gezinnen overkomen en wilden niet meer “gastarbeiders” genoemd worden, want zoals ze zeiden: “We zijn niet jullie gasten. We komen hier om jullie zware werk te doen.” Het huidige Australië trekt nu ook tijdelijke en minder betaalde werkkrachten uit Fiji, Vanuatu,Tonga,Samoa,de Solomon Islands, en Timor-Leste aan

De overgang in Nederland van “tijdelijke” krachten naar “permanente buren” leidde tot politieke, religieuze en culturele spanningen die vaak tot discriminatie leidden en af en toe kunnen er weer spanningen oplaaien. Nederland is echter een multiculturele maatschappij geworden en tegenwoordig is 2.6 % van de Nederlandse bevolking van Turkse achtergrond en 2,4 % van Marokkaanse achtergrond - een totaal van 5% dus uit de niet-westerse “gastarbeider” achtergrond.
Wat betreft “niet-westerse achtergrond”, wat dacht u van de volgende spelers die in 2026 voor Nederland in de World Cup speelden? Allemaal Nederlanders, maar van een diverse afkomst:  
 Virgil van Dijk        Suriname


Georginio Wijnaldum    Suriname


Denzel Dumfries        Suriname


Crysencio Summerville    Suriname 


Tijani Reynders        Indonesië


Cody Gakpo            Togo en Ghana


Nathan Aké            Ivoorkust


Guus Til            Zambia


Brian Brobbey           
Ghana

Het Nederlandse multiculturele elftal
De diversiteit deed niets van de saamhorigheid af, niet in het team en niet onder de fans in Nederland en in Dallas, Houston, Kansas City en Monterrey. Vandaar de titel van dit stukje, want samen met het aloude Hup Holland Hup!  kregen we niet alleen te horen, maar vooral te zien het Naar Links! Naar Rechts! Het deed me goed te vernemen op internet dat de Nederlandse fans, samen met de Noorse en Schotse fans, zoveel plezier met zich naar Amerika meegebracht hadden, dat ze onder de “Top Three” van internationale fans geplaatst zijn. De Noren met hun trommels en hun kreten van “Roeien!” en de Schotten, de Tartan Army, met hun doedelzakken en onlesbare dorst naar bier, en de Nederlandse aanhangers die van links naar rechts bleven deinen en die door hun massale opkomst hele straten de kleur oranje hadden gegeven – dat alles was doodgewoon fijn om op internet en TV (mijn hartelijke dank, SBS!) mee te beleven!
De fans van het Nederlandse elftal worden al sinds 2004 gesteund door de Dutch bus, een omgebouwde oranje dubbeldekker, die voorzien is van een open bovendek, een geluidsinstallatie en kunstgras in het interieur. Deze feestbus, die duizenden fans de straat op krijgt, werd vóór de wedstrijden netjes naar Texas op een vrachtschip verscheept.


Waarom heet ik Tsiwja? door Carla van Dokkum

Daar in Hanni’s woonkamer met mijn kinderen op een rijtje op de bank zit ik in die heerlijke stoel tegenover Hanni. Ik hang  aan haar lippen. Ze vertelt dat zij en mijn moeder even snel verliefd werden als dat ze hun interesse weer verloren. En dat de vriendinnen in de bibliotheek van mijn grootvader medische boeken en encyclopedieën doorplozen op plaatjes en informatie over seks.
In de loop van de middag nemen we Hanni mee voor een lunch op een terras in de buurt. Dan pas durf ik te vragen of ze weet waarom ik Tsiwja heet. Eigenlijk verwacht ik niets, het is immers tweeënzeventig jaar geleden. Des te meer ontroert me haar antwoord: ‘Toen ik die eerste dag hoorde hoe je vader en moeder je hadden genoemd, heb ik ze gewaarschuwd. Ik herinner me dat ik zei dat het riskant is om je in deze tijd (1943) een Joodse naam te geven en dat je later zeker zou worden aangesproken op zo’n vreemde naam. Maar het besluit van je ouders stond vast. Op je moeders aanwijzing pakte je vader het witte porseleinen hertje dat op de schoorsteenmantel stond en drukte het in mijn hand’, zegt Hanni terwijl ze mijn arm streelt. ‘Kijk’, zei ze ‘dit kostbare cadeau kreeg ik van Ben afgelopen december op mijn vierentwintigste verjaardag. Ik kan je niet uitleggen hoe prachtig ik het vind en hoe ik eraan ben gehecht. Zelfs tijdens mijn bevalling kon ik mijn ogen er niet van afhouden. Het is zo mooi, zo teer, zo lieflijk. En daarom noemen we haar hertje. Tsiwja in het Hebreeuws.’
Rondom mijn ogen is het vlekkerig en zwart doorgelopen. Ik kan er niet meer onderuit. Ik heb er lang over gedaan en geleerd van het leven. Ik aanvaard het verleden dat niet meer te veranderen is. Mijn verdriet was functioneel en helend. Ik heb het kunnen verwerken en ik kan ermee leven. Ik heb me ontdaan van alle ballast en twijfels en de laatste bouwstenen komen nu van Hanni. Ik ben heel geworden. Ik voel me wie ik ben. Ik hoef niet te strijden met de Carla die ik was, maar kan vertrouwen op de Carla die ik ben geworden. Ik ga door met mijn leven. 
De appel valt niet ver van de boom — kinderen lijken vaak op hun ouders.
Oost west, thuis best — thuis is het fijnst.

Wie het kleine niet eert, is het grote niet weerd — waardeer kleine dingen.

Boter op je hoofd hebben — zelf schuldig zijn aan iets waar je een ander van beschuldigt.

Een kat in de zak kopen — iets kopen dat tegenvalt.

Met de deur in huis vallen — meteen ter zake komen.

Het hoofd boven water houden -- net kunnen rondkomen of volhouden.
De koe bij de horens vatten — een probleem direct aanpakken.

Door de bomen het bos niet meer zien — het overzicht kwijt zijn.
Een speld in een hooiberg zoeken — iets bijna onvindbaars zoeken.
Water bij de wijn doen — compromissen sluiten.
Na regen komt zonneschijn — moeilijke tijden gaan voorbij.
Iets onder de knie hebben — iets goed beheersen.
Dat is andere koek — dat is iets heel anders/moeilijker.
Iemand op handen dragen — iemand erg waarderen.
Een oogje in het zeil houden — opletten of toezicht houden.
De draad weer oppakken — opnieuw beginnen na een pauze of moeilijke periode.

Hoge bomen vangen veel wind — mensen in een zichtbare positie krijgen veel kritiek.
De kogel is door de kerk — een besluit is genomen.
Al draagt een aap een gouden ring, het is en blijft een lelijk ding — uiterlijk vertoon verandert iemands ware aard niet.
Welk spreekwoord gebruikt u nog veel? 
Griselda Molemans over de excuses van Rob Jetten: ‘
Dit is diep beschamend’


Algemeen Dagblad / 4 Juli 2026
De excuses van premier Rob Jetten aan de Molukse gemeenschap waren historisch. Maar voor oud-Studio Sport-presentatrice Griselda Molemans, die de afgelopen vijftien jaar publiceerde over het uitgebleven rechtsherstel voor de grote groep ontheemden uit voormalig Nederlands-Indië, miste er iets wezenlijks. „Dit was een aai over de bol.”
Er zijn van die plekken waar je langs rijdt en dan eigenlijk nooit naar binnen gaat. 
De Clog Barn was een van die plekken. Het ziet er heel leuk uit van de buitenkant, maar als een Dutchie dacht ik, terwijl ik toch een Nederlandse krant heb in Australie. “Nah. geen zin in.”  Toen mijn vriendin kunstenaar Janet Besan çon (Gumbaynggirl French country artist) mij afzette zei ik nog. “Ik blijf hier niet langer dan 10 minuten. Even fotos maken voor wat artikels dacht ik en gaan.” Maar jeetje..wat kan je je vergissen van een idee dat je in je hoofd gezet hebt. 
Ik ontmoet John, de eigenaar nu van de zaak. De zaak is eigenhandig gemaakt met zijn vader die nu 93 is. Ze bouwde de clogbarn in 1985 en kochtte het caravan park daarna. Ook laat hij me de clogmaking machine zien waarvoor hele busladingen langskomen en er zijn 2 keer per dag demonstraties. Hij weet me te vertellen dat het behoorlijk druk is in de zaak en dat zijn dochter normaal dit soort gesprekken doet. Maar ze heeft net gisteren een kindje gekregen. Wanneer ik naar het cafe ga word ik weer verrast. 
Eindelijk een terras op een mooie plek. Ik verbaas me elke keer weer dat een prachtig land als Australie hun terrassen vaak gewoon aan de weg zetten met het razende verkeer langs hem. 
Hier is het terras achter en heb je een prachtig uitzich op de bomen. Het eerste wat ik mijn vriendin Janet text. “Echt een keertje hier naar toe gaan en lekker de natuur in kijken.” Zij woont hier ook al jaren en ....nooit geweten. 
En dan zegt John. “Ben je al naar de tuin geweest naar het miniatuur park?”
Ook hier had ik een idee bij. 
Mijn idee was een tafel met daarop miniatuur huisjes of zo. haha..weer verkeerd.
De vader van John heeft van heel veel huizen in Nederland huizen nagemaakt, zodat het voor mij gewoon overkwam als Madurodam. “Nee”..zegt John, “zo groot is het niet hier hoor.”  Nou ik ben al 30 jaar niet in Madurodam geweest in Den Haag, maar in mijn geheugen is het dus wel zo groot.
Maar dus zeker geen huisjes op een tafel. 
De vader van John begon in de jaren tachtig met het bouwen van die huisjes. Eerst gebruikte hij boeken over Nederlandse gebouwen, nu kan het gewoon via google earth zegt John en soms krijgt zijn vader gewoon een blue print van de huizen, zodat hij het ook exact na kan bouwen. 
Voor mij is er herkenning.
De watermolen in Arnhem, de boerderij. En ook de kaasmarkt in Alkmaar.
Het “madurodam” wordt continu bijgehouden, zodat het ook echt een mooi park blijft.
Elke keer is er wel wat op te knappen en dan gaat John’s vader weer aan de slag. 
Oh zegt hij ook met het laten zien van een gebouw. “Er is daar een raampje uit. “
Het houdt ook nooit op net als bij gewone huizen  zijn deze huizen natuurlijk ook onderhouds gevoelig. 
Van elk gebouw heb ik een foto gemaakt en ipv van 10 minuten daar ben ik daar dus 2 uur geweest en zullen jullie daar vast wat verhalen over in de krant zien. 
Zijn jullie al geweest?
Echt de moeite waard.
Carole Overmaat
Elke dag yoga
Als je elke dag yoga doet, hoef je echt niet elke keer een heel uur alle oefeningen te doen. Zodra je gewend bent aan de combinatie van ademhaling en beweging, kan tien minuten al voldoende zijn. Je hoeft ook niet per se een yogales in groepsverband te volgen. Je kunt gewoon thuis of zelfs vanuit je stoel ademen en bewegen.
Adem in en breng je armen omhoog. Adem uit en laat je armen weer zakken.Hetzelfde kun je doen met je benen: adem in terwijl je een been optilt en adem uit terwijl je het weer laat zakken.Je kunt ook afwisselen door één arm tegelijk te bewegen, of juist een arm en het tegenovergestelde been. Daarna wissel je van kant. Zo maak je de oefeningen iets uitdagender, terwijl ze eenvoudig blijven.
Het voordeel van het koppelen van je ademhaling aan je beweging is dat je lichaam tot rust komt. Door rustig en bewust te ademen stimuleer je je parasympathische zenuwstelsel, waardoor je ontspant.Na tien minuten – of soms zelfs al eerder – kun je daar de voordelen van merken.Daarnaast helpt een dagelijkse yogaroutine om op een gezonde en ontspannen manier aan je dag te beginnen.
Doe yoga bij voorkeur niet met een volle maag. Misschien is het daarom prettig om eerst een paar minuten yoga te doen, daarna een kopje koffie of thee te drinken en vervolgens te ontbijten.
Traditioneel wordt geadviseerd om ongeveer drie uur voor een yogasessie geen zware maaltijd meer te eten. Zo heeft je lichaam voldoende tijd om te verteren en kun je vrijer bewegen zonder dat een volle maag in de weg
www.spiritualsisters.info


Een gedicht
Op de markt
Elke week ben ik met poffertjes op de farmersmarkt.

Ik begon daar als een fundraiser voor Dutch TV 
Nu merk ik dat ik vooral herinneringen verkoop 
en verhalen hoor over dat land daar overzee.

Het zijn geen zielige verhalen, maar verhalen van de buurvrouw die ook poffertjes maakte en zo maakte ze in Australie een beetje de Nederlandse cultuur mee.
In Australie houden ze van andere culturen. Misschien ook wel omdat het juist zover weg ligt van de rest van de wereld, ik heb eigenlijk geen idee.

Als je in Australie een accent hebt dan wordt dat juist opeens gewaardeerd. Terwijl ik weet dat dat zeker niet zo is in Nederland, dan denken ze NEE
Praat toch gewoon goed Nederlands, terwijl de migrant ws 5 andere talen spreekt. Wordt er gewoon verwacht dat je vloeiend bent ook al drink je alleen maar een kopje thee.
Waarom is een land die eigenlijk zo tollerant was, opeens zo veranderd in de opvatting naar zijn migranten? Waarom wordt de migrant behandeld als een stuk vee? 
Gelukkig ervaar ik dat niet zo hier in Australie en ben ik blij dat met mijn accent gewoon geaccepteerd wordt wie ik ben, ook al kom ik van ver over die zee
Carole Overmaat
Norman Jansen: Remigratie-ervaringsdeskundige, auteur, expat, ondernemer, medeoprichter wensambulance Curaçao (FADK), oprichter van: ‘Norman Jansen, thuis in (r)emigreren’. 


Remigreren
Ik weet niet of dit bij u in Australië een heikel punt aan het worden is, maar hier in Nederland begint het woord remigratie zo langzamerhand een andere betekenis te krijgen door de politieke verharding en de toenemende polarisatie in de Nederlandse samenleving.
Tot voor kort googelde voormalige Nederlandse emigranten op het woord emigratie, remigratie en/of mijn naam vooral met het doel om meer informatie te verkrijgen over het al dan niet terugkeren naar het eigen land na een langdurig verblijf in het buitenland.
Speciaal voor geëmigreerde landgenoten, die na verloop van tijd toch besluiten om weer terug te keren naar het geboorte/thuisland en op zoek zijn naar tips & tools om deze nieuwe emigratie soepel te laten verlopen.

Groot was mijn verbazing toen ik niet zo lang geleden een telefoontje ontving van een journalist van een groot landelijk dagblad. Zij stelde mij een aantal vragen die te maken hadden met standpunten van een aantal (extreem-) rechtse Nederlandse politieke partijen die veelal gebruik (of noem het misbruik) maken van het woord remigratie.
In eerste instantie had ik niet helemaal in de gaten waar dit gesprek naar toe zou gaan, enige associatie met bepaalde rechtse partijen was mij in ieder geval onbekend. Ik vroeg deze journalist hoe zij op mijn naam was uitgekomen en ze vertelde doodleuk dat dankzij google op de woorden ‘remigratie’ en ‘terugkeren’ mijn naam al vrij snel naar boven kwam. Na doorvragen viel uiteindelijk toch het kwartje en begreep ik het.
In het hele vreemdelingenvraagstuk, de overvolle asielzoekerscentra in Nederland en het groot tekort aan geschikte woonruimte staat in bepaalde Nederlandse politieke partijen steeds vaker de terugkeer van vreemdelingen naar het land van oorsprong centraal.
Ik moest ook even zoeken op het internet maar al snel zag ik inderdaad de vele verwijzingen staan. Daar vond ik zelfs een artikel uit 2025 van de NOS waar tijdens een interview het volgende werd gezegd:

“NOS versus Lidewij de Vos: ‘Deze term is extreemrechts!’
Nouschka van der Meijden en Lidewij de Vos (© NOS)
-De NOS interviewt lijsttrekkers in de aanloop naar de Tweede Kamerverkiezingen en dinsdag is het de beurt aan Lidewij de Vos. Politiek verslaggever Nouschka van der Meijden spreekt De Vos aan op het gebruik van een ‘extreemrechtse term’, maar de Forum voor Democratie-lijsttrekker is zich van geen kwaad bewust.  
In de interviews worden kijkersvragen voorgelegd aan de lijsttrekkers. Van der Meijden leest voor: “Waarom is een asielstop niet voldoende en wil u toch remigratie introduceren?” Ze voegt op eigen titel toe: “Remigratie is een term die gebruikt wordt door extreemrechts en waarvan de coördinator terrorismebestrijding ook zegt: ‘Gebruik die niet.’ Maar jullie hebben het wel in het programma staan.”
De Vos vindt niet dat de term beladen zou moeten zijn. “Ik vind het heel kwalijk dat de NCTV een politiek oordeel vormt over deze term. Het is een heel logische term om te gebruiken. Immigratie zijn mensen die hier naartoe komen; emigratie zijn mensen die vertrekken. Remigratie is het vertrekken van mensen die hier naartoe zijn gekomen. Het is een heel feitelijke benaming van een fenomeen.”
Bijzonder toch, dat de connotatie van dit woord aan het veranderen is? En in dit geval bijna een negatieve klank gaat krijgen. Voor mij was dit een nieuw fenomeen waar ik nog niet eerder bewust van was. Maar tijden veranderen en kennelijk ook de betekenis van bepaalde woorden.
In eerdere publicaties probeerde ik als zo min mogelijk het woord ‘terugkeren’ te gebruiken voor die emigranten de na een lang verblijf in het buitenland ervoor kozen om ‘weer terug te keren’ naar het thuis- en/of geboorteland.

Immers, terugkeren impliceert vaak het teruggaan naar het oude en bekende, in dit geval het thuis- en/of geboorteland. En juist daar zit het venijn, want terugkeren naar het oude bekende gaat voorbij aan het feit dat niets meer hetzelfde is zoals het destijds is geweest. Let maar eens op, oude wijken, dorpen, steden maar ook eigen familieleden en vrienden zijn niet hetzelfde gebleven als tien, twintig of dertig jaar geleden toen u naar het buitenland vertrok.
Zij zijn ouder geworden, soms zelfs wijzer of hebben heel veel veranderingen mogen meemaken. Maar ook de emigrant, u dus, die ooit vertrok naar het nieuwe land is niet meer dezelfde als tien, twintig of dertig jaar geleden.
Alles verandert. Mensen veranderen, de samenleving verandert en onze kennis, ervaring en inzichten zijn aan veranderingen onderhevig.
Dus op iedere presentatie, lezing of tijdens interviews geef ik aan:
‘Gebruik zo min mogelijk de term terugkeren maar spreek van opnieuw een emigratie of desgewenst remigratie. Dan begrijpt iedereen dat je weer opnieuw moet leren aan te passen, acclimatiseren en dat het nu eenmaal tijd kost om je plekje in het andere land weer te (her-) vinden.
Maar nu lijkt het er dankzij de huidige Nederlandse politiek wel op dat ook het woord remigratie/remigreren niet meer voldoende is om te associëren met het ‘terugkeren’ naar Nederland. 
Misschien moeten we met z’n allen weer een nieuw woord uitvinden, een woord dat inhoud en begrip geeft aan de vele tienduizenden Nederlanders die ieder jaar weer besluiten om het nieuwe woonland te verlaten en weer te kiezen voor Nederland. Hoe gaan we dat dan noemen?  Heeft u een suggestie?

Best regards, met vriendelijke groet,
Norman Jansen
Thuis in (r)emigreren
Enquête over VFS Global
Het hardnekkige probleem van de (te!) lange wachttijden voor een nieuw paspoort bij verschillende diplomatieke posten is helaas al jarenlang bekend – en daar zijn we achter de schermen veel en vaak mee bezig. 
Wat wellicht minder bekend was, tenzij er zelf mee geconfronteerd, is de rol van VFS Global. 
Dit bedrijf wordt door veel landen ingehuurd (waaronder Nederland) om o.a. paspoortverlenging te regelen op plekken waar geen eigen diplomatieke post bestaat. En ook hier is het vaak heel druk. 

Geruchten over onderhandse verkoop van afspraken, en het plots moeten bijbetalen voor allerlei soorten diensten die niet goed zijn geadverteerd – een soort Ryanair-isering van de paspoortenhandel – waren ons al eerder ter ore gekomen.
Die geruchten zijn we inmiddels voorbij: een recent artikel van Politico.eu (“How a company visas to Europe turned into big business”), is tot stand gekomen op basis van een jaar lang journalistiek onderzoek. Dit artikel stond ook al in de laatste nieuwsbrief. Lees en huiver zelf.
Dit is onacceptabel. Tegelijkertijd hebben we nog niet scherp genoeg hoeveel Nederlanders getroffen zijn, noch waar of wanneer. 
Vandaar dat de SNBN-enquêtecommissie deze enquête heeft opgesteld, met het vriendelijke en dringende verzoek aan iedereen, die ervaringen heeft met VFS Global om de enquête in te vullen.


Terugblik juni


Van Nederland naar Australië: kustwaterbouwkundige Arnold van Rooijen verruilde ruim 10 jaar geleden Nederland voor Perth. Nu werkt hij als docent en onderzoeker aan de UWA. Hij vertelde over de verschillen tussen de kustlijnen van Nederland en WA, het belang van mariene ecosystemen zoals zeegras en onderzoek doen in de golfgoot.
Verpleegkundige Teun Toebes en filmmaker Jonathan de Jong maakten samen de bekroonde documentaire ‘Human Forever’, waarin ze de wereld rondreizen om te onderzoeken hoe we mensen met dementie een waardiger en menselijker leven kunnen bieden. Ze waren in Australië ter promotie van de documentaire en schoven aan in de studio.
“Warm, maar heel erg leuk en avontuurlijk”, zo omschrijft Max Magito (31) haar leven in Darwin (NT). Hoewel ze eerder in Amsterdam woonde, geniet ze hier van de rust en natuur. Cyclonen en krokodillen neemt ze op de koop toe. Ze vertelde erover in onze rubriek ‘Groeten uit...’.
Vijf jaar geleden werd Leo op den Brouw uitgeroepen tot Victorian of the Year. In juni kreeg de SES-vrijwilliger er een Koninklijke onderscheiding bij: de Medal of the Order of Australia. Wij spraken Leo over de eervolle titel van OAM en hij vertelt hoe zijn gemeenschap in Mallacoota er, ruim vijf jaar na ‘Black Summer’, voor staat. 
Jimmy en Annelies Nijskens lieten zich voor hun emigratie naar Australië omscholen tot Belgische bierbrouwers. Tien jaar geleden begonnen ze in hun garage als kleinste brouwerij van Australië. Inmiddels is Madocke Beer Brewing Company uitgegroeid tot een succesvolle onderneming en ontving het stel onlangs een Belgian-Australian Excellence Award. Wij spraken Annelies over

“De geschiedenis van Australië en Nieuw-Caledonië zijn op allerlei manieren verbonden, maar de meeste daarvan zijn we vergeten,” dat zegt historica Ingeborg van Teeseling. In de nieuwste aflevering van onze serie ‘Australië tot nu toe’ vertelde ze daar meer over.
SBS Dutch besteede in juni volop aandacht aan het FIFA WK voetbal. Sportjournalist Jaap de Groot was erbij en sprak onder meer met de bondscoach van Curaçao, Dick Advocaat. Het kleinste land ooit op het WK pakte zijn eerste punt ooit op een WK en na afloop kwamen de koning en koningin langs in de kleedkamer.
137 dagen op de fiets en toen de val. De 24-jarige Rick Keijzer fietst een rondje Australië als voorbereiding op een Ironman in Busselton. Maar na een val, waarbij hij zijn spaakbeen op twee plekken brak, moet hij noodgedwongen rust nemen. Wij spraken Rick over zijn avontuur, de tegenslag en hoe hij gemotiveerd blijft.
Onze series: in Astrids Boekencast besprak Astrid van Schoonacker ‘Het einde van Erna Ankersmit’ van Anna Enquist. Leesconsulente Larissa de Rue besprak in onze kinderboekenserie de de reeks ‘Rutger, Thomas & Paco’. En in Leer Nederlands gaf Joyce Diebels van Dutch with Joyce uitleg over woorden en zinnen die te maken hebben met wandelen, het WK voetbal en de fietsenmaker.
Al onze verhalen staan op onze website www.sbs.com.au/dutch en met de SBS Audio App (gratis te downloaden in de App store of Google Play) kunt u SBS Dutch altijd en overal beluisteren. 
We zijn ook te beluisteren in uw favoriete podcast app. Meepraten kan op onze Facebookpagina www.facebook.com/sbsdutch en we zijn te volgen op Instagram www.instragram.com/sbsdutch.
 Heeft u een tip voor het programma dan wel aanmerkingen? Stuur een e-mail naar [email protected].
Mis niets en luister iedere woensdag- en zaterdagochtend om 11 uur naar SBS Dutch op SBS Radio 2: Adelaide 106.3FM / Canberra 105.5FM / Darwin 100.9FM / Hobart 105.7FM / Melbourne 93.1FM / Perth 96.9FM / Sydney 97.7FM.
SBS on demand a documentary about bringing David back home. Its called : Journey home where is mentioned that Ralf also paid some money to help with that journey 


Wat als we niet waren geëmigreerd?

“Wat als we niet waren geëmigreerd?” Die vraag kwam onverwacht. Niet tijdens een groot familiefeest of op een verjaardag, maar op een gewone zondagmiddag, terwijl de regen zachtjes tegen het raam tikte. Het was een vraag zonder goed of fout antwoord, maar eentje die een deur opende naar een leven dat nooit had bestaan.
Misschien hadden we nog steeds in hetzelfde huis gewoond. De buren zouden ouder zijn geworden, de kinderen uit de straat volwassen. We zouden de vertrouwde bakker nog kennen, dezelfde weg naar school hebben gefietst en elk seizoen hebben zien veranderen zonder ooit echt afscheid te nemen.

Misschien waren onze levens eenvoudiger geweest. Geen nieuwe taal om te leren. Geen cultuur waarin alles anders voelde. Geen momenten waarop je je eigen naam anders hoorde uitspreken of moest uitleggen waar je vandaan kwam. We hadden ons nooit afgevraagd waar “thuis” eigenlijk was. Maar misschien hadden we dan ook veel gemist.
We hadden nooit ontdekt     hoeveel veerkracht een mens in zich heeft wanneer alles onbekend is. We hadden geen nieuwe vrienden gemaakt die als familie gingen voelen. We hadden niet geleerd dat thuis niet alleen een plaats is, maar ook de mensen met wie je je leven deelt.

Emigreren betekende afscheid nemen van het bekende. Van gewoonten, herinneringen en vanzelfsprekendheden. Toch bracht het ook nieuwe kansen, onverwachte ontmoetingen en verhalen die anders nooit geschreven zouden zijn.
Soms romantiseren we het leven dat we niet hebben geleefd. In onze gedachten is het vaak rustiger, makkelijker en mooier. Maar ook dat leven zou zijn eigen zorgen, teleurstellingen en gemiste kansen hebben gekend. Elk gekozen pad sluit immers een ander uit.
Dus wat als we niet waren geëmigreerd?

Dan waren we waarschijnlijk andere mensen geworden. Niet beter of slechter, alleen anders. Met andere herinneringen, andere dromen en andere littekens.
Het leven dat we nu hebben, is niet perfect. Er waren dagen van twijfel, heimwee en eenzaamheid. Maar er waren ook momenten van trots, groei en verwondering. Momenten waarop we beseften dat moed niet betekent dat je nergens bang voor bent, maar dat je toch blijft doorgaan.
Misschien is de vraag daarom niet wat als we niet waren geëmigreerd, maar wat hebben we gevonden doordat we het wél deden?
Want uiteindelijk bestaat ons leven niet uit de wegen die we niet namen, maar uit de stappen die we wel hebben gezet. En juist die stappen hebben ons gebracht naar het verhaal dat vandaag nog steeds wordt geschreven.
Harm
Wij zijn zuunige Zeeuwen, en Jari is verreweg het meest rendabele paard dat ik ooit heb gehad. Reken maar uit: hij heeft me alleen het dekgeld van 350 gulden (als ik het me goed herinner) gekost. Smeer dat uit over dertig jaar en dan kun je maar een ding concluderen: Jari is zijn geld meer dan waard. En ik hoop dat we nog jaren plezier van hem mogen hebben.
Een tijdje geleden ben ik  een paar dagen weg geweest, en toen ik terug kwam stond Teco me glunderend in de schuur op te wachten. Hij wees naar boven, naar het scherm dat we vorig jaar boven de achterdeur hebben opgehangen omdat er een vogel een nest aan het maken was in de nok van de schuur. Die vogel was er nu weer, het was een kauwtje, en het dier probeerde samen met zijn partner weer een nest te maken, maar de dieren waren in hun ijver vergeten dat takken slecht blijven liggen op een enkel steens muur. Ze bleven maar takjes aanvoeren en begrepen duidelijk niet waarom hun nest niet groter werd. Nee, en dat zal ook nooit gebeuren, want de takjes vallen aan de binnenzijde van de muur gewoon naar beneden en blijven daar liggen op het scherm, waar intussen een hoop van bijna een halve meter takjes ligt. Ik geloof dat de kauwtjes hun fout intussen hebben ingezien, ze nemen blijkbaar genoegen met een kleiner nest, of ze zijn naar een andere plek vertrokken om eitjes te leggen, zoals het vogels in mei betaamt.
Het is niet alleen genieten van de vogels en hun uitbundige gezang, ook de planten doen hun uitertste best. Het is gewoon feest wanneer je gaat wandelen of fietsen, de bomen zijn frisgroen, daarboven die mooie blauwe lucht waar we al dagenlang van profiteren, en de ene plant na de andere schiet in bloei. Ik werk met het grootste plezier in de tuin, want wat is er veel te beleven. De spirea heeft een waterval van wit kant, de seringen hebben nog nooit zo mooi gebloeid als dit jaar, en wat geuren ze heerlijk! 
Resident Return Visa 201% duurder,  Is dit nog wel redelijk? 
Per 1 juli 2026 verhoogde de Australische overheid de kosten van een Resident Return Visa (RRV) van $490 naar $1.475.
Dat is een prijsstijging van maar liefst 201%.
Jaarlijkse indexeringen van overheidskosten zijn niet ongebruikelijk. Maar een verhoging van 201% is allesbehalve een normale indexatie. De omvang van deze stijging heeft dan ook veel verbazing en kritiek opgeroepen.
Een Resident Return Visa is geen luxe. Het is een noodzakelijke reisfaciliteit voor permanente inwoners van Australië die tijdelijk naar het buitenland reizen en daarna weer willen terugkeren.
En reizen is lang niet altijd een keuze.
Soms moet je onverwacht naar Nederland omdat een ouder ernstig ziek is. Omdat je afscheid moet nemen van een dierbare. Vanwege een familiecrisis. Of omdat je werkgever je voor je werk naar het buitenland stuurt.
Juist op zulke momenten is een rekening van bijna $1.500 een flinke extra financiële last.
Veel permanente inwoners wonen al jarenlang in Australië. Ze werken, betalen belasting, bouwen hier hun leven op, voeden hun kinderen op en leveren dagelijks een bijdrage aan de Australische samenleving. Toch zijn zij afhankelijk van een Resident Return Visa wanneer zij tijdelijk naar het buitenland reizen en hun terugkeer naar Australië willen waarborgen.
Wat deze verhoging extra opvallend maakt, is de vergelijking met de kosten van het Australisch staatsburgerschap.
De aanvraagkosten voor het Australisch staatsburgerschap stegen in dezelfde periode van $575 naar $595 – een verhoging van ongeveer 3,5%.
Dat verschil roept begrijpelijkerwijs vragen op. Niet omdat het Australisch staatsburgerschap voor iedereen de juiste keuze is, maar omdat veel permanente inwoners zich afvragen waarom juist de kosten van een essentiële reisfaciliteit zo uitzonderlijk zijn verhoogd.
Voor Nederlanders speelt bovendien nog een extra overweging.
Veel mensen denken dat zij automatisch hun Nederlandse nationaliteit verliezen wanneer zij Australiër worden. Dat is niet altijd het geval. Afhankelijk van je persoonlijke situatie – bijvoorbeeld wanneer je getrouwd bent met een Australisch staatsburger – kun je in sommige gevallen beide nationaliteiten behouden.
Laat je daarom altijd goed informeren voordat je een beslissing neemt over een eventuele aanvraag voor het Australisch staatsburgerschap.
De forse verhoging van de RRV-kosten heeft inmiddels geleid tot een internationale petitie waarin wordt gevraagd de prijsverhoging te heroverwegen. Volgens de initiatiefnemers treft de maatregel vooral langdurige permanente inwoners die al jarenlang onderdeel uitmaken van de Australische samenleving.
Wat vind jij?
Is een prijsverhoging van 201% voor een Resident Return Visa te rechtvaardigen, of legt deze een onevenredig zware last op permanente inwoners die soms onverwacht moeten reizen voor familie, werk of andere dringende omstandigheden?
Er is een petitie op change.org
Tandatangani Petisi


JUNI

Beste lezer,
 
Wat fijn om te kunnen delen dat wij waarschijnlijk enkele verhalen uit de succesvolle tentoonstelling in de Dandenongs mogen publiceren.
Later dit jaar zullen deze verhalen ook in boekvorm verschijnen, maar hierbij alvast een voorproefje in de Dutch Courier.
Ik vind het heerlijk dat dit soort samenwerkingen nog bestaan. Daardoor kunnen wij mooie verhalen met je delen, terwijl je gewoon lekker in je  stoel kunt blijven zitten.
Natuurlijk begrijp ik dat het waardevol is om evenementen te bezoeken, maar ik weet ook dat veel van onze lezers het prettig vinden om op de hoogte te blijven zonder daarvoor de deur uit te hoeven.
Over die stoel gesproken: yoga en mantra’s kun je ook gewoon vanuit je stoel beoefenen. En als we het toch over een stoel hebben, dacht ik: laat ik daar eens een gedichtje over schrijven.
Verder is het voor veel Nederlanders natuurlijk weer WK-tijd. Waarschijnlijk doen we het met hazenslaapjes, omdat we dag en nacht omdraaien om de wedstrijden maar te kunnen volgen.
Via het Heritage Centre publiceren we daarnaast een verhaal over de Japanse bezetting. Dit verhaal was aan het centrum gedoneerd en kan nu, dankzij een geslaagde samenwerking met janna en de bibliotheek, ook door ons worden gepubliceerd. Het had nog wat haken en ogen om de pdf beschikbaar te maken, maar uiteindelijk is dat gelukt.
Gelukkig hebben we ook weer enkele VOC-verhalen opgenomen, want die geschiedenis blijft interessant voor iedereen die daarin geïnteresseerd is. Daarnaast zijn we verdergegaan met de memoires van Marjo, omdat die zo’n prachtig tijdsbeeld geven.
 
Weer met liefde gemaakt.
 
Carole Overmaat

Tegenwoordig zien we Robert Moorman in de Nederlandse gemeenschap in Australië filmen voor een project over Nederlanders in Australië. 
 
Je kunt hem regelmatig tegenkomen bij de NCCA. Ook kwam hij bij mij thuis om Annemarie en Bill te filmen. Als alles goed gaat, kom ik zelf ook in zijn filmpje voor, net als een andere Nederlandse jongen die hij op de markt in Sandringham heeft geïnterviewd.
 
Robert maakte in de tijd van MTV videoreportages en heeft destijds bijzondere mensen voor zijn camera gehad. Zo mocht hij onder meer interviews afnemen met Thom Yorke van Radiohead en met Madonna.
 
Hij vertelde dat hij het eigenlijk het leukst vindt wanneer er niet veel budget of tijd beschikbaar is voor een opname. Juist die beperkingen maken hem creatief. Als de tijd kort is, ontstaan vaak de mooiste en meest verrassende beelden.
 
Deze filmpjes worden gemaakt in samenwerking met de ambassade.
 
Carole
Dat ik zo op mijn moeder lijk…
 
Zittend daar bij Hanni kan ik in eerste instantie geen woord uitbrengen. Hanni vertelt over het vijf jaar jongere zusje Henny, dat op twintigjarige leeftijd samen met mijn grootouders in Auschwitz werd vermoord. En dan in één adem worden mijn jeugdervaringen met tante Vera door deze lieve vrouw bevestigd: ‘Wat ik toen al vreemd vond, was dat de zusjes Ellen en Vera niet met elkaar optrokken,’ zegt Hanni. ‘Ik zag Vera zelden als ik bij hen op bezoek was. Vera had andere vriendinnetjes en ik herinner me zelfs dat er een zekere animositeit tussen de tweelingzusjes bestond. Vera was een serieus en ernstig meisje, ingetogen, introvert en evenwichtig. Ze kon goed leren en ging naar het gymnasium. Jouw moeder Ellen daarentegen was de extraverte van de twee. Een uitbundig en enthousiast meisje, dat vol zat met fantasieverhalen.’ Ik hang aan Hanni’s lippen en kan er niet genoeg van krijgen om deze verhalen over mijn moeder te horen.’ 
Ze gaat verder en zegt dat ze mijn moeder zelfs bevlogen noemt. ‘Ellen was een gangmaker, met minder oog voor studieboeken. Als er ergens iets te doen was, was zij er als de kippen bij. Ze zat bij de padvinderij en later op de toneelclub waar ze meteen in het bestuur belandde.’
Hanni bevestigt nogmaals wat ze me het jaar daarvoor in ons telefoongesprek vertelde. Dat mijn moeder goed kon schrijven, dat ze in diverse schoolkrantredacties zat, maar dat ze vooral verzot op kinderen was. Terwijl ik naar haar luister, zie ik opeens het blocknootvelletje voor me waarop tante Vera had beschreven dat Ellen op straat ieder kind aansprak en in alle kinderwagens keek. Toen ik op mijn achttiende dit las, heb ik vooral dat aspect in mijn herinnering opgeslagen. Omdat ik mezelf toen in mijn moeder herkende. Ik neem me voor om dat papiertje op te zoeken als ik weer thuis ben. 
Ik zie mijn kinderen lachen als ik Hanni hoor vertellen dat zij en mijn moeder even snel verliefd werden als dat ze hun interesse weer verloren. En dat de vriendinnen in de bibliotheek van mijn grootvader medische boeken en encyclopedieën doorplozen op plaatjes en informatie over seks. 
Ik kijk naar het doorgegroefde en lieve gezicht van Hanni en voel het door mijn hele lichaam. De bal die ik tot nu toe uit alle macht onder water heb gedrukt, is niet meer tegen te houden. Ik durf de geschiedenis voor het eerst tot recht in mijn hart te laten doordringen. In de nabijheid van mijn kinderen wordt het verdriet zachter en kan ik het beter accepteren.  
 
Wordt vervolgd 
 
 
Ben je in de kerk geboren?
 
We zijn hier niet voor de vogeltjes aan het stoken.
 
Wie het kleine niet eerd is het grote niet weerd.
 
De appel valt niet ver van de boom.
 
Niet met volle mond praten.
 
Het is hier geen hotel
.
Doe maar normaal, dan doe je al gek genoeg.
 
Iedereen heeft blote billen
 
Voor niks gaat de zon op .
 
Nee heb je, ja kan je krijgen.
 
Voor wat hoort wat.
Wie mooi wil zijn moet pijn lijden.
 
Eerlijk duurt het langs.
 
Bezin voor je begint
.
Dat komt wel goed voordat je een jongetje wordt.
Zoals de waard is vertrouwt hij zijn gasten.
 
Hoge bomen vangen veel wind.
 
Doe geen dingen die ik ook niet zou doen.
 
Nooit vergeten waar je vandaan komt. 
 
Waarom? omdat ik het zeg
 
Iets wat u niet geschied , doe dat ook een ander niet 
Praten is zilver, zwijgen is goud
 
Altijd schone onderbroek aan, voor als je in ziekenhuis komt.
 
Je kunt beter een blauwtje lopen dan een groentje blijven.
 
Als je maar wilt kan je alles.
 
Kan niet is dood en wil niet ligt ernaast. 
 
Wie niet sterk is moet slim zijn 
 
 
Welke opmerkingen heb jij onthouden?
 
stuur naar 
[email protected]
 
 
Is de stoel waar je op zit mee verhuisd vanuit Nederland?
Is de stoel waar je op zit zo belangrijk voor je en ben je ermee verwant?
 
In de jaren 50 ging er heel veel mee naar Australië. In het heritage centre zie je namelijk potten, pannen, beeldjes, een tafel en radio’s.
Maar de stoel bleef blijkbaar in Nederland. Hebben we daar spijt van of is er helemaal niets loos?
 
Is de stoel nu juist niet de plek waar je je mijmeringen had en je herinneringen?
Waar je je eerste kinderen op voedde en zijn eerste liedje ging zingen?
 
Ik kan me zo voorstellen dat je zelfs nog voelde hoe die lekkere stoel zat.
En nu eigenlijk al jaren zocht naar juist zo’n stoel en jaren bedacht, waarom is dat nu juist hetgeen wat ik vergat?
 
In mijn huis is hetzelfde.
 
Wij hebben een prachtige Australische tafel, maar stoelen zijn gewoon 400 dollar per stuk. Ik blijf toch Nederlands en blijf toch zoeken naar een betere oplossing en maak van oudere stoelen van Marktplaats een stoel met upsmuck.
 
Het is ook echt een plek voor Australiërs om elkaar te ontmoeten. De tafel met die stoelen. mmm...Ik had toch beter moeten weten toen ik wegging uit Nederland en niet moeten denken aan sjoelen.
 
Wanneer je emigreert weet je eigenlijk niet echt waar je naartoe gaat. Je pakt maar wat in en hoopt dat dat is wat je nodig hebt daar ook staat.
 
Wij kwamen alleen maar met wat koffers. Koffers met kleren en boeken.
Niet nadenkend dat we voor jaren naar de stoelen lopen te zoeken.
 
Heb jij wel die lekkere stoel?
Snap je dan wat ik bedoel?
 
Carole Overmaat
Behandeling wetsvoorstel dubbele nationaliteit wederom verschoven 
 
We zijn inmiddels de tel kwijt hoe vaak de behandeling van het wetsvoorstel modernisering Nederlanderschap (lees: openstelling dubbelenationaliteit) de afgelopen maanden is verzet, in een agenda die verder leeg oogt, maar in de week van 1 september gaan we het opnieuw proberen. 
 
Het signaal dat de Tweede Kamer hiermee afgeeft aan de Nederlanders buiten Nederland is er opnieuw een van tweederangs, niet-zo-toe-doend burgerschap voor de +1 miljoen medeburgers in het buitenland, laat staan aan de vele duizenden die het Nederlanderschap de afgelopen decennia onvrijwillig hebben verloren.
 
Hierbij een dringende oproep aan de Vaste Commissie voor Justitie en Veiligheid om de behandeling begin september door te laten gaan - met gelijk de uitnodiging voor de viering van de Dag van de Nederlanders buiten Nederland, op 3 september in Nieuwspoort!
 
Save the date: 3 september Dag van de Nederlanders buiten Nederland 
 
Een beter bruggetje dan hierboven konden we ons niet wensen. Want niet alleen politici, maar iedereen is (na aanmelding) van harte welkom op de Dag van de Nederlanders buiten Nederland, op donderdagochtend 3 september in Nieuwspoort, Den Haag. Toevallig in Nederland? Kom langs! Familielid van en supporter van de SNBN? Kom langs! Professioneel geïnteresseerd? Kom langs! Aanmelden voor persoonlijke deelname in Den Haag kan hier. Het evenement ook live wordt uitgezonden via de website. Meer details volgen!
 
Het mag geen verrassing zijn dat deze editie in het teken staat van het wetsvoorstel modernisering Nederlanderschap, oftewel openstelling dubbele nationaliteit. Fijn dat we ook dit weer dit jaar deze mooie dag mogen optuigen in samenwerking met o.a. Stichting Nederlands Onderwijs in het Buitenland, Nederlandse Wereldwijde Studenten, Stichting Goed en Vereniging Belangenbehartiging Nederlands Gepensioneerden in het Buitenland. Ook meedoen? Meld je organisatie bij ons aan! 
 
Steun ons!
Elke donatie, klein of groot, helpt de belangenbehartiging van alle Nederlanders buiten Nederland. Doneren kan hier!
 
Vragen over ETIAS 
 
Met de invoering van ETIAS voor Nederland en het Schengengebied verandert een aantal praktische zaken voor mensen die naar de Schengenzone reizen op een niet-Schengen paspoort. 
 
ETIAS in een notendop 
 
De ETIAS-reisautorisatie is een toegangsvoorwaarde voor niet-visumplichtige onderdanen die naar een van deze dertig Europese landen reizen. De autorisatie is gekoppeld aan het paspoort van de betreffende reiziger en vervalt na uiterlijk drie jaar of wanneer het paspoort zijn geldigheid verliest, als dat eerder is. Als u een nieuw paspoort krijgt, moet u ook een nieuwe ETIAS-reisautorisatie aanvragen.
 
Met een geldige ETIAS-reisautorisatie kunt u het grondgebied van deze Europese landen zo vaak bezoeken als u wilt voor een kort verblijf – normaal gesproken maximaal 90 dagen binnen een periode van 180 dagen. De reisautorisatie biedt echter geen garantie op toelating tot het grondgebied van deze landen. Bij aankomst zal een grenswachter u om uw paspoort en andere documenten vragen en nagaan of u aan de toegangsvoorwaarden voldoet.
Voortaan moet een ETIAS worden aangevraagd. Dit is vergelijkbaar met een ESTA voor een reis naar de Verenigde Staten. 
De verblijfstijd in de Schengenzone (maximaal 90 dagen in elke periode van 180 dagen) wordt voortaan digitaal bijgehouden en niet meer via de stempels in je paspoort. Dat betekent dat die verblijfstijd veel preciezer wordt geregistreerd en elke overschrijding zal gaan opvallen. We vragen de Nederlandse overheid om een mogelijkheid om ook zelf inzicht te krijgen in die geregistreerde verblijfstijd. 
ETIAS is onduidelijk over het inreizen als Nederlander met dubbele nationaliteit op een niet-Schengen paspoort. Ook binnen ETIAS zijn ambtenaren zich niet bewust dat het aanvragen van een Nederlandse pas soms lastig, duur en tijdrovend is en dat soms op een buitenlandse pas met ETIAS makkelijker kan worden gereisd. Voorzover we het nu weten blijft het als Nederlander inreizen op een buitenlandse pas met ETIAS mogelijk – vermeld in de ETIAS-aanvraag dan niet dat je ook Nederlander bent, anders denkt het systeem dat je op een Nederlandse pas zult reizen en wordt de ETIAS-aanvraag waarschijnlijk automatisch geannuleerd.
 
Misstanden bij VFS Global
 
Op 28 mei verscheen op Politico een artikel over misstanden bij VFS Global. Klanten zouden onder druk gezet worden om dure extra “premium”-diensten af te nemen. VFS Global maakt daar volgens het artikel dikke winsten mee, terwijl die diensten lang niet altijd noodzakelijk zijn. Ook zijn er vraagtekens over het veilig en correct omgaan met data bij VFS. 
 
Het ministerie van Buitenlandse Zaken reageert desgevraagd: “Het ministerie van Buitenlandse Zaken hecht grote waarde aan een toegankelijk, klantvriendelijk en zorgvuldig visumproces. Signalen over eventuele misstanden worden serieus genomen en in onze structurele dialoog met externe dienstverleners besproken. Dat zullen wij ook in dit geval doen, eventueel in overleg met andere Schengenlanden die met dezelfde dienstverlener werken. We verwelkomen het door de Europese Commissie aangekondigde onderzoek naar de uitbesteding van visumdiensten en we zullen de uitkomsten daarvan betrekken in dezelfde dialoog met onze externe visumpartners.” 
Uiteraard zal de SNBN deze ontwikkelingen op de voet volgen en zo nodig ook de Nederlandse politiek benaderen voor een reactie en maatregelen.
 
Naar aanleiding van de afgelopen Tweede Kamerverkiezingen heeft de SNBN enquêtecommissie een vragenlijst verspreid, met als doel meer duidelijkheid te krijgen over het functioneren van deze verkiezingen voor de Nederlanders buiten Nederland. De enquête is door 1.492 deelnemers ingevuld, woonachtig in meer dan 100 landen, met name in Europa (53%) en Noord-Amerika (24%). Het grootste deel van de deelnemers had al ervaring met stemmen vanuit het buitenland (1.316 van de 1.492). 
 
De meest in het oog springende bevinden zijn: 
Stemmen vanuit het buitenland is nog altijd lastig; 31% is tevreden, 35% ontevreden. In totaal meldde 18% (275 mensen) concrete problemen, waarbij het niet ontvangen van het stembiljet het meest genoemde probleem is; 
Hoewel stemmen per post de populairste methode is, brengt deze methode veel praktische issues, onzekerheid en frustratie met zich mee. Ook bij stemmen via ambassades en consulaten lopen mensen tegen praktische problemen aan, zoals gesloten ambassades, stakingen, beperkte openingstijden en het uitblijven van reacties.
Slechts een klein aantal mensen maakt gebruik van volmacht of stemmen tijdens een bezoek aan Nederland. Deze groep heeft doorgaans vertrouwen dat hun stem correct wordt uitgebracht; 
Veel Nederlanders in het buitenland volgen de Nederlandse politiek actief, maar vinden het lastig dat zij hun stem vaak al moeten uitbrengen voordat de verkiezingsdebatten beginnen. Daarnaast leeft het gevoel dat politieke partijen weinig aandacht hebben voor hun situatie; 
Onder de achterban is duidelijke steun voor digitaal stemmen: een kleine 70% zegt hiervan gebruik te willen maken. 
 
 Wetsvoorstel dubbele nationaliteit: UPDATE 
 
Op de website van de Tweede Kamer wordt aangekondigd dat het initiatief-wetsvoorstel voor de wijziging van het nationaliteitsrecht van Jan Paternotte (D66) en Songül Mutluer (GroenLinks/PvdA) naar verwachting in week 24 (van 8 t/m 12 juni) plenair zal worden besproken in de Tweede Kamer. Deze datum is helaas al een paar keer verzet. We hopen dat het ditmaal definitief is, al zal het e.e.a. mede afhankelijk zijn van de internationale geopolitieke situatie, die momenteel instabiel is, waarop de Kamer ad-hoc moet reageren. 
 
Dit wetsvoorstel komt nog uit de vorige legislatuurperiode en gaat verder dan wat er in het huidige regeerakkoord staat (dit wetsvoorstel voorziet namelijk ook in de mogelijkheid voor dubbele nationaliteit voor ‘nieuwe’ Nederlanders, niet enkel voor bestaande Nederlanders). Het zal dan ook extra interessant zijn om te kijken hoe andere partijen hierin staan, met name coalitiepartijen CDA en VVD.
 
De SNBN volgt niet alleen de ontwikkelingen op de voet, maar is op de achtergrond al actief bezig. Daarnaast beraden we ons op ook publieke stappen, daarover binnenkort meer.
 
Vragen, opmerkingen? Graag via [email protected]. Uiterlijk volgende maand komt de SNBN met een nieuwe update.
 
Annette Heermans schrijft over haar leven in het basisonderwijs, haar gezin met man Eppoh en 2 grote dochters Wietske en Brechtje, haar katten en alles wat ze verder op haar pad [email protected].
Zo iemand die je niet kent
 
Vandaag kwam ik hem weer tegen; de eenzame jongen. 
Een naam die ik hem al zeker 33 jaar geleden heb gegeven. 
Want ik weet niet hoe hij heet! 
En hij is natuurlijk ook allang geen jongen meer.
 
Zo’n 30 jaar geleden stond ik vaak in het Patronaat in Haarlem. Het plaatselijke poppodium waar startende muzikanten, maar ook grootheden hebben opgetreden. En dat nog steeds doen!
Om niet in de vrije ruimte te hoeven staan, maar een plekje te hebben om ergens tegenaan te leunen, stond ik vaak op het balkon. Of zat daar, bovenaan de trap, met bungelende benen, hangend op de railing. 
In het donker zag je geen mensen, alleen een golvende beweging, met soms een kuifje wat daarbovenuit stak. 
Dan zwaaide ik even naar Eppoh, stak mijn duim op, en genoot van het kijken naar de bandjes, het publiek, met mijn biertje in mijn hand.
Na het voorprogramma werd het podium omgezet voor het volgende optreden. Het geroezemoes nam toe. 
Was ook eigenlijk nooit gestopt, want ook toen al was de “Hollandse Ziekte” een feit. De arrogantie van bezoekers om dwars door optredens heen te praten, alsof ze in een café staan te socializen, is mij nog steeds een doorn in het oog. 
 
Er werden drankjes gehaald, het publiek verdeelde zich over de vloer en de ruimte voor het podium kwam vrij. 
Vanaf mijn hoge troon keek ik naar beneden en zag daar een jongen tegen een muur staan leunen. Eén been opgetrokken en armen over elkaar. Zijn haar als uit een ouderwets jongensboek. 
 
Niet opvallend.
Maar ik zag hem.
 
Ik weet nog dat ik dacht: “Volgens mij heb ik met hem op de middelbare school gezeten.” 
Zo iemand die je niet kent, maar wel herkent.
Zo iemand noemen wij thuis een “herkennis!”
Ik had dit natuurlijk nooit onthouden, als ik hem daarna nooit meer had gezien.
Maar ieder concert, ieder optreden, stond hij in de pauze te leunen tegen een muur. Of zag ik hem wat drinken halen. Of zijn jas halen.
En natuurlijk vroeg ik ook aan de mensen om mij heen of zij hem zagen. Twijfelend aan mijn eigen ogen.
En ja, zij zagen hem ook.
Door de jaren heen ben ik hem blijven tegenkomen.
Wandelde ik met een kinderwagen naar de stad; fietste hij langs. 
Zat ik op een terrasje, hij liep langs.
Ging ik uit eten, liep hij langs het restaurant. 
Altijd op een andere plek, altijd op een andere tijd.
Geen logica.
Steeds een beetje ouder, maar nog steeds de eenzame jongen.
Ik kwam hem twee weken geleden tegen toen ik naar de tandarts fietste.
Vandaag kwam ik hem weer tegen toen ik bij de tandarts wegreed. 
Ik grinnikte even. 
En zoals altijd zei ik tegen mijzelf: “Hee kijk, de eenzame jongen. Wat wordt hij oud.” 
En ik vraag me af: heeft hij een rol in mijn leven waar ik nog geen weet van heb? 
Is hij mijn beschermengel?
Of mijn stalker?
Hoeveel toeval is toevallig?
 
Of.... 
Zit hij thuis en denkt: “Vandaag kwam ik haar weer tegen; het eenzame meisje. 
Een naam die ik haar al zeker 33 jaar geleden heb gegeven. Want ik weet niet hoe zij heet! 
En zij is natuurlijk ook allang geen meisje meer. Zo’n 30 jaar geleden stond ik vaak in het Patronaat in Haarlem. Om uit de drukte te blijven, stond ik vaak geleund tegen de muur...”
Misschien ben ik, zonder het te weten, zíjn beschermengel!
Of zijn stalker...
Om, Om Mani Padme Hum,  Om Shanti Shanti Shanti .
 
These are all mantra’s who are sometimes receited during yoga classes. 
OM I sing mostly as they tell me that thats the sound of the universe. 
Thats a place where I like to be connected to.
For me that connection is the connection with nature. The ground, the air, the water, the sun. While receiting the sound OM  I can feel one with the sound and one with the feeling of one with nature.
 
And by feeling one with nature , I can feel really small, but on the same time also the feeling of the connection to so much bigger then ourselves. 
 
Meditation tip from Ajahn Brahm.
 
The other day I was listening to Ajahn Brahm, a buddhist monk,  and he tried to explain that just focusing on your breathing for meditation isn’t that easy. You exelly need to do a little bit more marketing for your breath. 
 
He explains in his podcast the idea to market your breathing as follows. 
When breathing in you think about getting the air from the trees and then giving back the air to the same trees.
Or you think about the fresh air you get in and your air out.
 
For me by doing that it is easier to follow the in and the out breath. Does it help you? Doing this step before just focussing on breath?  
 
www.spiritualsisters.info
 
Namasté 🙏
 
Norman Jansen: Remigratie-ervaringsdeskundige, auteur, expat, ondernemer, medeoprichter wensambulance Curaçao (FADK), oprichter van: ‘Norman Jansen, thuis in (r)emigreren’. 
 
Weer thuis
 
 
Het lijkt een jaarlijks ritueel te worden, in ieder geval een keer per jaar in het vliegtuig stappen en ruim negenduizend kilometer verderop weer thuiskomen in het voormalige woonland.
Soms voor een vakantie, ditmaal voor een business trip van slechts zes dagen, maar dat maakt het niet minder leuk. Wel vermoeiender om eerst zes uur terug in de tijd te gaan en paar dagen later met een nachtvlucht gebroken weer aan te komen op Schiphol.  Jetlag lijkt met de jaren lastiger te worden, de tijdelijke ontregeling van je biologische klok vraagt om steeds meer tijd om te herstellen.
 
Mijn hemel, en dan te bedenken dat ik in mijn jongere jaren ooit nog eens piloot wilde worden. Ik moet er nu niet meer aan denken om telkens met een jetlag te maken krijgen.
 
Loslaten blijkt nog steeds lastiger te zijn dan het lijkt. Ik schreef er al eerder een stukje over in de Dutch Courier, remigreren betekend ook loslaten en weer verder (op-)bouwen van een stevig fundament in het nieuwe land.
In dit geval is het nieuwe land Nederland, zeker voor onze inmiddels opgroeiende jongvolwassen kinderen die nog steeds het merendeel van hun leven in het buitenland hebben gewoond. Eigenlijk moet je het oude loslaten en het nieuwe omarmen, voelt het bijna net zoals een rouwproces.
 
Loslaten en opbouwen. Klinkt eenvoudig maar in de praktijk valt dat vies tegen.
 
In het vliegtuig, zowel op de heen- en de terugreis, sprak ik regelmatig met Antilliaanse medepassagiers, beter bekend als Yu di Korsou (kinderen van Curaçao). Na de nodige beleefdheden durfde ik aan om toch eens te vragen naar de aanpassingsproblemen van mijn medepassagiers.
Zij weten immers als geen ander hoe het is om voor een deel je leven te hebben in enerzijds zowel Nederland als ook op het eiland Curaçao. Veelal woont er in het ene land een deel van de familie en in het andere land hebben zij zelf een leven opgebouwd. Dan is er nog een taalbarrière, ja want ook voor Antilliaanse Nederlanders is het kennelijk goed te horen in welk land je bent opgegroeid. Ook voor mij weer een nieuw fenomeen, want kennelijk klinkt het Papiaments toch anders zodra je een groot deel van je leven in Nederland woont. Maar dat hoort alleen maar de echte kenner onder ons.
 
 Zij pendelen regelmatig tussen deze twee landen binnen het Koninkrijk der Nederland. Met hetzelfde paspoort blijkt het toch een wereld van verschil te zijn.
Herkent u dat? Wordt u wel eens aangesproken op uw Nederlandse taalgebruik zodra u voor werk of vakantie in Nederland bent? Immers verschilt de Engelse grammatica met de Nederlandse taal, en ik kan mij goed voorstellen dat bij het terugschakelen naar het Nederlands dat de zinsopbouw mogelijk iets anders lijkt over te komen. Of is het alleen het accent dat opvalt?
 
Aan de vooravond van het WK voetbal moet mij nog iets van het hart, iets dat heel goed mijn dubbel(e) gevoel weergeeft over het zijn van een (r)emigrant. Met het ene been in dit land en het andere been nog in het voormalig woonland.
Uiteraard, Nederland doet ook weer mee met dit wereldkampioenschap en het oranje kleurt weer de nationale TV.
 
Toch kon ik het niet laten om gedurende mijn tripje naar de West ook merchandise in te slaan voor The Blue Wave. Immers, het kleinste land dat dit jaar meedoet aan het WK2026 is natuurlijk Curaçao. And the Blue Wave from tiny Curaçao is making World Cup history!
 
Zo trots als een pauw loopt de helft van mijn gezin nu in opvallende blauw/gele kleuren van het nationale elftal van dit prachtige eiland. Caps, shirts en sjaaltjes zijn niet aan te slepen. Vorige week opende in Rotterdam een pop-up store van de Blue Wave Movement waar deze merchandise werd verkocht. Het duurde slechts drie dagen voor de gehele voorraad uitverkocht was. Drie dagen! Dat lukt zelfs menig oranje-store tegenwoordig niet meer.
 
Voor mijn werk reis ik ook veel door Nederland, en meermaals heb ik in de grote steden verschillende personen trots zien lopen in T-shirts van het nationale Curaçaose elftal. Niet alleen Antilliaanse Nederlanders maar ook gewoon Europese Nederlanders. Blauw/geel en oranje door elkaar heen. Prachtig toch?
Zo zie je maar weer, het maakt niet uit welke huidskleur iemand heeft of waar zijn wiegje heeft gestaan.
Sport verbroedert, gelukkig maar want dat kunnen we in deze tijd wel gebruiken!
En hoe loopt u er straks bij?
Zullen de oranje leeuwen winnen of gaat de worldcup dit jaar naar de socceroos?
 
Best regards, met vriendelijke groet,
 
Norman Jansen
 
 
Lekkere geschiedenis van de tapas 
 
Wie heeft de tapas bedacht? Waren het de Spaanse boeren, de obers of toch de Spaanse koning Alfonso X die graag wat kleine hapjes nuttigde?
 
Kwam het door de boeren?
 
De ene versie zegt dat het kwam door de boeren en de werklieden. Zij hadden behoefte om tussen de zware arbeid door wat kleins te eten. Zeg maar, om het energiepeil hoog te houden tussen het ontbijt en de hoofdmaaltijd. Vaak waren de tapas behoorlijk vettig en tja…dat moest natuurlijk met een slokje (of twee, drie…) wijn weggespoeld worden. Kijk en dat zorgde er weer voor, dat het lichaam deze ‘broodnodige’ hapjes weer moest verteren. En wat doe je dan…een lekker tukkie (siësta). Daarna kon men weer fris en fruitig aan de slag.
 
De Spaanse koning at tapas
 
Of komt de tapas van één van de verschillende versies over de Spaanse koning Alfonso X? Dat hij tijdens zijn ‘ziek zijn’ kleine hapjes en wijn kreeg toegediend. Hij vond dat zo’n goed idee, dat hij de tavernes de opdracht gaf altijd hapjes te serveren tijdens het drinken. Zo steeg de alcohol trouwens ook niet zo snel naar de kop. Of was het de andere versie? Dat hij tijdens zijn reis in een zandstorm terecht kwam en moest schuilen in een taverne. Een ober bedekte zijn glas met een plakje ham (tapa betekend deksel), zodat er geen zand in zijn drankje kwam.
 
De ober bedacht de tapas?
 
Weer een andere versie is dat het obers waren, die in plaats van een schoteltje op het glas (tegen insecten) tapas gingen gebruiken om zo klanten te kunnen trekken. Bij deze versie kwam er toch echt geen koning aan te pas. Nu we het over obers hebben? Maak ik even een bruggetje….wat drinken we eigenlijk bij tapas? Traditioneel gezien zouden we er een glas lekker gekoelde droge fino sherry bij moeten drinken. Ben je niet zo’n sherry drinker? Wijn of bier mag natuurlijk ook. Of wat dacht je van een zelfgemaakte Sangria?
 
 
Elke maand bespreken wij in het kort een boek dat is toegevoegd aan het bestand van Nederlandstalige boeken
in de Dutch Club “Mies” bibliotheek, 99 Loftus Street, Leederville, Perth, WA.
 
De Camino door Anya Niewierra
 
De proloog begint met de zelfmoord van Emil, de man van Lotte, op de Camino tijdens
zijn wandeltocht. Als Lottedoor de politie op de hoogte wordt gebracht, begrijpt ze er niets van. Emil, die naar Nederland kwam als Bosnische vluchteling, was een geweldige echtgenoot en vader. Hij was sportief en had met veel plezier zijn wandeltocht gepland. Lotte en haar zoons gaan de as van Emil uitstrooien opde plek inBosnie
waar Emil vandaankwam en langzamerhand komt Lotte op het spoor van dingen die ze niet kan rijmen. Ze besluit zelf de camino te gaan lopen in de voetsporen van Emil. Op zoek naar antwoorden.Dit boek is ontzettend spannend, naar mate de tocht vordert, wordt voor de lezer steeds meer duidelijk over de achtergrond van Emil en over de risicos die Lotte loopt op haar tocht. Het boek is moeilijk weg te leggen. Het is ook heel actueel en geeft stof tot nadenken over oorlogsslachtoffers en daders.
Dit boekis geresenceerd door Hinke, een enthousiaste lezer
en wonend in Perth.
 
Hinke heeft een aantal prima
boeken aan de bibliotheek gedoneerd waarvoor wij haar hartelijk danken. 
 
Persoonlijke nootvan Lianna
: De Camino is een absolute “pageturner” en inderdaad,actueel and thought provoking.
 
Heb jij onlangs een goed, gezellig of interessant boek gelezen? Is jouw favoriete boek geschreven door eenNederlandse auteur en gepubliceerd na 2000? Danontvangen wij graag jouw recentie voor pblicatie in DeBoeKHoeK.
Een hartelijke groet van
 
Machiel
[email protected]
Lianna
[email protected]
 
Terugblik mei
 
Dertig Nederlandse families delen hun migratieverhaal in de tentoonstelling From the Lowlands to the Ranges. De opening in Monbulk (VIC), begin mei, trok veel bezoekers. Wij spraken met Anne en Gerry van Horick, die meewerkten aan dit bijzondere project. 
 
Tim en Sterre wonen al 18 jaar in Australië. Ondanks dat hun kinderen hier geboren zijn spreekt het gezin Nederlands, zijn ze op de hoogte van wat er in Nederland speelt en luisteren ze naar nieuwe muziek van Hollandse bodem. Met Tim hadden we een gesprek over het belang van taal- en cultuurbehoud.
 
Wel of niet de griepprik halen, de super-K variant en een neusspray voor kinderen in plaats van een prik. Het griepseizoen is weer begonnen en daarom belden we met huisarts Richard van Hak voor het laatste nieuws.
 
Dutch Club NAQ Brisbane wil een deel van haar land verkopen en een nieuw clubhuis bouwen. Op deze manier hopen de commissie en leden de toekomst van de Nederlandse club voor ‘nog eens 75 jaar’ veilig te stellen. Secretaris Marloes Pronk vertelde in ons programma over de plannen.
 
Historica Ingeborg van Teeseling vertelde bij ons over Henrietta Dugdale, een sterke vrouw die opkwam voor vrouwenrechten en in 1884 de Victorian Women’s Suffrage Society oprichtte.
 
Het is inmiddels een traditie dat de Duitse econoom Joachim Klement met behulp van zijn computermodel voorspelt wie het WK voetbal wint. Twaalf jaar geleden begon hij hiermee als een geintje, maar zijn voorspellingen zijn tot nu toe altijd uitgekomen. Goed nieuws: dit jaar wijst zijn model Nederland aan als winnaar! Wij spraken hem.
 
Een heel mooi en bijzonder plekkie,” dat zegt Judith Poll (54) over ‘haar’ Kangaroo Island (SA). Ze woont in Penneshaw, de plaats waar de veerboot aankomt. En Hoe is ‘Zeeuws meisje’ Marijke Florisson (80) in het Tasmaanse Kindred beland? Judith en Marijke vertelden hun verhaal in onze gezellige rubriek ‘Groeten uit...’
 
Is het u weleens opgevallen dat de meeste warme non-alcoholische Nederlandse dranken met melk gemaakt worden? Nicole Holten van foodblog The Dutch Table besprak enkele traditionele warme dranken voor de aanstaande wintermaanden. Ook deelde ze het recept van het Amsterdamse melkdrankje Slemp.
 
Onze series: in de gloednieuwe aflevering van Astrids Boekencast besprak Astrid van Schoonacker ‘Kuren’ van Thijs Hoekstra. Leesconsulente Larissa de Rue besprak in onze kinderboekenserie de gedichtenbundel ‘Hoe lief ik je heb’. En in Leer Nederlands gaf Joyce Diebels van Dutch with Joyce uitleg over woorden en zinnen die te maken hebben met voorbereiden op je werkdag en voetbal.
 
Tot slot: speciaal voor SBS Dutch brengt sportjournalist Jaap de Groot iedere week het belangrijkste nieuws, de scherpste analyses en bijzondere verhalen uit de Nederlandse voetbalwereld. Binnenkort zal Jaap ons vanuit Amerika bijpraten over het WK voetbal en de prestaties van Oranje. De FIFA World Cup is van 12 juni t/m 20 juli live en gratis te volgen bij SBS en op SBS On Demand.
 
Al onze verhalen staan op onze website www.sbs.com.au/dutch en met de SBS Audio App (gratis te downloaden in de App store of Google Play) kunt u SBS Dutch altijd en overal beluisteren. 
 
We zijn ook te beluisteren in uw favoriete podcast app. Meepraten kan op onze Facebookpagina www.facebook.com/sbsdutch en we zijn te volgen op Instagram www.instragram.com/sbsdutch. Heeft u een tip voor het programma dan wel aanmerkingen? Stuur een e-mail naar [email protected] .
Mis niets en luister iedere woensdag- en zaterdagochtend om 11 uur naar SBS Dutch op SBS Radio 2: Adelaide 106.3FM / Canberra 105.5FM / Darwin 100.9FM / Hobart 105.7FM / Melbourne 93.1FM / Perth 96.9FM / Sydney 97.7FM.
 
Het is zaterdag 2 mei als ik deze column zit te schrijven. Over vier dagen, woensdag 6 mei is het bij ons feest zoals het nog nooit is geweest, want dan wordt ons oude paard Jari dertig jaar. Mensen vragen me wel eens hoe lang ik hem al in mijn bezit heb, en het antwoord is vanaf volgende week woensdag: dertig jaar. Sterker nog, hij is vanaf zijn conceptie in mijn bezit, in begrijpelijke taal: ik heb zijn moeder laten dekken. Toen woonden we nog in Zeeland, en dekkingen gebeurden bij paarden toen meestal nog op de natuurlijke manier. De hengstenhouder, Andrie de Buck uit Oostkapelle (leeft die man nog?) kwam met zijn vrachtwagen vol paarden langs, want hij bezat hengsten van de meest gangbare rassen. Met als klapstuk een Tuigpaard hengst die Dillenburg heette. Andrie mopperde altijd: “Het is middag voordat je zijn naam hebt uitgesproken.” Walcherse humor. Jari heeft van ons allemaal de reis van Zeeland naar Drenthe op de meest comfortabele manier gemaakt, in de buik van zijn moeder.
 
Het oudste paard dat ik zelf heb gehad was oude Esther, een New Forest schimmeltje. Ik was elf jaar oud toen ze bij mijn vader geboren is, en ik was vijftig toen ik haar in moest laten slapen omdat ze niet meer op kon staan. Maar toen Esther dertig was, reed ik al lang niet meer op haar. Als er visite was met kleine kinderen, dan mochten die wel op Esther zitten en zelfs een rondje met haar stappen, en dat was voor iedereen leuk. Maar op Jari rijd ik nog wel vier of vijf keer in de week. Als je hem zo ziet lopen zou je denken dat er weinig pit meer in zit, maar geef Jari de ruimte. Oh wee als er ongewone dingen gebeuren. Laatst schrok hij van een vreemd geluid op het moment dat ik weg reed en hij was gelijk alert. Toen liepen er ineens schapen met lammetjes bij restaurant De Loohoeve, en dat was voor hem maar vreemd. Een eindje verder stond er een scooter midden op het fietspad; ik kreeg hem er met de grootste moeite langs. Bijna op het heideveldje begreep ik waarom die scooter daar stond: de eigenaar zat naast het heideveld te poepen met zijn helm en stofbril op en kwam net overeind toen ik er met Jari aan kwam. Ik schrok er zelf ook van eerlijk gezegd, maar Jari was de rest van de rit niet meer kalm te krijgen, ik was blij toen ik eindelijk weer thuis was.

March Dutch

Beste lezer,


Wat fijn om te kunnen delen dat wij waarschijnlijk enkele verhalen uit de succesvolle tentoonstelling in de Dandenongs mogen publiceren.
Later dit jaar zullen deze verhalen ook in boekvorm verschijnen, maar hierbij alvast een voorproefje in de Dutch Courier.
Ik vind het heerlijk dat dit soort samenwerkingen nog bestaan. Daardoor kunnen wij mooie verhalen met je delen, terwijl je gewoon lekker in je  stoel kunt blijven zitten.
Natuurlijk begrijp ik dat het waardevol is om evenementen te bezoeken, maar ik weet ook dat veel van onze lezers het prettig vinden om op de hoogte te blijven zonder daarvoor de deur uit te hoeven.
Over die stoel gesproken: yoga en mantra’s kun je ook gewoon vanuit je stoel beoefenen. En als we het toch over een stoel hebben, dacht ik: laat ik daar eens een gedichtje over schrijven.
Verder is het voor veel Nederlanders natuurlijk weer WK-tijd. Waarschijnlijk doen we het met hazenslaapjes, omdat we dag en nacht omdraaien om de wedstrijden maar te kunnen volgen.
Via het Heritage Centre publiceren we daarnaast een verhaal over de Japanse bezetting. Dit verhaal was aan het centrum gedoneerd en kan nu, dankzij een geslaagde samenwerking met janna en de bibliotheek, ook door ons worden gepubliceerd. Het had nog wat haken en ogen om de pdf beschikbaar te maken, maar uiteindelijk is dat gelukt.
Gelukkig hebben we ook weer enkele VOC-verhalen opgenomen, want die geschiedenis blijft interessant voor iedereen die daarin geïnteresseerd is. Daarnaast zijn we verdergegaan met de memoires van Marjo, omdat die zo’n prachtig tijdsbeeld geven.

Weer met liefde gemaakt.

Carole Overmaat



In mijn vorige stukje eindigde ik met de veel te vroeg overleden Frans Halsema. En dat ik blij was dat er een musical over hem komt. 
Dat eerbetoon verdient hij. Met Gerard Cox samen zorgde hij voor de gulle lach en later maakte hij prachtige liedjes, vaak samen met geweldige tekstschrijvers, zoals Michel van der Plas. 
Zijn laatste solo programma’s zag ik meer dan eens, daar mijn moeder bevriend was met zijn toenmalige partner. 
‘Voor haar’ en ‘Vluchten kan niet meer’, van Annie MG Schmidt behoren tot zijn bekendste liedjes. 

Onbekend, maar niet onbemind, is Ben uit Kew.. Ben is 94 jaar en heb ik een paar maanden geleden mogen ontmoeten. Hij vertelt veel bijzondere en avontuurlijke verhalen. Over Ameland bijvoorbeeld, of over zijn lieve vrouw en over hoe ze elkaar ontmoet hebben. En over verre reizen en rivieren. Oneindige gespreksstof.
Dat inspireerde mij tot een gedicht. Ik ga hem vragen of hij (weer) iets wil schrijven in deze krant. Hij deed dat al eerder. 


Ik heb inmiddels twee keer aan mogen schuiven bij de Dutch radio, 3ZZZ. 
Ena heette mij van harte welkom en draait veel Nederlandstalig, af en toe Indonesisch en voor elk wat wils. Voor een jarige bijvoorbeeld. 
Ik vond het leuk dat de door mij meegenomen Paul van Dijk en Paul Kelly gedraaid werden. Vriend Paul zal altijd Nederland op zijn/haar best vertegenwoordigen en Paul Kelly Australië.
Over 14 dagen mag ik weer aanschuiven en ik zal eens kijken welke Nederlandse muziekhelden ik zal aanbevelen. Ik denk wel meteen aan Herman van Veen, Frank Boeijen. En nou vergeet ik er te veel. Willeke Alberti… Blof….
Ik ging voor de lol googelen naar de 10 leukste Nederlandstalige zanger…  Denny de Klerk, Lot van Santen, Samuel Welten, Tom Bijsterveld, Senna, Benny Bakker, Dylan Abelskamp…  echt allemaal nog nooit van gehoord!! Dries Roelvink als laatste dan weer wel, maar dat vind ik dan weer helemaal niks. 
Over smaak valt niet te twisten. Ik hoop dat de lezers het ook gruwelijk oneens met mij zijn en heel boze ingezonden brieven gaan sturen. 

Jorge Bolle ​

dubbele nationaliteit wederom verschoven 
We zijn inmiddels de tel kwijt hoe vaak de behandeling van het wetsvoorstel modernisering Nederlanderschap (lees: openstelling dubbelenationaliteit) de afgelopen maanden is verzet, in een agenda die verder leeg oogt, maar in de week van 1 september gaan we het opnieuw proberen. 
Het signaal dat de Tweede Kamer hiermee afgeeft aan de Nederlanders buiten Nederland is er opnieuw een van tweederangs, niet-zo-toe-doend burgerschap voor de +1 miljoen medeburgers in het buitenland, laat staan aan de vele duizenden die het Nederlanderschap de afgelopen decennia onvrijwillig hebben verloren.
Hierbij een dringende oproep aan de Vaste Commissie voor Justitie en Veiligheid om de behandeling begin september door te laten gaan - met gelijk de uitnodiging voor de viering van de Dag van de Nederlanders buiten Nederland, op 3 september in Nieuwspoort!


Save the date: 3 september Dag van de Nederlanders buiten Nederland 
Een beter bruggetje dan hierboven konden we ons niet wensen. Want niet alleen politici, maar iedereen is (na aanmelding) van harte welkom op de Dag van de Nederlanders buiten Nederland, op donderdagochtend 3 september in Nieuwspoort, Den Haag. Toevallig in Nederland? Kom langs! Familielid van en supporter van de SNBN? Kom langs! Professioneel geïnteresseerd? Kom langs! Aanmelden voor persoonlijke deelname in Den Haag kan hier. Het evenement ook live wordt uitgezonden via de website. Meer details volgen!
Het mag geen verrassing zijn dat deze editie in het teken staat van het wetsvoorstel modernisering Nederlanderschap, oftewel openstelling dubbele nationaliteit. Fijn dat we ook dit weer dit jaar deze mooie dag mogen optuigen in samenwerking met o.a. Stichting Nederlands Onderwijs in het Buitenland, Nederlandse Wereldwijde Studenten, Stichting Goed en Vereniging Belangenbehartiging Nederlands Gepensioneerden in het Buitenland. Ook meedoen? Meld je organisatie bij ons aan! 
Steun ons!
Elke donatie, klein of groot, helpt de belangenbehartiging van alle Nederlanders buiten Nederland. Doneren kan hier!
Vragen over ETIAS 
Met de invoering van ETIAS voor Nederland en het Schengengebied verandert een aantal praktische zaken voor mensen die naar de Schengenzone reizen op een niet-Schengen paspoort. 


ETIAS in een notendop 
De ETIAS-reisautorisatie is een toegangsvoorwaarde voor niet-visumplichtige onderdanen die naar een van deze dertig Europese landen reizen. De autorisatie is gekoppeld aan het paspoort van de betreffende reiziger en vervalt na uiterlijk drie jaar of wanneer het paspoort zijn geldigheid verliest, als dat eerder is. Als u een nieuw paspoort krijgt, moet u ook een nieuwe ETIAS-reisautorisatie aanvragen.
Met een geldige ETIAS-reisautorisatie kunt u het grondgebied van deze Europese landen zo vaak bezoeken als u wilt voor een kort verblijf – normaal gesproken maximaal 90 dagen binnen een periode van 180 dagen. De reisautorisatie biedt echter geen garantie op toelating tot het grondgebied van deze landen. Bij aankomst zal een grenswachter u om uw paspoort en andere documenten vragen en nagaan of u aan de toegangsvoorwaarden voldoet.
Voortaan moet een ETIAS worden aangevraagd. Dit is vergelijkbaar met een ESTA voor een reis naar de Verenigde Staten. 
De verblijfstijd in de Schengenzone (maximaal 90 dagen in elke periode van 180 dagen) wordt voortaan digitaal bijgehouden en niet meer via de stempels in je paspoort. Dat betekent dat die verblijfstijd veel preciezer wordt geregistreerd en elke overschrijding zal gaan opvallen. We vragen de Nederlandse overheid om een mogelijkheid om ook zelf inzicht te krijgen in die geregistreerde verblijfstijd. 
ETIAS is onduidelijk over het inreizen als Nederlander met dubbele nationaliteit op een niet-Schengen paspoort. Ook binnen ETIAS zijn ambtenaren zich niet bewust dat het aanvragen van een Nederlandse pas soms lastig, duur en tijdrovend is en dat soms op een buitenlandse pas met ETIAS makkelijker kan worden gereisd. Voorzover we het nu weten blijft het als Nederlander inreizen op een buitenlandse pas met ETIAS mogelijk – vermeld in de ETIAS-aanvraag dan niet dat je ook Nederlander bent, anders denkt het systeem dat je op een Nederlandse pas zult reizen en wordt de ETIAS-aanvraag waarschijnlijk automatisch geannuleerd.
Misstanden bij VFS Global

Op 28 mei verscheen op Politico een artikel over misstanden bij VFS Global. Klanten zouden onder druk gezet worden om dure extra “premium”-diensten af te nemen. VFS Global maakt daar volgens het artikel dikke winsten mee, terwijl die diensten lang niet altijd noodzakelijk zijn. Ook zijn er vraagtekens over het veilig en correct omgaan met data bij VFS. 
Het ministerie van Buitenlandse Zaken reageert desgevraagd: “Het ministerie van Buitenlandse Zaken hecht grote waarde aan een toegankelijk, klantvriendelijk en zorgvuldig visumproces. Signalen over eventuele misstanden worden serieus genomen en in onze structurele dialoog met externe dienstverleners besproken. Dat zullen wij ook in dit geval doen, eventueel in overleg met andere Schengenlanden die met dezelfde dienstverlener werken. We verwelkomen het door de Europese Commissie aangekondigde onderzoek naar de uitbesteding van visumdiensten en we zullen de uitkomsten daarvan betrekken in dezelfde dialoog met onze externe visumpartners.” 
Uiteraard zal de SNBN deze ontwikkelingen op de voet volgen en zo nodig ook de Nederlandse politiek benaderen voor een reactie en maatregelen.

Annette Heermans schrijft over haar leven in het basisonderwijs, haar gezin met man Eppoh en 2 grote dochters Wietske en Brechtje, haar katten en alles wat ze verder op haar pad [email protected].
Zo iemand die je niet kent


Vandaag kwam ik hem weer tegen; de eenzame jongen. 
Een naam die ik hem al zeker 33 jaar geleden heb gegeven. 
Want ik weet niet hoe hij heet! 
En hij is natuurlijk ook allang geen jongen meer. 


Zo’n 30 jaar geleden stond ik vaak in het Patronaat in Haarlem. Het plaatselijke poppodium waar startende muzikanten, maar ook grootheden hebben opgetreden. En dat nog steeds doen!
Om niet in de vrije ruimte te hoeven staan, maar een plekje te hebben om ergens tegenaan te leunen, stond ik vaak op het balkon. Of zat daar, bovenaan de trap, met bungelende benen, hangend op de railing. 
In het donker zag je geen mensen, alleen een golvende beweging, met soms een kuifje wat daarbovenuit stak. 
Dan zwaaide ik even naar Eppoh, stak mijn duim op, en genoot van het kijken naar de bandjes, het publiek, met mijn biertje in mijn hand.
Na het voorprogramma werd het podium omgezet voor het volgende optreden. Het geroezemoes nam toe. 
Was ook eigenlijk nooit gestopt, want ook toen al was de “Hollandse Ziekte” een feit. De arrogantie van bezoekers om dwars door optredens heen te praten, alsof ze in een café staan te socializen, is mij nog steeds een doorn in het oog. 


Er werden drankjes gehaald, het publiek verdeelde zich over de vloer en de ruimte voor het podium kwam vrij. 
Vanaf mijn hoge troon keek ik naar beneden en zag daar een jongen tegen een muur staan leunen. Eén been opgetrokken en armen over elkaar. Zijn haar als uit een ouderwets jongensboek. 


Niet opvallend.
Maar ik zag hem.


Ik weet nog dat ik dacht: “Volgens mij heb ik met hem op de middelbare school gezeten.” 
Zo iemand die je niet kent, maar wel herkent.
Zo iemand noemen wij thuis een “herkennis!”
Ik had dit natuurlijk nooit onthouden, als ik hem daarna nooit meer had gezien.
Maar ieder concert, ieder optreden, stond hij in de pauze te leunen tegen een muur. Of zag ik hem wat drinken halen. Of zijn jas halen.
En natuurlijk vroeg ik ook aan de mensen om mij heen of zij hem zagen. Twijfelend aan mijn eigen ogen.
En ja, zij zagen hem ook.
Door de jaren heen ben ik hem blijven tegenkomen.
Wandelde ik met een kinderwagen naar de stad; fietste hij langs. 
Zat ik op een terrasje, hij liep langs.
Ging ik uit eten, liep hij langs het restaurant. 
Altijd op een andere plek, altijd op een andere tijd.
Geen logica.
Steeds een beetje ouder, maar nog steeds de eenzame jongen.
Ik kwam hem twee weken geleden tegen toen ik naar de tandarts fietste.
Vandaag kwam ik hem weer tegen toen ik bij de tandarts wegreed. 
Ik grinnikte even. 
En zoals altijd zei ik tegen mijzelf: “Hee kijk, de eenzame jongen. Wat wordt hij oud.” 
En ik vraag me af: heeft hij een rol in mijn leven waar ik nog geen weet van heb? 
Is hij mijn beschermengel?
Of mijn stalker?
Hoeveel toeval is toevallig?


Of.... 
Zit hij thuis en denkt: “Vandaag kwam ik haar weer tegen; het eenzame meisje. 
Een naam die ik haar al zeker 33 jaar geleden heb gegeven. Want ik weet niet hoe zij heet! 
En zij is natuurlijk ook allang geen meisje meer. Zo’n 30 jaar geleden stond ik vaak in het Patronaat in Haarlem. Om uit de drukte te blijven, stond ik vaak geleund tegen de muur...”
Misschien ben ik, zonder het te weten, zíjn beschermengel!
Of zijn stalker...

Eens in de zoveel tijd krijg ik weer een bijzonder telefoontje. Carole heb je tijd? Ik heb wat voor je. 
Het was Dolf 93 jaar. “Je kent me wel zegt hij. Ik woon niet zover weg van je en je bent bij mij geweest op mijn 90ste verjaardag.” 
En natuurlijk ken ik Dolf . Al sinds zijn verjaardag niet meer gezien, maar ook trouwe lezer van de Dutch Courier. Tijdens zijn verjaardag gaf hij mij een kop van de Dutch Courier die hij ooit van Max Leening had gekregen. 
Wat hij nu voor me had was een artikel van het koningshuis. 
Maar net als altijd met deze bijzondere ontmoetingen met mijn lezers komen we van het een in het ander. 
Bij binnenkomst zegt hij: “Dit is mijn mancave.” En ik vraag hem nog. “Mag ik daar dan wel komen?”
Zijn vrouw kom ik al tegen op de oprijlaan en zegt dat hij al op mij aan het wachten is. Dolf verteld me dat hij eigenlijk had moeten slapen, want hij slaapt tegenwoordig van 12 tot 3, “maar ja je zei dat je om 2 kwam, dus ben ik wakker gebleven. Op zich niet zo slim” zegt hij “want slapen is belangrijk op deze leeftijd.” Wat ik natuurlijk beaam. 
Binnenkort moet hij ook naar een tijdelijk “respite” in Sandringham Cove,  omdat zijn vrouw geopereerd moet worden. Het is een vreselijk dure respite in Sandringham. “Men verdient veel op ouderen op deze manier, maar ja er is geen andere keus.” Ik zeg hem dat ik daar inderdaad graag meer over wil onderzoeken. Hoe duur dit soort ouderen opvang tegenwoordig hier in Australie is en dat dat inderdaad bizar duur is. (Heeft uzelf ook verhalen over bejaardentehuizen in Australie dan hoor ik die graag)
Dan verteld hij hoe hij eigenlijk in Australie is beland. 
Want dat hadden we nog nooit echt besproken. 
Dolf was in dienst en tijdens een oefening was hij in zijn schouder geschoten met een losse flodder. Toen hij bij de arts zat had hij bedacht dat het nu wel de goede tijd was om te emigreren. En vroeg aan de arts. Hoe gaan we dat mogelijk maken en de rest was eigenlijk history.  Dat was 1953.Hij ging naar Australie . 
Hij begon een autoverkoop bedrijf van volkswagens en van beatle en hij noemt dat beatle mania.  
Zijn bedrijf ging hartstikke goed en op een gegeven 
moment had hij wel 6 mensen voor hem werken, maar dat was ook wel nodig, want  in die tijd gingen ze ook meestal voor 3 maanden naar Nederland juni, juli en augustus. Zo’n vakantie kostte dan ook snel 20.000 gulden toendertijd. 
Hij komt zelf uit Brummen en vindt het daar ook heerlijk en had daar ook wel graag oud willen worden. 
Eigenlijk mist hij Nederland nog steeds en heeft nog vrienden wonen daar.. 
Oh ja en nog een vraagje van hem voor de Dutch Courier lezers. 
Wat is het kleinste dorpje in Nederland? 
Bronkhorst en natuurlijk had hij daar een foto van. 
Het was weer even gezellig om weer even een bezoekje af te leggen. Heeft u ook zin in een bezoekje? Bel me maar even en dan zien wat voor leuk verhaal daar dan weer uit komt en gezellige ontmoeting. 
En kijk wat ik nog meer mee kreeg. Een schilderijtje met VVV logo en ... een NL sticker. 
Wat kan een mens blij zijn met kleine dingen en met ontmoetingen. 
Carole Overmaat


Zaterdag 23 Mei om 15.30 uur gaf Zing! een concert. Het was het laatste concert voor Sam Hartley, de dirigent die naar Perth verhuist. 

Voor deze bijzondere gelegenheid had Zing! de volledige St Kilda Town Hall tot zijn beschikking. De zaal werd beschikbaar gesteld met steun van de gemeente; normaal gesproken kost de huur van een dergelijke ruimte ongeveer 2.000 dollar.
Zing! trad op samen met twee Chinese koren, die eveneens onder leiding staan van de dirigent van Zing!.Sam Hartley

Een indrukwekkend gebouw
De St Kilda Town Hall is prachtig. Het historische gebouw werd in de jaren negentig getroffen door een grote brand, waarbij de balkons in de concertzaal verloren gingen. Desondanks blijft het een imposant en prachtig gebouw, zowel van binnen als van buiten.

Het concert
Het concert werd geopend door Zing!, gevolgd door het lied Remembrance. Volgens de dirigent van het Chinese koor was dit een prachtig liefdeslied dat door hun gezamenlijke dirigent was ontdekt.
De optredens van de Chinese koren werden begeleid door  Sam Hartley zelf . Het eerste lied dat zij zongen raakte me direct. Het werd prachtig uitgevoerd en vormde een van de hoogtepunten van de middag.

Dankwoord aan de dirigent
Na afloop van het concert hield Bernt Roelofs een toespraak. Daarbij overhandigde hij de dirigent een grote bos bloemen als dank voor alle jaren waarin hij het koor heeft begeleid.
Bernt sprak over de inspiratie die de dirigent voor hem is geweest. Ondanks het ogenschijnlijke leeftijdsverschil beschouwde hij hem als een groot voorbeeld, zowel muzikaal als persoonlijk.
“Het ga je goed in Perth,” besloot hij zijn toespraak.

De uitdaging van een Nederlands koor in Melbourne
Na afloop sprak ik met enkele leden van Zing. We hadden het over de grote spreiding van Nederlanders in Melbourne. De koorleden wonen verspreid over verschillende delen van de stad, waardoor het lastig is om iedereen regelmatig op dezelfde plek bijeen te krijgen voor repetities. De repetities vonden de laatste tijd plaats in South Melbourne.
Tijdens een tentoonstelling in de Yarra Valley hadden zich echter mensen gemeld die geïnteresseerd waren in het oprichten van een Nederlands koor in hun omgeving. Omdat in die regio mogelijk meer Nederlanders relatief dicht bij elkaar wonen, zou een samenwerking in de toekomst wellicht tot de mogelijkheden behoren.
Ook ideeen om meer project matig mensen bij elkaar te krijgen werden geopperd. 
Denk daarbij aan optredens van koningsdagen, herinneringsdagen. Lunches etc.
Ws zijn er nog genoeg tijden dat een koor een welkome entertainment zullen zijn.
Nogmaal dank aan Sam voor het begeleiden van het Nederlandse koor. 
En we zijn benieuwd naar de ontwikkelingen.

Carole Overmaat


Norman Jansen: Remigratie-ervaringsdeskundige, auteur, expat, ondernemer, medeoprichter wensambulance Curaçao (FADK), oprichter van: ‘Norman Jansen, thuis in (r)emigreren’. 
Weer thuis
Het lijkt een jaarlijks ritueel te worden, in ieder geval een keer per jaar in het vliegtuig stappen en ruim negenduizend kilometer verderop weer thuiskomen in het voormalige woonland.
Soms voor een vakantie, ditmaal voor een business trip van slechts zes dagen, maar dat maakt het niet minder leuk. Wel vermoeiender om eerst zes uur terug in de tijd te gaan en paar dagen later met een nachtvlucht gebroken weer aan te komen op Schiphol.  Jetlag lijkt met de jaren lastiger te worden, de tijdelijke ontregeling van je biologische klok vraagt om steeds meer tijd om te herstellen.
Mijn hemel, en dan te bedenken dat ik in mijn jongere jaren ooit nog eens piloot wilde worden. Ik moet er nu niet meer aan denken om telkens met een jetlag te maken krijgen.
Loslaten blijkt nog steeds lastiger te zijn dan het lijkt. Ik schreef er al eerder een stukje over in de Dutch Courier, remigreren betekend ook loslaten en weer verder (op-)bouwen van een stevig fundament in het nieuwe land.
In dit geval is het nieuwe land Nederland, zeker voor onze inmiddels opgroeiende jongvolwassen kinderen die nog steeds het merendeel van hun leven in het buitenland hebben gewoond. Eigenlijk moet je het oude loslaten en het nieuwe omarmen, voelt het bijna net zoals een rouwproces.
Loslaten en opbouwen. Klinkt eenvoudig maar in de praktijk valt dat vies tegen.
In het vliegtuig, zowel op de heen- en de terugreis, sprak ik regelmatig met Antilliaanse medepassagiers, beter bekend als Yu di Korsou (kinderen van Curaçao). Na de nodige beleefdheden durfde ik aan om toch eens te vragen naar de aanpassingsproblemen van mijn medepassagiers.
Zij weten immers als geen ander hoe het is om voor een deel je leven te hebben in enerzijds zowel Nederland als ook op het eiland Curaçao. Veelal woont er in het ene land een deel van de familie en in het andere land hebben zij zelf een leven opgebouwd. Dan is er nog een taalbarrière, ja want ook voor Antilliaanse Nederlanders is het kennelijk goed te horen in welk land je bent opgegroeid. Ook voor mij weer een nieuw fenomeen, want kennelijk klinkt het Papiaments toch anders zodra je een groot deel van je leven in Nederland woont. Maar dat hoort alleen maar de echte kenner onder ons.
Zij pendelen regelmatig tussen deze twee landen binnen het Koninkrijk der Nederland. Met hetzelfde paspoort blijkt het toch een wereld van verschil te zijn.
Herkent u dat? Wordt u wel eens aangesproken op uw Nederlandse taalgebruik zodra u voor werk of vakantie in Nederland bent? Immers verschilt de Engelse grammatica met de Nederlandse taal, en ik kan mij goed voorstellen dat bij het terugschakelen naar het Nederlands dat de zinsopbouw mogelijk iets anders lijkt over te komen. Of is het alleen het accent dat opvalt?
Aan de vooravond van het WK voetbal moet mij nog iets van het hart, iets dat heel goed mijn dubbel(e) gevoel weergeeft over het zijn van een (r)emigrant. Met het ene been in dit land en het andere been nog in het voormalig woonland.
Uiteraard, Nederland doet ook weer mee met dit wereldkampioenschap en het oranje kleurt weer de nationale TV.
Toch kon ik het niet laten om gedurende mijn tripje naar de West ook merchandise in te slaan voor The Blue Wave. Immers, het kleinste land dat dit jaar meedoet aan het WK2026 is natuurlijk Curaçao. And the Blue Wave from tiny Curaçao is making World Cup history!
Zo trots als een pauw loopt de helft van mijn gezin nu in opvallende blauw/gele kleuren van het nationale elftal van dit prachtige eiland. Caps, shirts en sjaaltjes zijn niet aan te slepen. Vorige week opende in Rotterdam een pop-up store van de Blue Wave Movement waar deze merchandise werd verkocht. Het duurde slechts drie dagen voor de gehele voorraad uitverkocht was. Drie dagen! Dat lukt zelfs menig oranje-store tegenwoordig niet meer.
Voor mijn werk reis ik ook veel door Nederland, en meermaals heb ik in de grote steden verschillende personen trots zien lopen in T-shirts van het nationale Curaçaose elftal. Niet alleen Antilliaanse Nederlanders maar ook gewoon Europese Nederlanders. Blauw/geel en oranje door elkaar heen. Prachtig toch?
Zo zie je maar weer, het maakt niet uit welke huidskleur iemand heeft of waar zijn wiegje heeft gestaan.
Sport verbroedert, gelukkig maar want dat kunnen we in deze tijd wel gebruiken!
En hoe loopt u er straks bij?
Zullen de oranje leeuwen winnen of gaat de worldcup dit jaar naar de socceroos?
Best regards, met vriendelijke groet,
Norman Jansen

Terugblik mei
Dertig Nederlandse families delen hun migratieverhaal in de tentoonstelling From the Lowlands to the Ranges. De opening in Monbulk (VIC), begin mei, trok veel bezoekers. Wij spraken met Anne en Gerry van Horick, die meewerkten aan dit bijzondere project. 
Tim en Sterre wonen al 18 jaar in Australië. Ondanks dat hun kinderen hier geboren zijn spreekt het gezin Nederlands, zijn ze op de hoogte van wat er in Nederland speelt en luisteren ze naar nieuwe muziek van Hollandse bodem. Met Tim hadden we een gesprek over het belang van taal- en cultuurbehoud.
Wel of niet de griepprik halen, de super-K variant en een neusspray voor kinderen in plaats van een prik. Het griepseizoen is weer begonnen en daarom belden we met huisarts Richard van Hak voor het laatste nieuws.
Dutch Club NAQ Brisbane wil een deel van haar land verkopen en een nieuw clubhuis bouwen. Op deze manier hopen de commissie en leden de toekomst van de Nederlandse club voor ‘nog eens 75 jaar’ veilig te stellen. Secretaris Marloes Pronk vertelde in ons programma over de plannen.
Historica Ingeborg van Teeseling vertelde bij ons over Henrietta Dugdale, een sterke vrouw die opkwam voor vrouwenrechten en in 1884 de Victorian Women’s Suffrage Society oprichtte.
Het is inmiddels een traditie dat de Duitse econoom Joachim Klement met behulp van zijn computermodel voorspelt wie het WK voetbal wint. Twaalf jaar geleden begon hij hiermee als een geintje, maar zijn voorspellingen zijn tot nu toe altijd uitgekomen. Goed nieuws: dit jaar wijst zijn model Nederland aan als winnaar! Wij spraken hem.
Een heel mooi en bijzonder plekkie,” dat zegt Judith Poll (54) over ‘haar’ Kangaroo Island (SA). Ze woont in Penneshaw, de plaats waar de veerboot aankomt. En Hoe is ‘Zeeuws meisje’ Marijke Florisson (80) in het Tasmaanse Kindred beland? Judith en Marijke vertelden hun verhaal in onze gezellige rubriek ‘Groeten uit...’
Is het u weleens opgevallen dat de meeste warme non-alcoholische Nederlandse dranken met melk gemaakt worden? Nicole Holten van foodblog The Dutch Table besprak enkele traditionele warme dranken voor de aanstaande wintermaanden. Ook deelde ze het recept van het Amsterdamse melkdrankje Slemp.
Onze series: in de gloednieuwe aflevering van Astrids Boekencast besprak Astrid van Schoonacker ‘Kuren’ van Thijs Hoekstra. Leesconsulente Larissa de Rue besprak in onze kinderboekenserie de gedichtenbundel ‘Hoe lief ik je heb’. En in Leer Nederlands gaf Joyce Diebels van Dutch with Joyce uitleg over woorden en zinnen die te maken hebben met voorbereiden op je werkdag en voetbal.
Tot slot: speciaal voor SBS Dutch brengt sportjournalist Jaap de Groot iedere week het belangrijkste nieuws, de scherpste analyses en bijzondere verhalen uit de Nederlandse voetbalwereld. Binnenkort zal Jaap ons vanuit Amerika bijpraten over het WK voetbal en de prestaties van Oranje. De FIFA World Cup is van 12 juni t/m 20 juli live en gratis te volgen bij SBS en op SBS On Demand.
Al onze verhalen staan op onze website www.sbs.com.au/dutch en met de SBS Audio App (gratis te downloaden in de App store of Google Play) kunt u SBS Dutch altijd en overal beluisteren. 
We zijn ook te beluisteren in uw favoriete podcast app. Meepraten kan op onze Facebookpagina www.facebook.com/sbsdutch en we zijn te volgen op Instagram www.instragram.com/sbsdutch. Heeft u een tip voor het programma dan wel aanmerkingen? Stuur een e-mail naar [email protected] .
Mis niets en luister iedere woensdag- en zaterdagochtend om 11 uur naar SBS Dutch op SBS Radio 2: Adelaide 106.3FM / Canberra 105.5FM / Darwin 100.9FM / Hobart 105.7FM / Melbourne 93.1FM / Perth 96.9FM / Sydney 97.7FM.

onlangs feestelijk geopend. De Rijnkade is over een lengte van 1 kilometer versterkt  en er is meer ruimte gemaakt voor ontmoetingsplekken, horeca en veilig verkeer.
Onze stadsgids haakte tijdens onze wandeltocht over de Rijnkade op deze gebeurtenis in en maakte ons  deelgenoot van deze renovatie tijdens een boeiende uiteenzetting, verrijkt met fotomateriaal.
De Rijn, al sinds eeuwen beeldbepalend voor Arnhem, heeft in de loop der jaren de nodige ontwikkelingen ondergaan.
Hieronder een kort stukje geschiedenis van Arnhem:  De hertog van Gelre  gaf Arnhem stadsrechten en  maakte het daardoor mogelijk dat Arnhem vanaf toen tol kon heffen bij de ingang van de Rijnpoort. Oorspronkelijk bezat Arnhem vier stadspoorten: St Janspoort, Rijnpoort, Sabelspoort  en Velperpoort.
Arnhem heeft zich oorspronkelijk het eerst ontwikkeld aan de St. Jansbeek, plaats voor nogal wat watermolens, bierbrouwerijen, wasserijen en blekerijen.
Deze St Jansbeek heeft nu weer een prominente plaats gekregen in de binnenstad van Arnhem tot aan de Rijn. Stadsgids Margot wees ons het monument van een uitwateringssluis van de St Jansbeek  nabij het uitlaatpunt naar de Rijn ( zie foto)
Door de eeuwen heen  is dezelfde Rijn met haar Rijnkade geteisterd door nogal wat rampen, zoals overstromingen en oorlogsgeweld
Margot wees ons op de overstroming die plaats vond in 1926, toen de Rijn buiten haar oevers trad.
Op een van de foto s staat de afbeelding van wijnhandel Robbers en van de Hoogen bij wie het water tot aan de lippen stond in 1926.
Talloze mooie panden zijn tijdens de Tweede Wereldoorlog verloren gegaan. Een van de patricierspanden , in volle glorie hersteld met medewerking van de gemeente Arnhem is nu nog de levendlge getuige van de indrukwekkende 19 e eeuwse bouwstijl .( zie foto)
De Rijnkade biedt nu meer ruimte aan de voetgangers en bezoekers van horeca. Sierlijke stukjes natuur en het verzorgde kinderkopjes-metselwerk  geven deze vernieuwde kade  een rijk en bijzonder cachet.
Onder de Mandela-brug zagen we een bijzondere met graffiti versierde skatebaan, met zicht op de Blauwe Golven.Deze geliefde skate baan is in 2025 aangelegd. 
Wij hebben genoten van deze bijzondere wandeling . Ook ditmaal een aanrader!
Na afloop even gezellig wat gedronken bij het Arnhemse café Hekking. 
Ben Overmaat


Het is zaterdag 2 mei als ik deze column zit te schrijven. Over vier dagen, woensdag 6 mei is het bij ons feest zoals het nog nooit is geweest, want dan wordt ons oude paard Jari dertig jaar. Mensen vragen me wel eens hoe lang ik hem al in mijn bezit heb, en het antwoord is vanaf volgende week woensdag: dertig jaar. Sterker nog, hij is vanaf zijn conceptie in mijn bezit, in begrijpelijke taal: ik heb zijn moeder laten dekken. Toen woonden we nog in Zeeland, en dekkingen gebeurden bij paarden toen meestal nog op de natuurlijke manier. De hengstenhouder, Andrie de Buck uit Oostkapelle (leeft die man nog?) kwam met zijn vrachtwagen vol paarden langs, want hij bezat hengsten van de meest gangbare rassen. Met als klapstuk een Tuigpaard hengst die Dillenburg heette. Andrie mopperde altijd: “Het is middag voordat je zijn naam hebt uitgesproken.” Walcherse humor. Jari heeft van ons allemaal de reis van Zeeland naar Drenthe op de meest comfortabele manier gemaakt, in de buik van zijn moeder.
Het oudste paard dat ik zelf heb gehad was oude Esther, een New Forest schimmeltje. Ik was elf jaar oud toen ze bij mijn vader geboren is, en ik was vijftig toen ik haar in moest laten slapen omdat ze niet meer op kon staan. Maar toen Esther dertig was, reed ik al lang niet meer op haar. Als er visite was met kleine kinderen, dan mochten die wel op Esther zitten en zelfs een rondje met haar stappen, en dat was voor iedereen leuk. Maar op Jari rijd ik nog wel vier of vijf keer in de week. Als je hem zo ziet lopen zou je denken dat er weinig pit meer in zit, maar geef Jari de ruimte. Oh wee als er ongewone dingen gebeuren. Laatst schrok hij van een vreemd geluid op het moment dat ik weg reed en hij was gelijk alert. Toen liepen er ineens schapen met lammetjes bij restaurant De Loohoeve, en dat was voor hem maar vreemd. Een eindje verder stond er een scooter midden op het fietspad; ik kreeg hem er met de grootste moeite langs. Bijna op het heideveldje begreep ik waarom die scooter daar stond: de eigenaar zat naast het heideveld te poepen met zijn helm en stofbril op en kwam net overeind toen ik er met Jari aan kwam. Ik schrok er zelf ook van eerlijk gezegd, maar Jari was de rest van de rit niet meer kalm te krijgen, ik was blij toen ik eindelijk weer thuis was.




​

Beste lezer,

Dit is de eerste fysieke krant van het jaar. Eerder brachten we al een digitale editie uit via onze website, maar het blijft toch bijzonder om weer een papieren versie in handen te hebben. Wat zijn er in korte tijd veel veranderingen geweest binnen onze community.Dit jaar geen Holland Festival in maart. De fysieke winkel Its all Dutch to me is gestopt, maar kreeg op het laatste moment een online doorstart — een positief bericht in een periode vol verschuivingen.Maar kort daarna bereikte mij ook verdrietig nieuws: twee eigenaren van Nederlandse winkels zijn onlangs overleden.Via Facebook deelde de dochter van de eigenaar van The Dutch Pantry in Adelaide dat haar moeder, Angela Joanne Leaney (52), haar strijd tegen kanker heeft verloren. De vrolijke foto’s van haar in en rond de winkel straalden altijd iets heel Nederlands uit — warmte, gezelligheid en oprechte betrokkenheid.En slechts enkele dagen later belde Jeff mij met het bericht dat zijn vader, de eigenaar van Holland House in Sydney, is overleden. In deze krant vindt u verder een beknopte samenvatting van het coalitieakkoord, speciaal voor Nederlanders in het buitenland — zodat u niet zelf alle 67 pagina’s hoeft door te nemen. Daarnaast een bijzonder verhaal van Teun Toebes over zijn visie op wonen met dementie.Het viel mij op dat onze ambassadeur van Australië onlangs in Papoea-Nieuw-Guinea was. Ik wist eerlijk gezegd niet dat dit ook onder de verantwoordelijkheid van de Australische ambassadeur valt — zo leert men elke dag weer iets bij.En over kennis opdoen gesproken: Janna schrijft daar ook over in deze editie. Hopelijk vindt u nog meer artikelen die inspireren en nieuwe inzichten geven.

Weer met liefde gemaakt,

Carole Overmaat


Kennis opsteken                                                        door Janna Hilbrink
mensen blijven maar kennis vergaren, of we dat nu willen of niet. We kunnen er gewoonweg niet onderuit. Als baby leren we al dat melk zuigen heel belangrijk is en later krijgen we les van de oudere menselijke wezens om ons heen en leren we hoe te kauwen en slikken en uit een bekertje vocht tot ons te nemen. Niemand heeft ons in die eerste paar dagen, weken en maanden verklaard dat dat alles nodig is om in leven te blijven. Wij doen dat allemaal omdat we niets anders kunnen. Alle kennis die we opsteken is afhankelijk van het tijdperk en het soort maatschappij waarin we opgroeien. En de maatschappij waarin ik gedurende de eerste paar jaren van mijn leven in opgroeide, dat was Nederland in de 1940er, 1950er jaren. Onze moeder leerde mij de basisvaardigheden die alle ouders aan hun kinderen doorgeven, zoals aankleden en uitkleden, (waaronder, heel belangrijk, hoe schoenveters vast te knopen), wanneer naar de WC te gaan en hoe die te gebruiken, want je moest weten, hoe je bips met WC-papier schoon te vegen en dan, doortrekken, jongens! 

Schoenveters vastknopen
Na al die basislessen was ik klaar om naar de kleuterschool te gaan en daar heb ik fijne herinneringen aan, want er waren poppen met heuse slaapogen en ander speelgoed dat we niet thuis hadden omdat onze moeder niet veel geld had. Er waren leuke spelletjes, vooral in de zandbak waar op een keer Wimpie, een buurjongetje, mij een zoentje gaf, en ’s middags gingen we op rieten matten op de vloer liggen met een pop of een speeldiertje in onze armen en deden we een dutje. En wat voor kennis deden wij daar op? Ten eerste en voornaamste: dat het heel fijn was in een groepje leeftijdsgenootjes te zijn omdat die het leven doodgewoon levendiger maakten. Ten tweede: hoe om te gaan met kinderen die niet altijd wilden wat jij wou, of die dingen die jij leuk vond, helemaal niet leuk vonden.
En soms waren er ook kinderen die ongehoorzaam of eenvoudig stout waren en die van de juf moesten leren, dat wat ze misschien thuis wel mochten doen, hier niet geoorloofd werd. En soms waren er ook gemene kinderen, die andere kinderen pijn deden en dat nog leuk vonden, ook. Daar moesten we ook mee leren omgaan - meestal door ze te vermijden. En maar hopen dat juf ervoor zou zorgen dat ze zouden ophouden met knijpen en pesten en aan je vlechtjes trekken. Over het algemeen, echter, leerden we over vriendschap; over hoe fijn het was om naast Annie te zitten, om samen met Dinie een pop aan te kleden en hoe opgewonden je was als je één van hen op straat zag. Je zei dan tegen je moeder: “Dat is mijn vriendin”. En als je geluk hebt, zullen er in je leven altijd vrienden en vriendinnen zijn.

Een kleuterklasje
Als je 6 jaar werd, bereidde je je voor om naar de “grote school” te gaan, de echte school, waar je dingen moest leren en waar alleen in het speelkwartier gespeeld kon worden. Die eerste echte school was de lagere school, want zo werd de basisschool in ons tijdperk genoemd. Dat naar school gaan was en is verplicht, want volgens de 1900 Leerplichtwet moesten alle kinderen tussen de leeftijd van 6 en 15 jaar onderwijs volgen. Die wet, die merendeels bedoeld was om kinderarbeid tegen te gaan, is er met maar één stem doorgekomen, want de helft van de politici was ertegen omdat ze teveel overheidsbemoeienis in het privéleven vreesden. Ook gold de leerplicht niet voor allen, of in ieder geval niet gedurende het hele schooljaar. “Boerenkinderen hoefden tijdens de oogsttijd niet naar school. Ze mochten thuisblijven om mee te helpen met het binnenhalen van de oogst. En meisjes mochten volledig thuisblijven als ze onmisbaar waren in de huishouding. Maar de rest moest naar school.”
Bovenstaand citaat komt uit een boek dat ons recentelijk geschonken is. Het heet De lagere school, met als ondertitel: Toen bijna alles nog heel anders was, en is geschreven door Wim Daniëls, die ons in zijn Inleiding vertelt dat veel van zijn eigen herinneringen in dit boek voorkomen, maar dat die royaal aangevuld zijn met de herinneringen van tal van anderen. 
Alleen al de titels van de hoofdstukken woelen herinneringen los; bij voorbeeld:
Schoolmelk. Op zaterdag naar school. Schoolreisjes. De schooltandarts. Gymles. Trakteren. Handwerken en handenarbeid. De kroontjespen en de puntenslijper. Het boek heeft een totaal van 32 hoofdstukken waartussen  veel foto’s, allemaal in zwart-wit, natuurlijk, waar ik vertederd naar heb zitten glimlachen.
Naar school gaan is onderwijs krijgen, want op school leer je officiëel veel van de vaardigheden die je uiteindelijk in staat stellen, je ouderlijk huis te verlaten en zelfstandig te zijn. Vooral op de lagere school leer je, wat ze hier in Australië grappenderwijs “The three R’s” noemen: “Reading, Riting and Rithmetic”. En na de verplichte schooljaren kun je op allerlei manieren nog meer officiële kennis blijven vergaren.
Onder onofficiële kennis rekenen we de vaardigheden die je in het ouderlijk huis hebt opgedaan, zoals aardappelen schillen en groenten schoonmaken, je kamer netjes houden en beddegoed verschonen, de eieren uit het kippenhok halen, vader helpen met timmeren, je broertje of zusje helpen. Wat dat laatste betreft, leerde ik als 7-jarige mijn broertje uit de penarie te helpen. In Nederland gingen kinderen, en gaan ze nog steeds, “tussen de middag” van school naar huis om daar het middageten te eten. Mijn broertje, Hajo, was op de kleuterschool en stond altijd netjes buiten op mij te wachten omdat hij niet alleen de drukke Overtoom mocht oversteken, maar alleen aan mijn hand. Onze moeder had dat zo bevolen. Ik rende als een gek van mijn school naar hem toe voordat de “rot tweeling”, een broertje en een zusje die als plaaggeesten berucht waren, hem pijn konden doen. Toen wij ouder waren, heeft mijn broer mij met zijn vuisten verdedigd tegen een veel oudere en grotere jongen uit onze straat. Dat deed je gewoon: je kwam op voor je zus of je broer.
Behalve thuis en op school, zijn er veel maatschappelijke instellingen en clubs, zoals zwembaden, de padvinderij, sportclubs, waar we allerlei vaardigheden kunnen leren. In een land met zoveel water als ons kikkerlandje, kun je zwemmen zien als een basisvaardigheid. Het was dan ook een verplicht schoolvak eind jaren zestig van de vorige eeuw, maar in 1985 werd dit wegens de hoge kosten weer afgeschaft. 1985 was het jaar van herzieningen in het onderwijs; het jaar waarin de lagere school samengevoegd werd met de kleuterschool en de naam “basisschool” kreeg. In Vlaanderen, echter, is zwemmen wel een verplichte basisvaardigheid. Ook hier in Australië is schoolzwemmen voor alle lagere scholen verplicht (behalve in Queensland met al zijn stranden!). Na al de verdrinkingen in de laatste paar jaren, echter, heeft onderzoek uitgewezen dat het schoolzwemprogramma de meeste kinderen niet echt zwemvaardig maakt en dat het dus verbeterd moet worden.

Volgens het zwemdiploma dat Charles, één van onze bestuursleden, mij met veel trots pas geleden liet zien, werd hij geacht een “geoefend zwemmer” te zijn, waaronder “gekleed te water gaan” en een totaal van 150 meter “schoolslag” zwemmen. Ik zag nu net dat dit diploma werd afgelegd in het A.M.V.J.bad in Amsterdam; hetzelfde bad waar ik als kind aan de hengel heb leren zwemmen!


  by Harm.        De barst in het goud

Er zijn van die momenten waarop een land even stilvalt. Een sprint, een bocht, een finish. Jutta Leerdam die in Milaan-Cortina de 1000 meter rijdt alsof ze het ijs zelf heeft uitgevonden. Goud. Olympisch record. Een verhaal dat zichzelf al schreef nog vóór iemand het kon opschrijven.En dan, een paar uur later, valt datzelfde goud op de grond.Niet tijdens een dopingcontrole, niet in een chaotische mixed zone, maar in een TikTok-video. Een medaille die losschiet van het lint, een zachte klap op de vloer, en een schrikreactie die je niet kunt faken: “Hij is stuk.” Het is bijna te perfect als metafoor, alsof het universum even wilde laten zien dat zelfs triomf een kwetsbare constructie isMaar het verhaal wordt groter wanneer blijkt dat Leerdam niet de enige is. De medailles van deze Spelen blijken brozer dan de illusie van perfectie die het IOC graag verkoopt. Bij meerdere sporters schoot het lint los. De Amerikaanse Alysa Liu, de Zweedse langlaufster Ebba Andersson, de Duitse biatleet Justus Strelow, allemaal zagen ze hun medaille vallen alsof het een slecht ontworpen sleutelhanger was.De organisatie zegt dat het “maximale aandacht” krijgt. Dat klinkt als een persbericht dat al klaar lag voordat de eerste medaille viel.En toch is het precies dit detail dat blijft hangen. Niet de honderdste van een seconde, niet de aerodynamica van een pak, niet de eindeloze analyses van bocht twee. Maar een gouden plak die breekt. Omdat het ons eraan herinnert dat erkenning nooit vanzelf spreekt. Dat zelfs het meest glanzende moment een barst kan krijgen als niemand oplet.Misschien is dat wel de les van deze Spelen. Niet dat Jutta Leerdam ongenaakbaar is, dat wisten we al. Maar dat zelfs een instituut dat leeft van symboliek zijn eigen symbolen niet altijd serieus neemt. Dat je geen wereldrecords kunt vieren met medailles die uit elkaar vallen.En ergens, heel ergens, zit er ook iets moois in. Want een beschadigde medaille vertelt een eerlijker verhaal dan een perfecte. Een verhaal van inspanning, van vallen en opstaan, van een sporter die niet leeft voor het podium maar voor de weg ernaartoe. Een verhaal dat niet glimt omdat het moet, maar omdat het geleefd is.

Conclusie:
De barst in het goud maakt het goud niet minder waard. Het maakt het menselijker. Het legt bloot dat zelfs in de meest geregisseerde momenten van nationale trots de werkelijkheid altijd een vinger tussen de deur krijgt.

Moraal van het verhaal: Perfectie is een illusie, maar kwetsbaarheid is echt. En juist dat maakt prestaties betekenisvol.Levensles: Koester wat glanst, maar wees niet bang voor wat breekt. Want soms vertelt een barst meer waarheid dan een spiegelgladde oppervlakte ooit kan.


Teun Toebes (24) is tegen die geriatrische gesloten afdelingen. Het is een systeem van afsluiting van de maatschappij, terwijl je moet proberen juist inclusief te zijn. Copieer dus niet de zogenaamde goede voorbeelden uit Nederland is zijn oproep. 
Leven in Vrijheid als nieuwe standaard! 
“Samenleven kan nooit op basis van exclusie. Dit heb ik zelf 3,5 jaar ervaren toen ik op de gesloten afdeling van een verpleeghuis woonde.”Teun

Ongelofelijk! Meer dan 2️500 mensen die geloven in een toekomst zónder gesloten afdeling, met leven in vrijheid als basis. Samen realiseren we de visie waar we al jarenlang over praten. Het is enorm hoopgevend dat er naast een prachtige zaal in Tivoli, ook vanuit het hele land mensen meekeken met de livestream. Een beweging voor én door mensen die hierin geloven, vanuit het hart van de praktijk. 

Het kan echt anders!
Daarom is het zó belangrijk dat we het gesprek blijven aangaan over wat een goed leven is. Mogen mensen nog risico’s lopen?  Mogen mensen nog verdwalen? En ook, mogen mensen nog doodgaan?De antwoorden hierop zijn voor iedereen anders, maar het is aan ons om mensen te faciliteren in hun wensen.

De afgelopen jaren mocht ik veel de wereld over om een hoopvolle beweging rondom dementie verder te brengen, waarbij ik tot mijn grote verbazing overal in de wereld één voorbeeld hoor als het gaat om meer menselijke dementiezorg: #thehogeweyk | Dementia Village.
En ja, dit klinkt misschien mooi, maar is dorpen bouwen voor mensen met een diagnose écht de oplossing? Ik denk van niet.Hoe groot je de gesloten omgeving ook maakt, het gevoel van opgesloten zijn verandert daarmee niet. Wat ik twee jaar geleden met mijn eigen ogen heb mogen zien, toen iemand aan de poort van het dorp stond te rammelen.
Dit bericht plaats ik niet om ‘The Hogeweyk’ of soortgelijke initiatieven af te vallen, maar wel omdat ik mij ernstig zorgen maak dat we wereldwijd blind concepten kopiëren, terwijl we nu al weten dat deze niet de oplossing zijn voor een meer inclusieve samenleving.We moeten stoppen met het verzinnen van nieuwe vormen voor hetzelfde systeem van exclusie, maar onze samenleving zélf meer inclusief gaan maken.
Dus laten we alsjeblieft breken met het stigma van dementie, sociale woonvormen creëren in bestaande wijken en mensen faciliteren vanuit hún leven en wensen, in plaats van het leven vóór hen te organiseren in instituten en dementie-dorpen.Alleen dan kunnen we beginnen te praten over meer menselijke zorg voor mensen die dat NU zó hard nodig hebben. 

Gebruik normale taal! 
In ons Nederlandse zorgsysteem gaat het steeds meer over het samenwerken met familie, vrienden en buren, wat we ‘informele zorg’ noemen.Houden wij met dit taalgebruik niet zélf het denken in tekorten in stand?
Want… Wie voelt zich een informele zorgverlener?
Niet alleen zorgt het gebruiken van deze systeemtaal voor een afstand tot het gewone leven van mensen zoals jij en ik, ook maken we mensen onbedoeld of onbewust tot een zorgtaak.De sleutel tot verandering is het versterken van relaties die er al zijn. Als we andere taal gebruiken, zullen andere mensen zich betrokken gaan voelen. Hoe fijn is dat? Dan voelt dus niet alleen de wettelijk vertegenwoordiger zich aangesproken, maar bijvoorbeeld ook andere familie, de vriend of buur.
Anders Kijken naar dementie, vraagt vooral om anders kijken naar de rol van onze samenleving. Als we ook hier Anders Doen, komt zorg niet tussen relaties in, maar worden deze juist versterkt!En daar wordt iedereen beter van, toch? 
‘Veilige vrijheid’ is geen vrijheid! 
Niemand verdient het om vanuit een stigma als ‘collectief zieke mensen’ opgesloten te worden. Daarom is het hard nodig dat we met elkaar én vanuit liefde voor de mens blijven opstaan tegen een systeem dat uitgaat van ongelijkwaardigheid en exclusie: de gesloten afdeling.Het valt mij op dat we ons in de zorg voor veel verantwoordelijk voelen, waar we niet verantwoordelijk voor zijn. Het delen van deze verantwoordelijkheid, ook met vrienden en familie, zorgt niet alleen voor meer balans, maar ook voor het tegengaan van een angstcultuur waarin we bij ‘incidenten’ op zoek gaan naar een schuldige.Maar vooral, mensen die leven met dementie zijn mensen zoals jij en ik. Mensen met mensenrechten en zoveel meer dan een ‘doelgroep’. 🙏Want zolang het principe van ‘open deuren beleid’ is dat anderen voor jou bepalen wat ‘veilige vrijheid’ is, is er geen vrijheid. Leven in vrijheid gaat verder dan open deuren tussen 10.00u en 17.00u, het is een basishouding in onze cultuur.Het allerbelangrijkste op weg naar inclusiviteit is daarom dat we accepteren dat het leven, ook met dementie, met risico’s verbonden is. Leven met zorg is geen gouden vogelkooi, maar het verlengstuk van een zo goed en gewoon mogelijk leven.

Teun heeft een film gemaakt dat het gouden kalf ontving “HumanForever” en er zijn ook boeken uitgekomen.  Verpleegthuis en “ Een wereld te winnen “ Teun komt in mei naar Australie 


Het coalitie accoord beslaat 67 bladzijde. Carole dacht; “ ik lees het even voor je door en laat weten wat interessant zou kunnen zijn. “  Let op:  over deze punten moet de coalitie met andere partijen overleggen aangezien ze een minderheids kabinet zijn. 

Het coalitie accoord begint met de volgende woorden”
“Inleiding
Het is tijd om aan de slag te gaan voor een beter Nederland. D66, VVD en CDA willen
daar de komende jaren werk van maken, samen met anderen en op de manier die past
bij ons land. In het verleden is er veel goeds opgebouwd door een cultuur van overleg en
compromissen, door vrijheid en ondernemerschap, maar ook door een sociale traditie
van gemeenschapszin en verantwoordelijkheid. Er zit enorm veel kracht en initiatief in de samenleving zelf. Zo is ons land gevormd en zo kunnen we het met elkaar verder brengen.

En de inleiding eindigt met 
Wij willen eindelijk doorbraken bereiken in het stikstofbeleid en op de woningmarkt. Onze boeren, de natuur, woningzoekenden en ondernemers verdienen beter. We willen serieus grip krijgen op asiel- en arbeidsmigratie, door onszelf de vraag te stellen wat ons land aankan en nodig heeft, en daar ook naar te handelen. 
We zien dat voor de komende tien, twintig jaar grote investeringen nodig zijn in onze defensie en economie, zodat ons land veilig blijft en Nederlandse ondernemers internationaal concurrerend kunnen blijven opereren. We zijn ervan overtuigd dat een innovatief klimaatbeleid en duurzame economische groei twee kanten zijn van dezelfde medaille. We kiezen voor een sterk Nederland in een sterk Europa, dat met alle bondgenoten werkt aan veiligheid,
rechtszekerheid en welvaart. We gaan het mes zetten in onnodig ingewikkelde regelingen voor burgers en bedrijven. De overheid moet dingen makkelijker maken in plaats van moeilijker. En bovenal willen we eraan bijdragen dat de onderwijzer, de politieman, deverpleegkundige, de winkelier en al die andere mensen die ons land elke dag draaiendehouden hun eigen toekomst met een gevoel van zekerheid tegemoet kunnen zien. Ook wie niet op een van onze partijen heeft gestemd, kan erop rekenen dat we daar onsuiterste best voor gaan doen.

Verder onder het kopje Nederlanders in de wereld
We zetten ons in voor een stevig postennet om te zorgen dat Nederland volop en krachtig vertegenwoordigd is in belangrijke groeimarkten, in landen met een hoog geopolitiek belang en om steun te bieden aan het beschermen van mensenrechten en democratie. We wenden onze invloed aan om stabiele partnerschappen op te bouwen, markten te ontsluiten voor Nederlandse ondernemers en onze strategische autonomie te versterken.
• Vrijhandel versterkt onze economie en helpt ons om minder afhankelijk te zijn van
één specifieke regio. Daarom sporen we de Europese Commissie aan om nieuwe handelsverdragen te onderhandelen en markten open te breken, onder andere met
strategische partners zoals India, Australië, en Indonesië. Hierbij houden we ons aan de OESO-richtlijnen, onder andere voor het tegengaan van kinderarbeid en klimaatverandering.

Op bladzijde 40 staat: Nationaliteits wet moderniseren
Door de nationaliteitswet te moderniseren verliezen Nederlanders in het buitenland hun nationaliteit niet sneller dan voor onze buurlanden Duitsland, België, Frankrijk en het Verenigd Koninkrijk geldt. Voor nieuwkomers die in Nederland willen naturaliseren is het uitgangspunt dat zij afstand doen van hun andere nationaliteit.

Pagina 42: geschoolde krachten
We starten een pilot van drie jaar voor een programma dat gericht is op het, onder strenge voorwaarden, actief en gericht naar Nederland halen van goed geschoolde krachten die hier toegevoegde waarde in vooraf afgebakende sectoren hebben. Onderdeel van deze voorwaarden zijn een salariseis en huisvestingseis, en een maximale termijn van drie jaar. Voor deze pilot komen in ieder geval kandidaat EU-lidstaten in aanmerking.

Pagiina 44  gezonder
We worden ook steeds gezonder ouder. Dit is een positieve ontwikkeling, die tegelijkertijd ook vraagt om verstandige keuzes over hoe en hoe lang we werken. In dit kader koppelen we de AOW-leeftijd per 1 januari 2033 direct aan het stijgen van de levensverwachting om de AOW ook in de toekomst betaalbaar te houden. Uiteraard hebben we daarbij oog voor de mensen met een zwaar beroep die niet in staat zijn om langer door te werken. Tot slot verminderen we de komende zes jaar de fiscale subsidiering van het aanvullend pensioen voor de hoogste inkomens. Zo vragen we van iedereen een bijdrage bij het in stand houden van onze sociale voorzieningen.
43 gratis kinderopvang
We gaan ongewijzigd door met bijna gratis kinderopvang voor werkende ouders. Met het afschaffen van de grootste toeslag nemen we de grootste onzekerheid in de portemonnee van werkende ouders weg. We zijn trots op onze talen en dialecten. Daarom ondersteunen we en stimuleren we de rijkstalen, regionale talen, streektalen en dialecten.

51 : gelijkwaardige positie
We blijven werken aan de gelijkwaardige positie van vrouwen in onze samenleving, onder andere door steun aan initiatieven als ‘Vrouwen naar de top’ en de inzet van vrouwelijke rolmodellen.

voorkomen is beter dan genezen
Om te komen tot de gezondste generatie investeren we in preventie en welzijn. We zorgen dat preventie weer gaat lonen. We focussen op de gezondheid van kinderen en op het stimuleren van bewegen in het dagelijks leven en sport voor mensen met en zonder beperking. We maken ongezonde keuzes onaantrekkelijker en een deel van de opbrengst van deze maatregelen zetten we in om de gezondheid juist te verbeteren.

social media
Een handhaafbare Europese minimumleeftijd van 15 jaar voor sociale media met privacyvriendelijke leeftijdsverificatie voor jongeren, zolang sociale media onvoldoende veilig zijn.

Toeslagen
Het vertrouwen in de overheid van ouders die slachtoffer zijn geworden van de Toeslagenaffaire is ernstig geschaad. Herstel van de financiële en emotionele schade is nodig en urgent. De lessen uit de parlementaire enquête en ondervraging verdienendaarom opvolging. Om de hersteloperatie rond de kinderopvangtoeslagaffaire zo spoedig mogelijk af te ronden, wordt maximaal ingezet op:
• het afhandelen van financiële schade;
• gemeenten ondersteunen bij de uitvoering van hun taken richting ouders in het kader
van brede ondersteuning;
• inrichten van een “plek” voor emotioneel herstel;
• beter richten van de kindregeling zodat kinderen een goede (door)start krijgen.
Om de hersteloperatie rond de kinderopvangtoeslagaffaire zo spoedig mogelijk af te
ronden, wordt voor de duur van de afwikkeling een staatssecretaris benoemd.

De socialmediaban in Australië is nu een feit voor jongeren tot 16 jaar. Hier heb ik vorige maand ook over geschreven en ga even verder met mijn bevindingen. 

Mooi om te zien dat een 15 jarige afgelopen week een stand up comedian deed over dit onderwerp bij de comics launch in Melbourne. Zijn betoog was: Ja, ik ben verslaafd en denken jullie nou dat ik niet anders verzin dan om me nog steeds aan die behoefte te laten verdoen? en hij is beroemd maar kan nu dus niet bij zijn 30.000 followers en hun op de hoogte houden waar hij evt. optreed. Ook een lerares beaamd dit. Ze gelooft niet dat kinderen gestopt zijn met social media en is er van overtuigd dat ze gewoon een omweg hebben gevonden. Een moeder die ik spreek zei ook met een lerares gesproken te hebben en die merkte wel verandering in gedrag in de klas. Die school (Sandringham secondary) had trouwens wel op deze social media ban voorbereid met gesrpekken met de klas etc. Ik zal binnenkort even de kinderen vragen hoe ze dat hebben aangepakt. En hoe dat dan ging. Ik blijf dit onderwerp even volgen, want ook de wereld kijkt mee en willen eigenlijk het voorbeeld van Australie volgen. 

Carole Overmaat


Annette Heermans schrijft over haar leven in het basisonderwijs, haar gezin met man Eppoh en 2 grote dochters Wietske en Brechtje, haar katten en alles wat ze verder op haar pad [email protected].
Oudergesprekken
Als juf in het basisonderwijs voer ik drie keer per jaar reguliere oudergesprekken. Aan het begin van het jaar zijn dat eigenlijk kennismakingsgesprekken met ouders. Ouders vullen vooraf, als het meezit, een formulier in waarin ze open vragen beantwoorden over hun kind. Ik zeg dat bewust; open vragen.  Het kwam namelijk wel eens voor dat we zelfs over een kind waar de zorg enorm groot bij was, op de vraag: heeft u zorgen over uw kind, wel eens als antwoord kregen: nee. Ach ja, de zorg van school is niet altijd de zorg van thuis. 
En als we dan zitten, laat ik ouders vertellen over hun kind. 
Maar waar ouders echt naar snakken is info over hoe het gaat met kind. Hoe doet hun kind het in groep 3? Het is dan nog maar zo’n drie weken, dat ze in mijn groep zitten, dus ik plaag ouders daar wel eens mee. Maar toch blijkt dat ik ook al best wat kan vertellen. Je ziet veel, als je fulltime een klas hebt, van tien voor half negen, tot drie uur.
In het midden van het jaar zijn de middengesprekken. Dat is dan ook best een goede naam daarvoor. En die gesprekken vinden plaats de week nadat het rapport mee naar huis is gegaan. Dat betekent dat er ook resultaten op papier zijn, dat de Cito’s zijn gedaan. De gesprekken zijn daardoor anders. Ouders zitten ook anders te wachten in de gang. Want hoe belangrijk de fase vóór groep 3 ook is, vanaf nu “telt het,” zie je ze denken. Ouders die al eerder met dit bijltje hebben gehakt hoef ik minder uit te leggen over wat er nu precies staat. We hebben helaas te maken met een gedrocht van een rapportformat waar de duidelijkheid wel eens wat te wensen overlaat. En dus is een juf die vertaalt voor de nieuwe lichting ouders best wel handig. En het interpreteren van de grafieken van Cito is ook een vak apart. Daar ga ik graag op los. Dus ik verklaar gegevens, vertel over de ingevulde bolletjes, leg uit wat Avi’s en DMT’s zijn. Maar een kind is niet alleen een toets. Het deel wat bovenaan staat over gedrag is eigenlijk het belangrijkste. Want, je concentratie, je werkhouding, je taakgerichtheid, je tempo, je inzet, je samenwerking, het is de basis voor alles wat eronder staat. Wat zeg ik: het valt of staat ermee! 
En waar heel veel ouders een realistische blik hebben op het gedrag van hun kind en de aspecten die daaronder vallen, er blijven uitzonderingen. 
Ouders die denken dat anderen debet zijn aan het falen van concentratie en taakgerichtheid. Dat anderen aanleiding zijn dat hun eigen kind de klas verstoort. Zij zien thuis een ander kind dan ik zie. 
Maar ja, zij hebben thuis dan ook niet 29 extra prikkels. En worden er mogelijk een stuk minder eisen gesteld. 
Zijn de meeste gesprekken met ouders positief, vrolijk, mooi, intens vanwege gedeelde zorg; dat zijn helaas niet alle gesprekken. Het enige wat ik dan kan doen is duidelijk en eerlijk blijven. 
En rustig.... 
En kijken naar het gezamenlijke doel: het welbevinden van het kind, inzetten op de groei en ontwikkeling van het kind. En begrenzen voor nu en later (en dus de komende groepen). Waarbij ik ook ruimte probeer te blijven geven voor communicatie voor de toekomst.  
Ook al zegt een ouder nog zulke onaardige dingen. Gelukkig hebben we aan het eind van het jaar ook nog de eindgesprekken. Daarin kijken we natuurlijk niet alleen terug op het afgelopen jaar, maar bespreek ik ook wat ik overdraag aan de volgende groep. Ouders mogen aangeven of ze daar nog iets in missen of belangrijk vinden. Zo is het altijd transparant wat er is gezegd en wat er nodig is voor het nieuwe jaar. 
Dit zijn niet de enige gesprekken die ik voer moet ouders.
Naast onze communicatie-app waarin ik met ouders kan chatten, zijn er ook nog legio tussentijdse gesprekken. Soms met nog extra mensen erbij, zoals mijn interne begeleider, of externe instanties als het CJG, of iemand vanuit ons samenwerkingsverband. En dat zijn meestal geen korte gesprekken.
Want noemen we de reguliere gesprekken soms nog 10-minutengesprekken; het zijn bij ons echt 15 minuten. 
En het zijn niet 30 keer 15 minuten, want tussen ongeveer iedere drie gesprekken plan ik een pauze, om op schema te blijven.
Een oudergesprek is het meest waardevolle gereedschap om kind beter te leren kennen, om aanpak thuis en op school mee af te stemmen, om te verbinden en te verduidelijken. 
Maar je doet het na een volle werkdag, na een dag met 29 kinderen, met voorbereiding en nakijkwerk. 
En andere taken, zoals het coördineren van stages, MT-zaken die onderwijl doorgaan. 
En dan moeten alle gesprekken ook nog worden ingevoerd. 
Alles in het belang van het kind.

Altijd.

Wat fijn dat heel veel ouders dat ook zo ervaren. Wat zeg ik: bíjna allemaal...

Norman Jansen: Remigratie-ervaringsdeskundige, auteur, expat, ondernemer, medeoprichter wensambulance Curaçao (FADK), oprichter van: ‘Norman Jansen, thuis in (r)emigreren’. 

 Bye bye carnaval,

Sneeuw, regen, hagel en soms zelfs een strakblauwe lucht met een flets zonnetje. Alles hebben we gehad tijdens de recente carnavalsdagen hier in Nederland. Van plus 5 graden tot -7 graden in de nacht. Centimeters sneeuw in de middaguren en de volgende dag weer volop regenbuien.
Ik hoor het de (voormalige-) Nederlanders in de West en in de Oost nog zeggen, ze missen in hun nieuwe woonland vooral de wisselende seizoenen uit Nederland. De striemende regen, winters met sneeuw of de blauwe lucht met een mooi zonnetje.
Als ik nu door de striemende kou van de voordeur naar mijn auto strompel, lopen de koude rillingen op mijn rug.  Een koude neus, koude oren en mijn handen proberen nog dieper in mijn jaszakken te kruipen. Brrrrr
Gelukkig heb ik geen autosleutel meer nodig om het portier te openen, vlug het handvat gebruiken en de nieuwste techniek doet de rest.
Maar in de auto doet zelfs de stand kachel niet voldoende zijn werk. Ja, toegeven, het is iets behaaglijker nu de elektrische auto al ruim een kwartier aan het voorverwarmen is, maar de sneeuw ligt nog steeds op de voorruit en het is nog lang geen 20-25 graden binnen in de auto.
Na het starten van de auto blijf ik nog een tijdje ineengekrompen in mijn jas zo zitten , in de hoop dat de ruiten beginnen te ontdooien en het behaaglijk wordt.
Het duurt mij te lang, veeg met de ruitenwissers de ruiten schoon en ik besluit langzaam de oprit af te rijden om te vertrekken. Met de kachel op 25 graden , dat dan weer wel.
Het irriteert mij mateloos dat iedere keer na een kortstondig verblijf aan de andere kant van de wereld, daar waar het altijd rond de 30 graden Celsius is, het mij altijd weer de nodige moeite kost om mij aan te passen aan de Nederlandse weersomstandigheden. Ik ben slechts een paar dagen terug, temperatuurverschillen van soms wel meer dan 35 graden. Buiten vriest het af en toe en binnen brandt de pellet kachel, de thermostaat binnen geeft zelfs 24 graden aan.  Nog niet zo lang geleden lag ik in mijn korte broek onder een palappa te luisteren naar de golven die langzaam heen en weer bewogen op het witte tropische strand. Wat een heerlijk en ontspannend geluid was dat toch.
En nu erger ik mij letterlijk overal weer aan en kan niets of niemand nog goed doen.
Stom toch, tijdens seminars waar ik toekomstige emigranten, expats of zelfs de remigranten toespreek over de cultuurschok en het feit dat je jezelf weer moet hervinden bij een terugkeer naar Nederland, blijf ik daar zelf af en toe moeite mee houden. Zeker in deze winterse periode. En ik moet toch beter weten. Het blijft lastig, niet kunnen loskomen van je oude woonland en niet over het zogenoemde rouwproces heenkomen. En terwijl juist ik moet weten dat dit wel noodzakelijk is, het loslaten van het oude en omvatten van het nieuwe. Misschien helpt het als ik niet een paar keer per jaar voor werkzaamheden de bijna tien uur durende vliegreis opzoek en moet ik vaker ‘nee’ zeggen. Lastig hoor.
Vandaag las ik nog een interessant stuk over rouw in relatie tot emigratie/emigreren. En ditmaal niet door een emigrant zelf maar door een achterblijver. In dit geval was het een moeder die een stukje op een online lotgenoten pagina had geschreven over het plotselinge vertrek van haar dochter naar het buitenland. Nu was het Spanje, en ik dacht gelijk dat de afstand van Nederland naar Spanje toch overbrugbaar moet zijn, maar dat was kennelijk niet van belang voor de moeder. Geheel onverwachts had de dochter de liefde van haar leven gevonden en vertrok voorgoed naar haar nieuwe woonland. De moeder bleef vol verdriet achter, noemende het zelfs rouwen om het vertrek van haar dochter en belande zelfs in de crisisopvang omdat ze het niet meer zag zitten. Ze was haar beste maatje kwijt, haar enige dochter (ze had nog een zoon in Nederland) met wie ze ging shoppen of zomaar ergens koffiedrinken.
Geschokt las ik dit verhaal en besefte ook weer dat juist deze groep achterblijvers ook te maken kunnen krijgen met een vorm van rouw. Niet alleen de emigranten of expats kunnen hiermee te maken krijgen, ook achterblijver zoals ouders, vrienden en andere naasten kunnen een soort van verlies ervaren die soms maar moeilijk te accepteren is. En tegenwoordig is de afstand tussen Nederland en Spanje niet meer zo groot en vliegen de prijsvechters voor kleine bedragen dagelijks naar Spanje. Maar hoe ging dat vroeger dan, toen hele volksstammen vanuit Nederland vertrokken naar het verre Australië? Hoe beleefden uw ouders, grootouders of andere geliefden de emigratie naar Australië in de tijd dat vliegen helemaal niet normaal was en de technologie met internet en beeldbellen nog lang niet bestond? En ook nu nog, de afstand tussen Nederland en Australië is groot, vliegtickets blijven erg duur en het tijdsverschil maakt spontaan even bellen ook niet altijd mogelijk. Hebben we als emigrant wel genoeg aandacht gegeven aan de achterblijvers of waren we alleen maar bezig met het opbouwen van een nieuw bestaan. Weet u het?
Norman Jansen (r)emigratiedeskundige

TOPSPORT by Jorge

Gekluisterd aan de buis zie ik prachtige sport, topsport. Als dit stukje verschijnt weten we wie het Australian Open heeft gewonnen. De Minaur is een favoriet voor mij. Wat een passie voor zijn vaderland. De Nederlanders verdwenen als sneeuw voor de zon. Alleen Van de Zandschulp heeft nog een klein kansje, maar moet straks tegen Djokovic en dan weet je meestal wel hoe laat het is. Waar zijn de tijden van Tom Okker en Betty Stöve… Een aantal tennissers rennen rond met opgespoten lippen. Dat is veel te afleidend voor mij. Dan word ik nostalgisch en verlang ik terug naar Boris Becker en John McEnroe. Roger Federer!

Zag in een documentaire dat Evonne Goolagong een topspeelster was uit Australië. Haar ouders waren Aboriginal Wiradjuri. Zij vocht zich omhoog, ondanks vergaande discriminatie. Wat een monument voor de sport. En dan moet ik toegeven dat ik nog nooit van haar gehoord had.Ik ga voor een maand terug naar Amsterdam. Ik mag mijn boek over de Lorikeets gaan voorlezen in de klas van mijn kleindochter.Die kinderen hebben waarschijnlijk nog nooit gehoord van de Lorikeets, of van Wombats, het Vogelbekdier, de Grijze vliegende vos, de Possum, de Platypus. Nou kom ik die laatste ook niet dagelijks tegen. De Possum zie ikregelmatig, mijn volgende boek gaat over een Possum die iets bijzonders bedenkt voor Anzac Day. Ik schaam me nog steeds dat ik weinig tot niks wist over die geschiedenis, toen ik 3 jaar geleden naar Australië kwam.
inmiddels vind ik dat dit ook op Nederlandse scholen onderwezen zou moeten worden.
Ik heb mijn kleindochters trouwens nog steeds niet verteld dat opa kangoeroevlees eet. Wist u trouwens, geachte lezers, dat er in Australië twee keer zoveel kangoeroes leven als mensen. En dat er tientallen verschillende kangoeroes zijn. 54 soorten in 13 geslachten. 
He he, eindelijk vond ik iets dat u niet wist.

ZING
De Preston Market was bruisend toen Zing de krachten bundelde met Chinese koren voor een spectaculair Lunar New Year-feest — een echte multiculturele koor van kleur en geluid! We schakelden moeiteloos tussen het Nederlands en Mandarijn, wat de shoppers verraste en een grote, glimlachende menigte aantrok. Van Nederlandse rauwe haring bij de visstallen tot stoomrijke straatvoedsel, de marktlieden pauzeerden om onze mix van favorieten op te nemen: Waltzing Matilda, Kleine Café aan de Haven, Amsterdamse Grachten, Edelweiss, Auld Lang Syne en Peter Allen’s “I Still Call Australia Home.” De dag verwarmde tot 30°C, maar een zachte bries en hoge geest hielden iedereen energiek.
Zingen verheft ons — het verheldert de stemming, verlicht stress en brengt mensen samen. Geen ervaring nodig: iedereen is welkom. We zouden graag meer stemmen willen — kom een Zinger zijn en deel de vreugde!
Repetities: Elke donderdag, 19.00 uur  
Locatie: Sol Green Community Centre, Hoek Montague St & Coventry St, South Melbourne VIC 3205”

Marjo Giljam

Wat is mijn favoriete vogel? Zonder twijfel de drieteenstrandloper, een aardig diertje dat je in de wintermaanden op wat rustiger delen van het strand opgewekt langs de waterlijn kunt zien rennen. Wie wordt daar nu niet blij van? In Drenthe vind je de drieteentjes natuurlijk niet, maar ook hier zijn vogels waar ik enorm blij van word, en mijn favoriet bij uitstek is de gewone, alledaagse huismus. Mussen zijn gezellige vogeltjes, ze zijn altijd in groepjes bij elkaar; in onze tuin zitten ze graag in de jasmijn die ik vanuit het keukenraam goed kan zien. Je zou denken dat het nadelig is om in groepen te leven, je moet het eten dan met veel vriendjes delen, maar de voordelen wegen daar ruimschoots tegenop. Dat kun je bij de musjes goed zien. Ik strooi iedere morgen wat speciaal vogelvoer op het tegelpad langs het huis, en daar zijn de musjes enorm blij mee. In plaats van zich met zijn allen op het voer te storten, gaan er een paar musjes op de tegels zitten pikken, de rest houdt de omgeving goed in de gaten, want het is niet denkbeeldig dat er ineens een sperwer of zelfs een havik als een steen uit de lucht komt vallen en in een ommezien een etend vogeltje verschalkt. De musjes in de jasmijn zitten om de paar seconden te tjilpen, maar als er onraad dreigt, slaken ze een alarmkreet zodat de musjes op de tegels snel een goed heenkomen kunnen zoeken. De musjes in de jasmijn hippen op dat moment ook langs een tak naar beneden, daar kan een roofvogel ze immers niet pakken. Heel verstandig van ze, en het ziet er ook nog eens heel grappig uit.
Musjes blijken ook tot poëzie te inspireren. Een prachtig gedicht is het kunstwerk “Tjielp” van Jan Hanlo, het werd tijdens mijn middelbare schooltijd door de leraar Nederlands omstandig behandeld. Van Jan Hanlo is ook het merkwaardige gedicht “Oote boe.” Als u niet kunt slapen, is het een idee om deze tekst eens op te zoeken.
Een Frans woord voor mus is piaf, ik denk dan gelijk aan de zangeres Édith Piaf. In werkelijkheid heette ze Édith Giovanni Gassion, maar Piaf ligt wat beter in het gehoor. Of ze haar zangkunsten vergeleek met het getjielp van de mussen vraag ik me af, want de mus staat nu eenmaal niet bekend als een begenadigd zanger. Ik heb het even opgezocht, en de naam Piaf is haar gegeven door een nachtclubeigenaar omdat ze klein van stuk was en nerveus op het podium bewoog. Net een klein musje.
Ik illustreer de verhaaltjes van de column graag met een eigengemaakte foto, maar als ik met mijn telefoon de musjes probeer te kieken in het schaarse winterlicht dan komt daar niets van terecht. Teco heeft veel betere apparatuur voor dergelijke foto’s. Hij is een tijdje in de weer geweest om de nerveus bewegende musjes in de jasmijn vast te leggen, met bijgaand resultaat, waar ik heel blij mee ben. En u hopelijk ook.

February Dutch 

 Beste lezer,
Dit is de eerste volledig digitale krant van de Dutch Courier in het 55-jarig bestaan van de krant. Vroeger zouden mensen dit een mijlpaal noemen. Doordat je de Dutch Courier nu op een andere manier leest, worden we ook gedwongen om vooruit te kijken: naar de toekomst van de krant en naar de mogelijkheden van een digitale editie.
Persoonlijk vind ik dat de geprinte krant een bepaalde energie met zich meebrengt — een moment waarop je met een kopje koffie en een stuk appeltaart rustig kunt gaan zitten. Een fijn moment voor jezelf. Sommige mensen deelden dat zelfs met hun familie. Gelukkig hebben we ook de voorgelezen krant op onze website staan, dus misschien is het leuk om die op te zetten tijdens zulke bijzondere momenten.
We hebben er bovendien ineens een adverteerder bij: Misty, een camping in NSW. Een plek waar ik zelf ook graag eens naartoe zou willen, want als echte Nederlander houd ik van kamperen — en natuurlijk van het steunen van mensen die de krant een warm hart toedragen.
Daarnaast gaan we elke twee maanden een Nederlandse bijeenkomst organiseren bij Gardenworld. Daar kun je je planten bewonderen, kennismaken met James Wall, uitleg krijgen over hoe alles werkt met de Dutch Courier, of gewoon je verhaal vertellen. Wie weet lees je dat verhaal later weer terug in de krant. En natuurlijk: ik ben maar één telefoontje van je verwijderd. Wil je een bijeenkomst bij jou in de buurt? Laat het me weten, want misschien kunnen we ergens iets organiseren — al is het bij een Nederlandse club of winkel, want die zijn er gelukkig nog genoeg (hoewel we wel een hele belangrijke winkel gaan verliezen). Ook in de krant nog een paar korte berichten over de Australia-EU Free Trade Deal. Daarover ongetwijfeld meer in de volgende Dutch Courier.

Carole Overmaat


De Kille ontvangst door Harm Timmerije

De ontvangst van Joodse overlevenden die terugkeerden in Nederland na de tweede wereld oorlog  (of ze nu uit kampen in het buitenland kwamen, of bevrijd werden in kamp Westerbork) wordt door historici tegenwoordig omschreven als ‘de kille ontvangst’.In plaats van medeleven of hulp, kregen zij te maken met een pijnlijke combinatie van bureaucratie, onbegrip en zelfs vijandigheid.Hieronder beschrijf ik de belangrijkste zaken waar zij tegenaan liepen.

1. Dakloosheid en bezette huizen.
Toen Joodse overlevenden terugkeerden naar hun oude adressen, bleken hun huizen vaak bewoond door anderen.Geen toegang: De nieuwe bewoners wilden vaak niet vertrekken. De Nederlandse overheid had strenge regels voor ‘woonruimteverdeling’ vanwege de woningnood, en beschermde de zittende huurders, zelfs als het huis oorspronkelijk van een gedeporteerd Joods gezin was.Leeggeroofd: Als ze hun huis al terugkregen, was het vaak volledig kaal. De inboedels waren tijdens de oorlog in beslag genomen (het zogenoemde ‘pulsen’, naar verhuisbedrijf Puls) en naar Duitsland vervoerd of gestolen door buren.

2. De bureaucratische kilheid (Belastingen).
Een van de meest schokkende aspecten van de terugkeer was de houding van de overheid en gemeenten (zoals Amsterdam en Den Haag).Achterstallige belasting: Joden kregen na de oorlog aanslagen voor erfpacht en straatbelasting over de jaren dat ze in de kampen zaten of ondergedoken waren. De redenering was juridisch: ze waren ‘eigenaar’ gebleven, dus moesten ze betalen.Boetes: In sommige gevallen kregen ze zelfs boetes wegens ‘te late betaling’ over de oorlogsjaren.Kosten in rekening gebracht: Er zijn gevallen bekend waarbij overlevenden zelf moesten betalen voor de administratieve kosten van hun eigen deportatie of onteigening.

3. Onbegrip en sociale uitsluiting.
Er was in het naoorlogse Nederland weinig ruimte voor het specifieke Joodse leed. De focus lag op de wederopbouw.Concurrentie in leed: Veel niet-Joodse Nederlanders wezen op hun eigen lijden tijdens de Hongerwinter (1944-1945). Als een Joodse overlevende over Auschwitz begon, was de reactie vaak: “Ja, maar wij hebben het hier ook heel zwaar gehad en bloembollen moeten eten.”Antisemitisme: Het antisemitisme was niet direct weg na de bevrijding. Sommige mensen vonden het vervelend dat Joden ‘hun plek’ of bezittingen weer kwamen opeisen.

Het moeizame rechtsherstel.
Het terugkrijgen van gestolen bezittingen (bedrijven, tegoeden, kunst, huizen) heette het Rechtsherstel.Bewijslast: De bewijslast lag bij de slachtoffers. Zij moesten met bonnetjes of akten bewijzen dat iets van hen was, terwijl die papieren vaak vernietigd waren of kwijtgeraakt tijdens de razzia’s.Beheerders: Joodse bedrijven waren tijdens de oorlog onder toezicht van ‘Verwalters’ (beheerders) gesteld en vaak leeggeroofd. Na de oorlog was het juridisch een jarenlange strijd om de waarde hiervan vergoed te krijgen.
​
5. De strijd om de kinderen.Ongeveer 4.000 Joodse kinderen hadden de oorlog overleefd in de onderduik bij niet-Joodse pleeggezinnen. Na de oorlog ontstond er een hevige strijd over deze oorlogswezen.De vraag was: Moesten zij bij hun liefdevolle (vaak christelijke) pleegouders blijven, of terugkeren naar de Joodse gemeenschap om het Joodse volk weer op te bouwen? Dit leidde tot slepende en traumatische rechtszaken, waarbij de wens van het kind of de overgebleven familie vaak botste met de commissie die hierover besliste (de OPK).

Samenvattend :De overlevenden moesten niet alleen hun trauma’s verwerken, maar ook vechten voor hun basisbestaan in een land dat hen liever leek te vergeten dan te helpen. Pas in de laatste decennia (sinds de jaren ‘90 en 2000) zijn er officiële excuses gemaakt en is er alsnog compensatie uitgekeerd voor de kille behandeling en het onterechte belastingbeleid.

​Harm raadpleegde het Joods archief voor dit artikel.

Carla van Dokkum
​‘Ach lieverd,’ stamel ik als mijn zoon me belt en aankondigt dat we met ons vieren – mijn drie kinderen en ik – naar Israël gaan om daar Hanni te bezoeken. ‘Ach lieverd, ik weet niet hoor, mijn moeder en Hanni waren nog zo jong. Wat weet Hanni nou nog van haar.’ Hansbart snoert me de mond met ‘dichter bij je moeder kun je niet komen.’
Hoewel ik aanvankelijk nog aarzel, voel ik me sterk als ik tenslotte besluit in te gaan op de uitnodiging. Het is 2015, ik ben 72 en ik ben klaar voor de fysieke confrontatie met mijn verleden. We gaan naar Israël om Hanni, de oude hartsvriendin van mijn moeder op te zoeken.
Het weerzin op Schiphol is al een feestje op zich. Drie volwassen kinderen, met fulltimebanen en schoolgaande kinderen die tijd hebben vrijgemaakt om met hun moeder op reis te gaan. Bovendien woont Hansbart in Londen, die zien we sowieso niet zo vaak de laatste tijd. In no time hebben we de sfeer van vroeger te pakken en vliegen de grappen over en weer. Het  maakt me intens gelukkig om mijn kinderen zo met elkaar te zien omgaan. Het is meer dan dertig jaar geleden dat we met ons vieren op vakantie zijn gegaan. Want zo voelt het aanvankelijk, we zijn weer even onder elkaar, we gaan op reis, zoals vroeger. 
Op Schiphol krijgen we te maken met de extra beveiliging voor reizigers die naar Tel Aviv gaan. Ieder van ons vertelt– elk bij een andere beveiliger – dat Hanni ons reisdoel is en waarom. Dat onze verklaring niet alledaags is, merken we als de rij passagiers achter ons zich begint op te hopen doordat onze strenge ondervragers opeens niet zo streng meer zijn en zichtbaar meeleven met de zwaarte van onze missie.
Eenmaal op plaats van bestemming bezoeken we de bekende historische heilige plekken zoals de oude stad Jeruzalem en de Klaagmuur. We gaan ook naar het Holocaustmuseum. Er is een significant verschil tussen deze reis en die met tante Chel ruim twintig jaar geleden: ik hoef geen toneelstukje op te voeren, ik kan mezelf zijn. Door de ogen van mijn kinderen lukt het me om de gebeurtenissen uit de oorlogsjaren in me op te nemen, ernaar te kijken en ernaar te luisteren. Doordat zij huilen, kan ik huilen. Het onmetelijke verdriet dat overal om me heen is en de niet te bevatten zichtbare ellende grijpen me bij de keel. Het lezen van de namen van mijn ouders – inmiddels digitaal en printbaar – gaat me beter af dan de eerste keer. Uiteindelijk lopen we met de armen om elkaar geslagen het museum uit. 

Proost!
Als je dat woord hoort, dan weet je dat er op z’n minst twee glazen geheven worden, want het is iets wat tussen mensen gebeurt. Het is natuurlijk mogelijk jezelf in de spiegel toe te drinken, maar merendeels horen we het woord “Proost!” in gezelschap. En dat is geen gezelschap van geheelonthouders, omdat deze wens uit het Latijnse “prosit” komt, dat “moge het wel zijn” betekent en alleen gebruikt wordt als er iets alcoholisch in het geheven glas zit.
 In Noord-Europese landen (en in Australië) is bier erg populair, terwijl in Zuid-Europa meestal wijn op tafel komt. Wat we “sterke drank” noemen, nl drank met een hoog alcoholgehalte, dat zijn wodka en whisky en jenever en gin en cognac en verscheidene likeuren. En dan zijn er ook nog de populaire feestdranken, waaronder champagne de allerfeestelijkste is. Het gebruik van alcohol bij feestelijke gebeurtenissen, bij officiële gelegenheden en bij feestjes thuis is er bij ons zo ingeburgerd dat mensen die geen alcohol drinken vaak met verbijstering worden aangekeken: “You don’t drink?!” Als je er even bij stil staat, is het eigenlijk interessant dat deze vraag niet over algemeen drinken gaat, want natuurlijk weet de vrager dat iedereen drinkt, al is het alleen maar water. De geheelonthouder weet ook dat hij volkomen begrepen wordt als hij doodeenvoudig zegt: “No, thanks. I don’t drink.” Wij “drinken” echter al eeuwenlang en weten dit van onze vermaarde Middeleeuwse en 17de eeuwse schilders. Zoals dit beeld van een volksfeest van Pieter Breughel de Jongere.

ook kinderen dronken sterke drank door Janna Hilbrink

Behalve bier wordt er in Nederland al eeuwenlang de sterke drank met daarin de jeneverbes, die in Frankrijk genièvre genoemd wordt, gedronken en ja, daar komt ons woord jenever vandaan. In ons museum zijn er dan ook Bolskruiken te vinden. In 2018 heb ik daarover een kort verhaaltje geschreven en hier komt het.
De Bolskruik
In bijna elk Nederlands huishouden was hij te vinden. (Misschien nog steeds?) Zelfs bij ons thuis, waar bijna nooit sterke drank gedronken werd, behalve dan een voorzichtig glaasje advocaat, met slagroom, voor mijn moeder op een verjaardagsfeestje of misschien op oudejaarsavond. En toch hadden wij zo’n kruik, nee, zelfs twee, voor mijn broertje en mij. Die kregen we dan ‘s winters, gevuld met heet water en in een oude sok of warme lap gewikkeld, mee naar bed. Heerlijk warm bleef hij, in ieder geval totdat we in slaap vielen, want soms, in het holst van de nacht, voelde ie erg koud aan, maar dan trok je gewoon je warme voeten weer naar boven. En soms, als de kruik het bed uit was gegleden, belandde hij met oorverdovend geraas op de vloer, want er was geen vloerkleed om het lawaai te dempen, alleen zeil.
Toen ik dan ook in een vergadering van het DAHC voorstelde, over één van de Bolskruiken in onze verzameling te schrijven, kwamen meteen dit soort herinneringen bij de mensen los. En als we hem gaan beschrijven voor onze Victorian Collections website, dan zetten we er stellig bij dat na zijn primaire functie, te weten, gevuld te zijn met jenever, hij talloze voeten en voetjes heeft warm gehouden. Als je zo’n kruik optilt, merk je meteen hoe zwaar hij is, want hij is gemaakt uit stevig aardewerk. Ten eerste breekt zo’n kruik niet zo gauw, of amper, vergeleken met een fles uit glas, maar zo’n dik aardewerken omhulsel houdt de jenever lekker koel. Deze kruik, die vloeistoffen heet of koud kan houden, is dus eigenlijk een voorloper van de thermosfles.
Ik vind de kruik wel mooier van vormgeving: zo recht met dan die zacht-afgeronde schouders, is hij een schoolvoorbeeld van functionele eenvoud. En hij is ook een stukje levende geschiedenis, want zulk soort kruiken hebben we in Nederland al eeuwen in gebruik. Waarschijnlijk dateert dit soort kruik uit de tijd dat de familie Bols in 1575 in Amsterdam “het Lootsje”, de oudste stokerij in Nederland, opende.  Lucas Bols, die in 1652 geboren werd, heeft verscheidene kruiden in zijn gedistilleerde dranken verwerkt en niet alleen kruiden, ook jeneverbessen. En de drank die uit dat experiment tevoorschijn kwam, werd, en wordt nog steeds, in Bolskruiken gegoten.Op de kruik kun je lezen (in het Engels, want export is export) dat “V.O. genever is four times distilled and matured in wood” en dat “it should be taken with Bitters and water perfectly well iced. As a long drink the addition of Ginger Ale, Tonic or Soda Water is recommended.” Jenever als bestandsdeel van een “long drink”? Dat is voor de Amerikaanse markt. En met tonic water is ie voor de Britse markt, denk ik dan. Voor mij is een beetje water genoeg.Wat advocaat betreft, wordt dat merendeels beschouwd als een damesdrankje, een soort alcoholisch dessert omdat er slagroom bij te pas komt. 
Ik geloof dat dit alleen in Nederland gebeurt, want als ik aan mensen hier probeer uit te leggen, hoe heel af en toe mijn moeder en tantes een glaasje advocaat tot zich namen en soms verleid konden worden, nog een tweede glaasje te accepteren, dan is de onmiddellijke reactie: “With cream? Whipped cream!?” Toen ik echter een Nederlandse vriendin gisteren vertelde dat ik over advocaat aan het schrijven was, was haar onmiddellijke reactie: “O ja, dat vond mijn grootmoeder zo lekker! En daar gebruikte ze ’n mooi, sierlijk lepeltje voor.”  Dit merk wordt in onze club hier verkocht om uit dit soort glas te lepelen
Over glazen gesproken, hebben we natuurlijk een fors glas voor bier, hoewel niet zo groot als die Britse pint-glazen die we op de TV zien of zoals een Duitse Stein. Wat Britten en Australiërs van merendeels Britse afkomst niet begrijpen als ze in een Nederlands café om een bier vragen, is de gewoonte van de barman om het zó te schenken dat er een schuimkraag op staat. Dat schuim wordt wel even met een plastic spatel gladgestreken, maar voor de niet-Nederlanders is het een raadsel dat de barman het überhaupt waagt, zijn klanten minder bier onder al dat schuim te geven. Ik ben er echter achter gekomen, waarom deze gewoonte bestaat en citeer nu van het internet: “Functie: De schuimkraag werkt als een deksel dat ervoor zorgt dat het koolzuur minder snel ontsnapt en dat de lucht buiten het bier houdt. Hierdoor wordt oxidatie voorkomen en blijft de smaak beter, wat bijdraagt aan de totale smaakbeleving.” 
Kijk, daar is niet tegen in te gaan, vind ik. Over het algemeen drinken Nederlanders bier uit een glas, niet zomaar uit de fles, en dat zouden ze zeker niet doen met zekere soorten vermaard bier dat in België, en historisch voornamelijk door monniken, gebrouwen wordt. Gelukkig is er bij mij in de buurt een slijterij (eigenlijk een vreemd woord, vindt u niet?) waar ze o.a. Trappistenbier en Duveltjes verkopen. En lieve vrienden, die weten dat ik geen Australisch bier drink, maar die mijn zwak voor een Duveltje kennen, hebben mij het volgende glas gegeven:
Zoals u weet, verdwijnt hier een heel flesje Duvel in
Of je nu “Prosit!” in Duitsland, of “Santé!” in België en Frankrijk, “Slàinte Mhath!” in Schotland, of “Here’s to you” in Australië hoort, je weet dat je onder mensen bent die je niet alleen een goede gezondheid toewensen, maar bij wie je je thuis voelt. Dus hef ik nu figuurlijk een glas op saamhorigheid en gezelligheid!

Janna Hilbrink
pagina 6
BVN tips

Jesse’s strijd
Sinan volgt het spoor van Jesse, een jonge Nederlander aan het oorlogsfront in Oekraïne. Wat drijft iemand om alles op te geven voor een oorlog die niet de zijne is?
Zin in morgen
Een hartverwarmend programma met inspirerende verhalen over zingeving en ‘klein’ geluk.
Zembla
Camping Westeinder wordt ontmanteld, bewoners raken in de knel. Onderzoek toont bedreigingen, conflicten en een gebrek aan overheidsingrijpen voor deze kwetsbare groep in tijden van woningnood.
De Toekomst is Grijs
Hoe kijken we aan tegen ouderen? Mag je lekker uitrusten tijdens je pensioen? Of moet je juist actief blijven en maatschappelijk betrokken.
In de voetsporen van de jaren 80
De jaren 80 beginnen rumoerig; er zijn geen woningen, geen banen en we zijn bang voor de bom. Met Ruud Lubbers aan het roer koersen we af op een andere wereld: van nieuw geld, graffiti en schoudervullingen. Maar ook van de eerste azc’s en potenrammers. De regen is zuur en het EK is zoet. Presentator Philip Freriks ontmoet in zes afleveringen de mensen die getuige waren van dit roerige decennium.
Denkend aan Holland
André van Duin en Janny van der Heijden ontdekken ons mooie Nederland vanaf het water.
Bij ons in de Dierentuin
Bij Ons in de Dierentuin geeft een kijkje achter de schermen in dierentuin Artis. Sinds 1838 leven daar honderden diersoorten in hartje Amsterdam.
Rutger en de uitkeringstrekkers
Rutger Castricum ontmoet verschillende mensen die van een uitkering leven. Deze groep kampt met een slecht imago. Maar hoe is het om een uitkeringstrekker te zijn? 
De Sociëteit
Inclusieve talkshow waarin met open blik de actualiteit op politiek, maatschappelijk en cultureel gebied wordt doorgenomen.

Frans & Mariska, Stellen op de Proef
Frans en Mariska bereiden zich met behulp van bekende stellen voor op een nieuwe fase in hun leven

Anoniem - Seizoen 2
In het tweede seizoen keren geschiedenisleraar Jurre en officier van justitie Saar terug in een strijd die gevaarlijker, persoonlijker en onvoorspelbaarder is dan ooit. 
Tussen Kunst en Kitsch
Is het kunst of is het kitsch? Frits Sissing en de experts bespreken verrassende kitsch en veelzijdige kunst.
Andere Tijden Special: 100 jaar verkeer
Hoe de onstuimige opmars van de auto in een eeuw tijd het leven en het landschap volkomen veranderde.


De Unox Nieuwjaarsduik kreeg dit jaar opnieuw een internationaal vervolg in Oceanie, met bijzondere edities in Nieuw-Zeeland en Australië. 

In Queenstown - NZ
In Queenstown renden bijna 30 enthousiaste deelnemers het nieuwe jaar in met een frisse duik in het Wakatipumeer. Het was de tweede keer dat de Unox Nieuwjaarsduik hier werd georganiseerd, waarmee de traditie verder wordt uitgebouwd aan de andere kant van de wereld.

PERTH
Daarna volgde Perth (Western Australia), waar ruim 150 deelnemers de Oceaan bij Floreat Beach in gingen. In Perth vond de Unox Nieuwjaarsduik inmiddels voor de vijfde keer op rij plaats. De organisatie werd opnieuw ondersteund door de Life Saving Beach Club, met enthousiaste hulp van de Dutch Club Neerlandia.Op beide locaties waren de omstandigheden ideaal. Met temperaturen rond de 30 graden was het een zonnige en warme start van het nieuwe jaar. Volgens Allard Komdeur, eigenaar van reisbureau Australia Expert onderstrepen deze evenementen hoe een typisch Nederlandse traditie ook internationaal mensen samenbrengt, midden in de Australische en Nieuw-Zeelandse zomer.
Beeldmateriaal en credits
De foto’s en video’s uit Queenstown zijn aangeleverd door Anna van Steenbergen. Het beeldmateriaal uit Perth is verzorgd door familie Oord. 

SYDNEY
De Nieuwjaarsduik in Sydney ging helaas dit jaar niet door, omdat alle stranden rondom Sydney door de huidige omstandigheden ( Bondi Beach)  gesloten waren.

MELBOURNE
In Melbourne was de Dutch Courier op een strand in Black Rock. Met vrienden en vriendinnen, (20 deelnemers)We liepen samen hand in hand het water in, maar dan zonder Unox muts. Kom je volgend jaar ook?


My passion is yoga
Om som somaya namaha
Zo begon ik vandaag mijn yogales.
De eerste yogales van het jaar, in het park voor mijn huis. Een plek met veel bomen, vogels en spelende kinderen. En dan wij: mijn yogastudent en ik.  Met z’n tweeën op een matje. Want op dit moment maakt het mij niet uit of er één of twintig mensen zijn. Als ik maar één iemand kan helpen. Dat is sowieso mijn motto, in mijn leven en in mijn projecten.
Maar wat betekenen die woorden eigenlijk? Om som somaya namaha. Het is een mantra. Deze mantra helpt mij te focussen op de woorden en geeft houvast. Door me alleen daarop te richten, hoeven andere gedachten even geen aandacht te krijgen.Woorden dragen natuurlijk ook energie wanneer je ze uitspreekt. Toen ik opzocht wat deze mantra precies betekent, kwam ik het volgende tegen:

Om – het oergeluid van het universum, eenheid en bewustzijn.
Som – een naam voor de maan, ook symbool voor nectar, rust en spirituele voeding.
Somaya – aan Soma (ter ere van).
Namah – ik buig, ik eer.
Vrije vertaling:

Eer aan de maan, bron van rust, intuïtie en emotionele balans.

Deze mantra wordt gebruikt om:

-    emoties te kalmeren
-    innerlijke rust en zach        theid te versterken
-    intuïtie en vrouwelijke         energie te verdiepen
    heling van het hart en         het zenuwstelsel te         ondersteunen


Probeer deze mantra eens meerdere keren te herhalen. Je ziet dat hij vooral wordt gebruikt bij onrust, emotionele schommelingen of overprikkeling.

Prima, zo na de drukke dagen, dacht ik zo.

Kijk voor evenementen op 

www.spiritualsisters.info

pagina 14
Annette Heermans schrijft over haar leven in het basisonderwijs, haar gezin met man Eppoh en 2 grote dochters Wietske en Brechtje, haar katten en alles wat ze verder op haar pad [email protected].

Soms hoor je een fragment muziek voorbijkomen. 
Een flard maar. En je weet zeker dat je dit al 25 jaar niet meer hebt gehoord. Niet meer sinds je niet meer in je ouderlijk huis woont. En je Willem Duys niet meer luisterde op zondag, met Muziekmozaiek.
Ik hoorde een flard. 
En opeens was ik weer thuis. In de bovenwoning in de binnenstad van Haarlem. Waar de vloerbedekking van een soort geribbelde sisal of jute was gemaakt. Versleten plekken tot de gladde hardbordplaten eronder. Ribbels in de huid van je knieën als je op de grond had zitten spelen. 
Schrootjes tegen de muur. Een grote Monstera met touwtjes eraan vastgespijkerd. Een grote mand met boeken en gehaakte kabouters tussen de grote bruine stoelen in. 
Op de gefineerde houten tafel die eerst bij mijn grootouders, stond staat een grote olielamp en een paarse asbak.
De radio staat aan.  De radio staat altijd aan. 
Nu heb ik altijd een oortje in met muziek. Want ik weet dat ik mij dan beter kan concentreren. Of dat ik me minder erger aan geluid wat anderen maken.Het was het eerste wat deden als we uit bed kwamen, vroeger thuis; ik had zelfs een klein blauw transistorradiootje onder mijn bed liggen. Onmogelijk om een goed zender te vinden, maar zelfs het kleinste kraakje was al genoeg om euforisch naar te luisteren.
De radio staat op Hilversum 2. 
En de stem van Willem Duys kabbelt zoetjes op de achtergrond je oor binnen.
Glijdt naar de hippocampus haakt zich vast aan de cortex in je hoofd. In je herinnering schijnt altijd de zon door de ramen naar binnen en kriebelt je neus. En tegelijkertijd regent het ook, en hoor je het suizen van de auto’s langs de grachten.Eindeloos zich uitstrekkende zondagen.voor altijddurende jeugd, van eeuwig kind zijn. Van veilig. Van warm.Van dagen die duren, van jaren die slenteren.Geen voorstelling van groot zijn, van niet meer op die plek, met die mensen. Niet wetend dat de tijd voorbijvliegt wanneer je groot bent. Nog 12 keer kerst en je bent met pensioen.Ik hoorde een flard.En ik word meegevoerd op de muziek. Het is wat filmmuziek vaker met mij doet. Waardoor de tranen soms stromen, terwijl ik het niet eens doorheb. Ik grabbel altijd in de platenbakken met filmmuziek. De overweldigende orkesten met muziek in lagen door elkaar heen, zorgen dat mijn hersens tot rust komen. Omdat ik alle instrumenten in mijn hoofd kan isoleren en tegelijkertijd kan volgen, legt het verder ieder denken stil.Componisten als Michael Nyman, Thomas Newman, Hans Zimmer, Ludovico Einaudi. 
De muziek van Out of Africa, Les uns et les autres, Hair, Antonia
Van de week zat ik in een Vlaamse bioscoop te snikken door de muziek in de nieuwe film Radioman.
Ik hoorde een hobo, het lievelingsinstrument van mijn moeder. 
En ik herkende het, zonder te weten wat het was. 
Dus ik zocht het op: Gabriel’s Oboe door Ennio Morricone.
Ennio Morricone is een beetje als een guilty pleasure, net zoals de spaghettiwesterns waar ik zijn muziek door leerde kennen; filmisch mooi, muziek prachtig, maar toch een beetje shabby, een beetje ranzig.
Dit muziekstuk bleek echter vastgehaakt aan mijn lange termijngeheugen.
Ik was opeens weer kind, ik was weer thuis. 
Met een golf van heimwee naar toen, realiserend hoe tijdelijk de tijd eigenlijk is, zette ik Gabriel’s Oboe op mijn Spotify-lijst. Voor de nachten dat ik ga slapen en mijn hoofd niet stil wordt. Zodat mijn hersenen alle lagen van de muziek volgen en er stilte is ín en dóór de muziek. Wil je ook genieten van filmisch iconische muziek?Zoek dan maar eens op, de muziek van de volgende films:

Antonia
The horse whisperer
Out of Africa
The Piano
Radioman
Les intouchables
Maar zoek ook eens: 
The Cinematic Orchestra: Arrival of the birds
The Chamber Orchestra: The secret historie
En de muziek van:
Gabriel Albuquerqüe
Gibran Alcocer
Eric Whitacre
Max Richter
Benjamin Cook
En luister vooral eens naar Gabriel’s Oboe. Daar waar mijn ochtend vandaag mee begon. En ik al tranen had, voordat de dag goed en wel gestart was.

De oudejaarsconferentie, echt ook weer zo’n Nederlands fenomeeen en het moment waarop een cabaretier het politieke jaar weer eens mag fileren.

Dit jaar was dat Peter Pannekoek. Althans: hij kwam op tv.   Eerder verscheen op mijn Facebookpagina Jay Francis als dé persoon die de oudejaarsconferentie had moeten doen. Die werd blijkbaar niet goed genoeg bevonden en is nu te bekijken via Pathé — een Nederlands platform waarvoor je eerst lid moet worden voor 25 euro per maand, om vervolgens óók nog het programma apart te betalen. Net als vroeger bij de videotheek probeert Jay het opnieuw. Op zich vond ik het eigenlijk wel een goed idee. Alleen jammer van die 25 euro per maand.
Dus ging ik toch maar Peter Pannekoek kijken via you tube. 
Ik had wat vooroordelen. Mijn Facebookpagina schilderde Pannekoek vooral af als links en voorspelbaar. Maar ik vond Peter Pannekoek scherp en het bleef grappig..
Om het een beetje in context te zetten: de oudejaarsconference was natuurlijk vóórdat Trump de president van Venezuela meenam naar Amerika en 150 vliegtuigen stuurde om dit voor elkaar te krijgen.
In Nederland had iedereen  de afgelopen maand een boekje ontvangen over hoe je je mentaal moet voorbereiden op een oorlog. En Rutte — de langstzittende premier van Nederland, nu secretaris-generaal van de NAVO — riep daar ook toe op.
“Ja,” zei Pannekoek, “niemand kent Rutte echt in de wereld. Ze weten niet wat wij weten. Rutte zegt altijd van alles, maar hij is nog nooit iets nagekomen. Of hij is het vergeten.”
Hij nam het boekje door wat zorgde voor hilarische bevindingen.
Pannekoek probeerde een hoopvolle show te maken, maar gaf ook aan dat er niet veel hoopvols meer is gebeurd in de wereld. Toch slaagde hij erin om het programma uiteindelijk wél hoopvol te laten eindigen.
Alhoewel… met het statement dat Nederland het hoogste femicidecijfer van Europa heeft, ga je toch even achter je oren krabben. Nederland kreeg daarmee eigenlijk een les in seksuele voorlichting: dat je je als man moet gedragen alsof je op bezoek bent bij iemand, en dat je als vrouw de man ook best even mag rondleiden.
Zo maakte hij een ernstig onderwerp toch weer licht en ergens zelfs grappig.
Peter zei later in een praatprogramma (haha, ook zoiets typisch Nederlands) dat hij het zo fijn vond dat hij zelf kon bepalen of hij kleine dingen groot maakte en grote dingen klein.
Daar herken ik mezelf in. Dat gebeurt met de krant ook.
Hoop is inderdaad iets wat ik graag wil laten doorschemeren in de krant.
Zoals hij zelf ook zei — opnieuw in een tv-programma: We hebben, zeker aan het begin van het jaar, hoop nodig.
Carole Overmaat

(r)emigreren
Norman Jansen: Remigratie-ervaringsdeskundige, auteur, expat, ondernemer, medeoprichter wensambulance Curaçao (FADK), oprichter van: ‘Norman Jansen, thuis in (r)emigreren’. 
Het was weer heerlijk, als vanouds. Typisch Nederlandse tradities met oud & nieuw, redelijke nieuwe tradities weliswaar want dertig jaar geleden was dit nog geen terugkerend fenomeen.Nu is het genormaliseerd, we beschouwen het als typisch Nederlands, zelfs vanuit het buitenland weet men dat dit gebruikelijk is tijdens het oud & nieuw feest in Nederland. Daar mogen we als Nederlandse samenleving best trots op zijn, weer iets waar wij om bekend staan in het buitenland.Wat zegt u? De bekende oliebollen of appelflappen, met of zonder rozijnen of poedersuiker? Of heeft u het over het gourmetten, Hollandse gezelligheid met z’n allen rond de tafel met een gourmetstel op tafel waarbij iedereen zijn eigen stukje vlees kan bakken? Daar dacht u vast en zeker aan is mijn veronderstelling.Maar niets is minder waar, ik bedoelde totaal iets anders wat zo langzamerhand een ware traditie is geworden in Nederland: vuurwerkgeweld is z’n ruimste vorm!Geweld richting hulpverleners, brandweer en ambulancepersoneel kan z’n werk niet meer doen omdat te worden bestookt met vuurwerk. Politie en mobiele eenheid moet er aan te pas komen om deze hulpverleners te ontzetten.Vuurwerkgeweld naar brievenbussen, auto’s die toevallig ergens geparkeerd staan of zelfs woningen en een Amsterdamse (Vondel-)kerk die in vlammen opgaat.Vuurwerkgeweld door jongeren maar ook jongvolwassenen die met oorlogsmateriaal de buurt onveilig maken, lanceer(buis)inrichtingen waaruit professioneel vuurwerk komt, en dan richting de politie of ambulancepersoneel richten. Heeft u het gezien op de Nederlandse tv of socialmedia?
Even wat cijfers: een recordbedrag aan vuurwerk: voor € 129 miljoen is er aan vuurwerk gekocht. Er zijn twee doden te betreuren, een 16-jarige jongen en een 38-jarige man komen door vuurwerk om het leven. En er is voor 137.000 kilo (!) illegaal vuurwerk in beslag genomen.
Tientallen jongeren die zich melden bij de SEH, amputaties van ledematen en het oogziekenhuis in Rotterdam die 30% meer patiënten heeft ontvangen waarvan de meeste (85%) nog minderjarig zijn ook.We mogen er trots op zijn, Nederlanders die een nieuwe traditie in het leven hebben geroepen: vuurwerkgeweld in al z’n vormen.Het is toch een recht!’ Hoor je sommige mensen zeggen op het nieuws. Het hoort erbij, net zoals tradities zoals zwarte piet en het vuurwerk. Bizar maar helaas waar, we staan niet alleen maar bekend om de molens, bloembollen en tulpen.Hoe kijkt u hier tegenaan? Wat denkt u vanaf een afstand over deze veranderingen in Nederland, waarbij grenzen worden opgezocht en deze vormen van geweld normaal lijken te worden?Je zou toch ook denken dat (voormalige-) Nederlanders die in het buitenland wonen zich meer gaan verzetten tegen deze bijzondere veranderingen, hier meer moeite mee gaan krijgen of zich zelfs gaan afkeren tegen deze veranderende maatschappij in Nederland?
Willen (voormalige-) Nederlanders nog wel terug naar Nederland?  Je zou toch haast denken van niet.
Zonder enige wetenschappelijke onderbouwing krijg ik toch de indruk dat zeker het laatste half jaar de interesse in een remigratie naar Nederland alleen maar groter aan het worden is. Wie weet waarom dat zo is mag het zeggen.Mijn mailbox staat vrijwel dagelijks vol met grote en kleine vragen over een al dan niet geplande terugkeer naar Nederland, vragen over onderwijs, gezondheidszorg maar ook over huisvesting. Ook vanuit Australië komen er regelmatig vragen die ik met alle plezier probeer te beantwoorden.En soms stel ik kritische tegenvragen. Even prikkelen om te kijken of de verzoeker wel goed heeft nagedacht of een remigratie wel de juist oplossing is. Of het überhaupt een oplossing is voor bestaande financiële of relationele problemen die er op dat moment kennelijk bestaan. Het lijkt soms wel de eenvoudigste oplossing om te remigreren, maar niet altijd het beste op lange termijn. Soms, heel soms zodra ik in gesprek ben met een (voormalige-) Nederlander met interesse in een remigratie, vraag ik of de andere ook negatieve verwachtingen heeft bij de terugkeer naar Nederland. En als die er niet zijn…weet ik al genoeg….  De roze wolk is nog in alle heftigheid aanwezig.Het gras is immers nergens groener……. Ook niet aan de andere kant van de wereld, ook al regent het hier in Nederland veel vaker en is het soms wel erg groen….. maar toch.
Het contrast tussen Nederland en Australië kon dit keer bijna niet groter door Jorge
Meest vrolijke sneeuwplaatjes tegenover helse gevechten tegen vuur. De branden natuurlijk verschrikkelijk. Mensen die hun hele hebben en houwen verloren. Met geen pen te beschrijven. Ook veel dierenleed, maar daar heb ik nog niet zoveel over gelezen. Hier, van achter mijn computer, denk ik plotseling aan de bijen. Hoeveel bijen zijn omgekomen en hoeveel hebben het overleefd? Zal de honing nu veel duurder worden, denk ik meteen praktisch. Over de natuur maak ik mij eigenlijk niet zo’n zorgen, de natuur overleeft ons allemaal. Ik steek een hart onder de riem voor degenen die hun huis en bestaan weer opnieuw van de grond af moeten opbouwen.
Terwijl ik dit schrijf lees ik dat er veel Flying Foxes door rook en vuur zijn overleden. Afschuwelijk om te lezen, unieke beesten en zo een onderdeel van Australië.
Hoe mooi Australië is, had ik juist de laatste weken weer ondervonden tijdens een kleine roadtrip met mijn partner. The Blue Mountains draag ik met mij mee als een plek van ongekende schoonheid en rust. Cape Paterson is ook een schitterende plek met mooie duinen en stranden. We mochten daar op 3 geweldige honden passen. Ik was altijd meer een poezen en aquariumman, maar deze 3 poedels doen mij twijfelen. Nogmaals, wat een geweldige beesten. 
Mijn voetbalteam Wartburgia Amsterdam, makkers waar ik een kwart eeuw mee speelde, wilde in de sneeuw gaan spelen. Dat mocht niet van de gemeente. Ze stuurden me in de voetbalapp toch mooie plaatjes.
Met veel plezier speel ik inmiddels bij 2 voetbalteams in Australië. Op woensdag met de Yeastie Boys, meestal tegen teams met jongens die mijn kleinzoons zouden kunnen zijn. We zijn het seizoen goed begonnen. En op Zondag met Alphington, dat seizoen moet nog beginnen. Over voetbal gesproken. Australië zit in een poule met Amerika. Drie keer raden voor wie ik ben? En als Australië dan gehakt gemaakt heeft van Amerika hoop ik dat ze loten tegen Nederland. En voor wie ik dan ben, zien we dan wel weer. Laat ik luchtig afsluiten en geen vijanden maken in deze barre tijden. 
Groet, Jorge.

Seksuele voorlichting jaren 50 BY ROVERS 

Seksuele voorlichting in de jaren 50? Wij weten nu natuurlijk wel hoe de vork in de steel zit, maar in de jaren 50 dacht men daar toch heel anders over. Gespreksonderwerp aan tafel? Of liever gezegd, daar sprak men helemaal niet over. Toen luisterden de mensen nog naar de pastoor en deed men niet aan geboortebeperking! Voorbehoedsmiddel duh, niks daarvan! De kerk stimuleerde zelfs grote gezinnen. Was er al een tijdje geen kindje meer geboren, dan had je kans dat meneer Pastoor een bezoekje kwam brengen en tussen neus en lippen vroeg: “wanneer er weer een volgende kwam?” Nederlandse katholieke (met name plattelands) gezinnen waren lange tijd de grootste in West-Europa.
Seks alleen binnen het huwelijk
Seks was iets voor binnen het huwelijk. Het meisje moest ‘zichzelf bewaren’ voor haar man. Had ze mazzel, dan vertelde haar moeder iets over de huwelijksdaad. In de meeste gevallen niet. In de jaren 50 was praten over seks echt zo’n taboe. Dat er ook binnen het huwelijk gedwongen seks of verkrachting kon voorkomen, daar werd in die tijd helemaal niet over gesproken. Bij wie moest de vrouw haar verhaal kwijt. Bij de Pastoor? De huwelijksdaad was nu eenmaal ‘je plicht als vrouw’.
En seks voor het huwelijk?
Dat was helemaal een mooie! Had een vrouw seks voor het huwelijk, dan werd ze ‘een gevallen vrouw’ genoemd. ‘Nette meisjes’ deden zoiets niet. ‘Nette jongens’ misschien wel, maar zeker niet met een ‘net meisje’! Natuurlijk werd de man niets kwalijk genomen. Hij had per slot van rekening de lakens gedeeld met een ‘gevallen vrouw’. Oepsie zwanger? Dan waren de rapen pas echt gaar! Ze moest dan trouwen (een moetje). Was je in die tijd gereformeerd? Oei, oei, dan had je het echt zwaar. Behalve dat het een enorme schande voor de familie was, moest je ook nog eens tijdens de huwelijksvoltrekking, in het openbaar, schuld bekennen.
Vader onbekend
Ging je niet trouwen? Dan had je drie opties: illegale abortus, bij je ouders blijven of naar een huis voor ongehuwde moeders. Er werd in die tijd namelijk gedacht dat ongehuwde moeders hun kind noch geestelijk, noch materieel veel te bieden had. Daarom werd er bij ‘de arme schapen’ op aangedrongen om abortus te plegen of het kind af te staan. Mocht je bij je ouders blijven, dan werd je vaak met de nek aangekeken “daar loopt die gevallen vrouw…”
Abortus in de jaren 50
Ja, daar zeg je wat. Abortus was in die tijd wel zo illegaal. Er waren wel artsen die het deden, maar dat gebeurde stiekem. Je kunt je voorstellen dat het niet in een ziekenhuis gebeurde, dus de instrumenten waren niet juist, de hygiëne liet te wensen over en wat te denken over de kennis in die tijd. Die was er niet of nauwelijks. Veel vrouwen kregen complicaties, stierven daar uiteindelijk aan of bleven onvruchtbaar na de ingreep. Kijk…had je veel geld, dan was het weer een ander verhaal. Dan kon je naar ‘goede’ artsen, die het stiekem in een ziekenhuis deden. Geschat werd dat er in de jaren 50-70 enkele tienduizenden abortussen per jaar plaatsvonden. In 1984 trad de Nederlandse Abortus Wet in werking: de WAZ (Wet Afbreking Zwangerschap). Abortus mocht alleen verricht worden door een geneeskundige, in een ziekenhuis of kliniek die hiervoor een speciale vergunning had.
Het kindje toch afstaan.
Was het meisje thuis niet meer welkom, dan kon ze naar een (katholiek) huis voor ongehuwde moeders. De vrouw mocht er drie maanden voor de bevalling tot drie maanden na de bevalling blijven. In de tussentijd konden ze dan rustig bedenken of ze zelf voor haar kindje ging zorgen of toch ter adoptie zou afstaan. Pas na 1965 werd het ongehuwd moederschap meer geaccepteerd in de samenleving. Nederland was overigens één van de laatste landen binnen Europa die adoptie in 1956 regelde.

GT Rovers
Ik ben GT Rovers. Een vrouw, een vijftiger en moeder van twee fantastische zonen.Pseudoniem GT RoversMijn eigen voor- en achternaam (Elzeline Koerselman) zijn niet heel gemakkelijk. Gedoemd tot spellen zeg ik altijd. Daarom gebruik ik net als veel schrijvers dat vroeger deden een pseudoniem.
Boeken 
Ik hing als klein meisje altijd al aan de lippen van mijn grootouders wanneer zij vertelden over hun leven vroeger. Naarmate ik ouder werd ontstond de passie om te schrijven over de jaren dertig tot begin jaren negentig. De columns die ik daarover schrijf  zijn te lezen in TrosKompas, op mijn website en in mijn boeken: ‘Pure nostalgie’ en ‘Meer nostalgie’ en ‘Nederland bevrijd’. Wat was het een eer om te mogen schrijven over Nederland en Nederlands-Indië ten tijde en na de Tweede Wereldoorlog.
Interviews en podcasts
Voor mijn website nostalgieTV.nl interview ik mensen (sommige met dementie) die ons meenemen naar hoe het leven er toen uitzag. Deze video’s zijn voorzien van prachtig beeldmateriaal. Daarnaast kun je op zowel gtrovers.nl als nostalgietv.nl luisteren naar podcasts met natuurlijk allemaal verhalen over vroeger.
Veel plezier met het lezen en luisteren naar al die prachtige verhalen over vroeger.
Veel liefs,
GT Rovers

Elke maand bespreken wij in het kort een boek dat is toegevoegd aan het bestand van Nederlandstalige boeken
in de Dutch Club “Mies” bibliotheek, 99 Loftus Street, Leederville, Perth, WA.
Deze maand bespreken wij:
Hier kom ik nog op terug
Rob van Essen
Winnaar Libris Literatuur Prijs 2024

Een briljant geschreven boek. Vloeiend, mooi taalgebruik, ontspannen en met droge
humor. Ik had dan ook na de eerste paar pagina’s zin in het boek. 
Eerst las ik geboeid wat na verloop van tijd veranderde in lichte irritatiomdat ik niets van die tijdmachine begreep. De hoofdpersoon is iemand die met een trauma leeft, iets dat mede door zijn toedoen leidde tot de dood van een onschuldige man. Rob, de hoofdpersoon, krijgt 5 kansen om het gedane ongedaan te maken.
Mooi thema? Zeker! Boeiend? Inderdaad! Maar ik kon niet warm of koud worden van het verhaal.
Het GBJ Hilterman gedeelte, deel 1, las ik met interesse en verwachting maar naarmate ik vorderde in het boek las ik meer zodat ik het boek zo snel mogelijk uit had. Rob irriteerde mij als een persoon die niets afmaakt, zelfs in zijn dagboek staan vaak ervaringen “waar hij nog op terugkomt”, iets dat nooit gebeurt. Hij maakt zijn studie niet af en ondanks zijn grote intellect (of moet ik zeggen vanwege zijn grote intellect?) vindt hij voldoening in het continue verven van een brug. Als beginnend filosoof vindt Rob het wellicht bevredigend om dag in dag uit en bij voorkeur ongestoord te verven en over “het leven” na te denken? Behalve de onrust bij het lezen van het boek ervoer ik een aanvullende emotie, die van grote opluchting toen ik
het boek uit had. Emotie die ontbrak, was het meeleven met de hoofdpersoon of zelfs met Iks - Chris Visser uit Rijssen.
Ik vraag me af of ik de essentie van het boek gemist heb. Lovende recensies, mijn zus en zwager vonden het boek prachtig; boek werd bekroond. En ik blij dat ik het uit had.
Dit gezegd hebbende, ik ga zeker de andere (bekroonde) boeken lezen om te zien of het de schrijver of het thema was dat me niet aansprak.
Lianna
En dit is het leuke van boeken recenseren: je komt in aanraking met een variëteit aan boeken. We vinden het altijd leuk om een recensie van een lezer te lezen. Er staan heel veel boeken in onze “bieb” die (nog) niet gerecenseerd zijn. Een ieder die zin heeft om een boek te lenen, te lezen en voor BoeKhoek te recenseren, is
van harte welkom.
Feedback en vragen
Machiel - [email protected]
Lianna - [email protected]

Toestanden in Europa

Toestanden die in Europa al enige tijd gaande is  met enige zorg, maar ook wel verlichting dat het hier in Australie niet zo erg is. Ik voel wel voor de vluchtelingen, maar voel ook voor de landen die deze intocht moeten verwerken. Natuurlijk is deze grote volksverhuizing iets dat de welvaart, de cultuur en de structuur van de samenleving in de West Europese landen verandert. Maar, dat is mijns insziens geen reden voor grote zorgen. 
​
Over de eeuwen zijn er verschillende grote volksverhuizingen geweest. De meest recente was vlak na de 2e Wereldoorlog, toen duizenden vluchtelingen uit Oost Europa in kampen terecht kwamen, en eventueel doorgestuurd werden naar emigratielanden als de VS, Canada en Australie.  Maar er bleven ook genoeg in W Europa en de meeste daarvan zijn opgegroeid als ingezetenen van hun nieuwe omgeving.  
Met de historische Grote Volksverhuizing in het begin van de middeleeuwen wordt het binnendringen van verschillende stammen in het Romeinse Rijk tussen de 4e en de 6e eeuw aangeduid.
Wat ik op school leerden als de Grote Volksverhuizing vond plaats in de nadagen van het West-Romeinse Rijk en luidde het begin van de middeleeuwen in. Opgejaagd door de oprukkende Hunnen en aangelokt door de rijkdommen van het politiek verzwakte West-Romeinse Rijk trokken vanaf de vierde eeuw meerdere voornamelijk Germaanse stammen (door de Romeinen barbaren genoemd) West-Romeins gebied binnen. In het veel sterkere Oost-Romeinse of Byzantijnse Rijk kregen zij geen vaste voet aan de grond. 
De invallen in het westelijk deel van het rijk waren meestal niet gewelddadig van karakter. Al in de 3e eeuw hadden de Romeinen verdragen gesloten met Germanen aan de andere kant van de grens. In die verdragen werd bepaald dat Germanen in het rijk mochten wonen als zij zich onderwierpen aan de Romeinse wetten. Hiermee werden deze Germanen officieel bondgenoten van de Romeinen. Ze werden gebruikt als buffer tegen andere invallers. Zo kwamen onder meer de Salische Franken in de Kempen het rijk binnen. Ze zouden zich uitbreiden tot aan Doornik. 
Aanvankelijk werden de niet-Romeinen ingedeeld in aparte hulptroepen, maar later ook in de legioenen. De ingelijfde ‘barbaren’ mochten volgens de met de Romeinen gesloten verdragen dikwijls onder hun eigen aanvoerders dienen, wat de integratie in de Romeinse maatschappij niet ten goede kwam. Door verschillende oorzaken meldden zich bovendien steeds minder ‘autochtone Romeinen’ voor het leger waardoor een toenemende ‘barbarisatie’ van het leger plaatsvond. Doordat de Romeinen steeds afhankelijker werden van de militaire steun van de Germanen kregen de laatsten meer macht.  Officieren en generaals waren op den duur meestal van Germaanse afkomst.  
De laatste West-Romeinse keizer werd in 476 door de Germaanse krijgsheer Odoaker, officieel een ‘generaal’ in het Romeinse leger, afgezet. De koninkrijken die de Germanen stichtten op de restanten van het West-Romeinse Rijk vormden de basis van de maatschappelijke orde van het middeleeuwse Europa.  Hoewel zij de politieke macht in handen namen, dient opgemerkt te worden dat de meeste Germaanse landverhuizers, die zich binnen het vroegere Romeinse Rijk vestigden, binnen enkele generaties in taal en gewoonten geassimileerd waren met de Romeinse bevolking. 
De meeste Germaanse stammen waren al tot de Ariaanse variant van het christendom bekeerd voordat ze het Romeinse rijk binnenvielen, maar geleidelijk bekeerden ze zich tot de katholieke variant van hun Romeinse onderdanen. Hierdoor was de overgang van de laat-Romeinse tijd naar de middeleeuwen een geleidelijke.  De grote volksverhuizing die nu gaande is, wordt ook geenszins veroorzaakt door een vermeende bevolkingsexplosie, maar door politieke en religieuze conflicten die uitmonden in oorlogen, en derhalve vluchtelingen veroorzaken.  
Marianne Pietersen

Stroomstoring door Marjo Gilham

Het eten is bijna gaar, ik kijk in een tijdschrift, Teco is op zijn computer bezig en dan gaat het licht uit. Ook de afzuiger boven de gaskookplaat stopt, het is ineens donker en stil. Net wil ik vragen of Teco hier achter zit als ik me realiseer dat buiten ook alles donker is. 
Een stroomstoring! Als snel wordt duidelijk dat dit serieus is, er zijn 1400 postcodes in Midden- Drenthe getroffen en het einde is nog niet in zicht, rond 20 uur vanavond verwacht men het euvel verholpen te hebben. Wij kunnen ons gelukkig prijzen dat we nog op gas koken, zodoende kunnen we toch ons eten nuttigen, bijgelicht door een tafellichtje op batterijen, kaarsjes en de lampjes van onze telefoons. Na het eten ga ik altijd een stukje fietsen, anders word ik misselijk, en gelukkig is de accu van mijn fiets goed opgeladen. Het is vreemd, fietsen door zo’n donker dorp. Bij een paardenbedrijf zie ik dat er een auto met de koplampen in de stal schijnt, mensen weten zich vaak wel te redden. De lichtjes van de windmolens van windpark De Monden zijn nog gewoon aan, en ook het dorp Borger lijkt geen last van de stroomstoring te hebben. Weer thuis vind ik Teco op de bank, hij leest met een hoofdlamp op in J.D. Robb, waar hij de laatste tijd aan verslingerd is. Ik pak een deken en installeer me op de bank. Ik moet weggezakt zijn in een lichte sluimer en schrik wakker als alle lichten weer aan gaan en de afzuigkap begint te loeien. We hebben weer stroom!!!

Deze stroomstoring toont aan hoe afhankelijk we zijn van energie, voornamelijk elektriciteit, maar natuurlijk ook gas en benzine. Als de stoomstoring dagenlang had geduurd dan waren alle accu’s van onze telefoons en de fiets en alle andere apparatuur leeg. Is de benzine op dan heeft het accu van de auto na een tijdje ook geen stroom meer. In deze onzekere tijden is dat een beangstigende gedachte. Toch wil ik daar niet in mee gaan. Meestal hebben we wél elektriciteit, en zo lang het vrede is, hebben we geen oorlog. Gedachten zijn krachten, als we allemaal gaan zitten denken dat er oorlog zal komen, dan sturen we negatieve energie de wereld in. Als we positief denken, genieten van de mooie dingen om ons heen, dan heeft dat ook invloed op de gehele wereld. De zon zal altijd weer opkomen, ook al zit hij achter een wolkendek. Het gras zal altijd weer gaan groeien. Nog even en we kunnen op zoek naar de eerste sneeuwklokjes.

---

Pagina 1 voorgelezen door
Carole Overmaat.
​Druk op Download File

LEES NIET ALLEEN MEE ,
​MAAR WORDT ABONNEE 

Adverteerders

European Grocery store
www.europeangrocerystore.com.au

Blue Bay Cheese 
www.bluebaycheese.com.au

Gardenworld
www.gardenworld.com.au

Micare
www.micare.com.au

Pagina 1 Dutch Courier December 2025

Notes from the editor
​
Courier Nieuws – Belangrijke Update
​
Beste lezers,
​
Toen we de Dutch Courier acht jaar geleden overnamen, vroegen we ons al af: kan een gedrukte krant blijven bestaan? Dankzij lage kosten, voldoende advertentie-inkomsten en het feit dat we geen salaris uit de krant haalden, konden we dit jarenlang volhouden.Maar tijden veranderen. Gedrukte publicaties maken steeds meer plaats voor online varianten. Drukkers en distributeurs hebben het zwaar, wat leidt tot forse prijsstijgingen. Tegelijkertijd daalt het aantal abonnees en adverteerders – onze belangrijkste inkomstenbron. Om de krant te blijven drukken, moet er nu geld bij, en dat is voor ons niet meer op te brengen.

Wat gaan we doen?
We willen de Dutch Courier blijven uitgeven, maar in een nieuwe vorm.  11 online edities, beschikbaar via onze website en van deze 11 edities  5 gedrukte edities per jaar, per post naar u verstuurd. Audio-opnames van elke editie, ook online beschikbaar. Zo kunnen we de krant blijven aanbieden zonder prijsverhoging en zonder extra kosten. Daarnaast onderzoeken we financieringsmogelijkheden en brainstormen we over creatieve oplossingen, zoals een korte A4-versie die u zelf kunt printen. We horen graag uw ideeën!

Veranderingen zijn spannend, maar ook positief. Samen zorgen we ervoor dat de Dutch Courier blijft bestaan.
Heeft u suggesties? Laat het ons weten!
​
Met vriendelijke groet,
Carole en Ron 

Letters from the Editor
​
Beste lezer,
Wist u dat het youtube kanaal van Dutch TV vele afleveringen nog heeft staan? Ik heb op pagina 11 beschreven hoe je dit op kunt zoeken. Ze staan ook op Dutch TV website   www.dutchtvonline.com​ Ook heb ik de meest populaire filmpjes op de Dutch Courier website gezet. Ook ging Sabrina Pon op pad naar het Tulipfestival en ze heeft, zoals je kunt zien op de voorpagina foto's met ons gedeeld. Verder weer verhalen met herinneringen, verschillende migranten verhalen en wat meer informatie van de websites over dementie en een overzicht hoe nou het paspoort te verlengen als Nederlander in het buitenland. En wat nou het gedoe is rondom 20 minuten steden? Dominique geeft haar idee daarover. En een kort verslag van Robert van den Hoven, die al 19 jaar de wereld rond aan het reizen is. met zijn flying Dutchman truck. En omdat dit alweer de laatste krant is van dit jaar staan er verschillende kerst en nieuwjaarsgroeten in de krant. We gaan alweer het negende jaar in van het drukken van de krant onder mijn beheer. Helaas zitten we in een tijd van verandering en zullen we volgend  jaar  flink moeten korten in het aanbieden van het aantal geprinte kranten per jaar. We snappen dat het een teleurstelling is, maar we hopen dat je de multi platform aanbieding nog steeds de moeite waard vindt.  En zoals je me ondertussen kent. Een positieve noot: Elk nadeel heeft een voordeel, want  met de PC kan je  de letters dan zelf groter maken op je PC of je kan het evt. uitprinten op je eigen printer. Voor help kan je  mij ook altijd bellen. En Ron staat klaar voor IT vragen. Laat me alsjeblieft weten of je ok bent met het veranderen van het aantal kranten etc.? Kijk naar notes from the editor.

Carole Overmaat

Pagina 2
​

Een Foto uit 1959 die Alles Veranderde…
Op een regenachtige middag ontdekken mijn partner en ik iets onverwachts in onze oude fotoalbums: twee foto’s uit 1959, gemaakt in verschillende landen, maar met een bijna magische gelijkenis. Twee families, twee werelden… één bijzonder toeval dat ons weer terugbrengt naar onze roots.
Benieuwd hoe onze levens zich daarna over Nederland, België en Australië verspreidden — en welk automerk op die mysterieuze foto staat?
👉 Lees verder om het verhaal te lezen en mee te raden!
​

Familie Herinneringen                                     
door: Wilma Burton

Het is een regenachtige middag, en mijn partner en ik zitten gezellig aan de keukentafel, omringd door oude fotoalbums. De geur van verse koffie vult de kamer terwijl we bladeren door vergeelde pagina’s vol herinneringen van lang, lang geleden. We lachen om de mode van toen, de kapsels, en de onbezorgde glimlachen van kinderen die allang volwassen zijn. En dan, zomaar, stuiten we op iets bijzonders: een foto die ons allebei bekend voorkomt, maar toch zo verschillend is. Het is een moment van pure magie, want we ontdekken dat we allebei een foto hebben uit hetzelfde jaar, 1959, met een bijna griezelige gelijkenis. Wat een toeval!
In het album van mijn partner ligt een foto, genomen in 1959 in Weert, Limburg. De familieauto van de Van Lieshouts staat prominent in beeld, met een paar kinderen erin. De foto is gemaakt door een Messerschmitt-fotograaf, die destijds door de straten trok om spontane momenten vast te leggen. Op de foto zit Carla in de auto met haar zusje Cathy op haar schoot, terwijl Peter en Frank achterin de auto zitten. In de achtergrond staat, als een grappig detail, de buurjongen Jo van Geneijgen, die nieuwsgierig meekijkt. Het is zo’n typische foto van die tijd: eenvoudig, ongeposeerd, maar vol leven.
In mijn eigen album vinden we onze foto, ook uit 1959. Ons mama, Riet Grob-van de Wiel, houdt onze Ben in haar armen, met onze Theo ernaast. Ik sta voor de auto, en mijn tweelingzussen Marty en Anne-Marie zitten gezelllig bovenop de motorkap. Deze foto is gemaakt door ons papa, Leo Grob, toen we op weg waren naar onze familie in Aerdt, vanuit Pannerden, Nederland. Wat het merk van onze auto is? Dat weet ik eerlijk gezegd niet meer. Misschin een leuke vraag voor de lezers van de Dutch Courier om ons te helpen! Stuur je antwoord in, want ik ben benieuwd.Een andere foto in ons album toont dezelfde auto, dit keer voor ons huis in de Sint Antoniusstraat in Essen, België. Ons papa en mama staan erbij, samen met onzeTheo en ik. Het zijn van die simpele kiekjes die een golf van herinneringen losmaken. Wat deden we toen? Wat mochten we vooral niet doen? Het zijn flarden van een tijd die zo anders was, maar zo vormend voor wie we nu zijn. Deze foto’s zijn meer dan papier; het is onze geschiedenis, ons erfgoed.
​
Onze Reizen Door de Tijd
Terwijl we naar deze foto’s kijken, praten we over onze levens en hoe onze families hun weg vonden. Peter vertrok in 1960 met zijn ouders en maar liefst twaalf broers en zussen vanuit Nederland naar Australië. Hij was toen pas tien jaar oud. Ze kwamen aan in het Wacol migrantenkamp en verhuisden later naar Bulimba. Het moet een enorme overgang zijn geweest, van het vertrouwde Nederland naar een nieuw leven aan de andere kant van de wereld.
Mijn eigen verhaal is ook een van verhuizing en verandering. Ik ben geboren in Oisterwijk, Nederland, en in 1960 verhuisde ons gezin – mijn ouders en vijf kinderen – naar Essen in België. Mijn vader werkte voor Van Gend & Loos en moest de grens over om een nieuw kantoor en fabriek op te zetten in Belgie. In 1982, nu 43 jaar geleden, maakte ik zelf de grote sprong naar Australië. Het was 29 september 1982, een dag die in mijn geheugen gegrift staat. Ik nam afscheid van mijn ouders op de luchthaven van Brussel. Het was mijn moeders 63ste verjaardag die dag, en ze stond te huilen, ervan overtuigd dat ze mij nooit meer zou zien.
Maar de wereld veranderde. Reizen werd makkelijker, en ondanks de afstand hebben we door de jaren heen talloze bezoeken van en naar Australië gemaakt. Die momenten van weerzien, van knuffels en tranen, maken deze foto’s nog waardevoller. Ze herinneren ons aan waar we vandaan komen, aan de moed van onze ouders, en aan de banden die sterker zijn dan tijd of afstand.
Deze eenvoudige foto’s uit 1959 zijn meer dan alleen beelden. Ze zijn een poort naar ongelooflijke herinneringen, naar een tijd waarin het leven simpler leek, maar vol was van avontuur en dromen. En wat een toeval dat we, decennia later, nog steeds verbonden zijn door deze gedeelde geschiedenis.

Pagina 3
​

Ik kom nu toe aan mijn laatste paar columns. Om jullie herinnering op te frissen, herhaal ik mijn column 40 van april 2022.Volgende maand sluit hierbij aan. 

​De tweet die mijn leven veranderde 
Carla van Dokkum​

Op 3 mei 2014 post mijn oudste dochter een blog op Facebook; over haar opa en oma die in Sobibor zijn vermoord. Ik zit echt wel even te kijken. Wil ik dat wel? Het is niet dat ik het wil verzwijgen, niet voor niets ben ik op twitter onder mijn eigen naam Tsiwja actief. En als er naar gevraagd wordt, geef ik echt wel antwoord. Maar nu is het wat anders, want mijn dochter heeft ook de foto van mijn ouders erbij gezet. 
Na een innerlijke strijd besluit ik de dag erna – de voor mij altijd beladen vierde mei – haar blog te delen en op mijn eigen fb-pagina te zetten. Geëmotioneerd beschrijf ik in mijn eigen woorden het telefoongesprek met Hanni. Over ieder woord denk ik na. Als ik dan toch met mijn geschiedenis voor de dag wil komen, moet het wel kloppen en moet het een goede tekst zijn. Ik doe dat op mijn telefoon. Als ik de tekst bijna heb zoals ik wil, wordt er gebeld. Zonder na te denken neem ik op. Na het gesprek keer ik terug naar mijn fb-pagina om mijn blog af te schrijven. Maar de tekst is weg en wat ik ook probeer, ik kan mijn blog niet meer vinden. 
Ten einde raad vraag ik op twitter of iemand weet waar ik mijn fb-tekst kan terugvinden. Om de tweet kracht bij te zetten, voeg ik de foto van mijn vader en moeder bij met de uitleg: ‘Mijn ouders. Een jaar voordat ze werden weggevoerd. Voor ’t eerst kreeg ik hun foto. Paar weken geleden.’ Op wat er dan gebeurt, ben ik niet voorbereid: een explosie van reacties. Niet naar aanleiding van mijn verloren tekst, maar met betrekking op de foto en het bijschrift. Het bericht krijgt honderden retweets en wordt ontelbare keren geliket. Dankzij de ontroerende reacties, steunbetuigingen en opbeurende woorden die de hele dag door op mijn timeline verschijnen, doorsta ik voor het eerst een 4 meiherdenking zonder in bed met het dekbed over mijn hoofd te liggen. 
Mijn zoon Hansbart belt me vanuit Londen, waar hij woont met zijn gezin. ‘Mam,’ zegt hij, ‘bereid je voor, ik heb geregeld dat we Hanni in Israël gaan bezoeken. Het is een cadeau voor je verjaardag. Marcelle, Ellen, jij en ik, we gaan met ons vieren, gewoon mamma met haar drie kinderen. Ik heb de reis en het hotel al geboekt.’


Wordt vervolgd 

Pagina 4 + 22 stond het vervolg verhaal

25 jaar Dutch Australian Heritage Centre – van garage tot museum!
Hoe begon het DAHC in 2000 als kleine vrijwilligersgroep en groeide het uit tot een volwaardig museum met meer dan 200 online objecten?
Van donaties, opslagruimtes en talloze verhuizingen tot de bouw van een eigen gebouw en een officiële opening door de Nederlandse ambassadeur…
👉 Lees hier het inspirerende verhaal achter 25 jaar Nederlands erfgoed in Australië.


Het Zilveren Jubileum van het Dutch Australian Heritage Centre
By Janna Hilbrink

 zondag 26 oktober 2025 hebben we een heel geslaagde feestviering in de Abel Tasmanclub gehad, want we konden het 25-jarige bestaan van het DAHC niet zomaar voorbij laten gaan. Er werd gezongen door het Zing! koor.  De lunch werd bereid door het team van café Mokum. Er waren natuurlijk een paar officiele speeches, want onder de VIPs hadden we Petra van Orsouw, Presidente van de Association, Richard Mendelsohn, de ereconsul, en onze eigen Michel Gijsberts, officieel de Secretaris van het DAHC, maar met zoveel meer op zijn bord. Zonder hem zou deze viering niet tot stand gekomen zijn, want organiseren, dat kan ie! 
Als onderdeel van het feestprogramma was er een voorlezing waarin de geschiedenis van het DAHC naar voren gebracht werd en hier komen de belangrijkste feiten:
2000 was het eerste jaar van een nieuwe eeuw en het was in oktober van dat jaar dat het DAHC werd opgericht als een subcommissie door de Associated Netherlands Societies in Victoria (hierna genoemd de Association).
Wie waren de mensen die deze subcommissie vormden? De namen zijn onder de meesten van u bekend: Jan Berends, Kees en Tess van Tilburg, Ype de Bruin – allen helaas niet meer bij ons – en John en Elly Krens en Michel Gijsberts, die wij op de viering konden verwelkomen en eren. We hebben ook meer recente DAHC-leden welkom kunnen heten, namelijk Ko Smeink, Daan van Orsouw en Charles Truijens. 
                        
Aanvankelijk heette het DAHC het Dutch Australian Centre, maar kort daarna werd het woord Heritage toegevoegd omdat de oprichters wilden benadrukken dat hun hele initiatief gebaseerd was op het in herinnering brengen van de Nederlandse mensen die hierheen geëmigreerd waren, wat hen naar Australië had gebracht, wat zij meenamen, en hoe zij zich aanpasten en bijdroegen aan hun nieuwe land. Het was bedoeld om ervoor te zorgen dat deze generatie Nederlandse landverhuizers niet vergeten werd. Het werd ook belangrijk geacht dat de bredere gemeenschap in Victoria meer inzicht zou krijgen in het leven van de Nederlanders die nu tussen hen woonden.
 Wat het oorspronkelijke DAHC-comité werkelijk aanspoorde – en wat het huidige comité nog steeds aanspoort – zijn de spontane donaties van de nakomelingen van Nederlandse immigranten. De DAHC-leden ontdekten dat ze over het algemeen geen Nee konden zeggen tegen de smeekbedes van families om de voorwerpen aan te nemen waarvoor zij geen plaats hadden in hun moderne huizen, maar die, zo voelden ze, uiteindelijk van sentimentele, culturele en historische waarde binnen de bredere Nederlandse en Australische gemeenschap zouden zijn.
De eerste DAHC-vergaderingen werden gehouden bij de leden thuis, waar zij zaken bespraken zoals het op de kop tikken van financiering en het vinden van een geschikte plek. De Association ondersteunde de avontuurlijke subcommissie door $1000 te doneren, waarmee ze een bankrekening openden. Daarna hadden ze succes met het verkrijgen van (kleine) subsidies van de Nederlandse regering door een aanvraag te doen bij Het Nederlandse Emigratie Fonds, met subsidies van de regering van Victoria via de Victorian Multicultural Commission en tweemaal van het inmiddels opgeheven Juliana Relief Fund in Victoria. 
Ook slaagden ze erin met de Association te onderhandelen dat de opbrengst van hun jaarlijkse loterij ten goede zou komen aan het DAHC. Uiteindelijk werd deze loterij in 2004 de DAHC-loterij en dit bleef tot 2014 zo doorgaan.
Ondertussen bleef het DAHC op zoek naar een kantoor, magazijn, fabriek, wat dan ook, waar ze vergaderingen konden houden, de verzamelde artikelen konden opslaan, eraan werken en ze tentoonstellen. Op een dag kwam er een belangrijke doorbraak: in oktober 2001 bood een goed Association-lid voor een minimale huur een klein kantoor in het Waverley Business Centre aan. Het was heel geschikt voor administratie, maar niet groot genoeg voor opslag of werkruimte en helaas moest dit kantoor vanwege organisatorische en bouwkundige herstructurering spoedig worden verlaten.
In maart 2002 had het DAHC echter opnieuw geluk, toen een ander lid van de Nederlandse gemeenschap het gebruik van een garage in Croydon aanbood. De vele dozen met reeds verzamelde voorwerpen, die bij de DAHC-leden thuis waren opgeslagen, werden daarheen gebracht. Ze kochten plankenkasten, waarvoor ze meer financiering kregen van de Victorian Multicultural Commission, en begonnen honderden boeken en andere voorwerpen op te slaan. Ze kregen ook financiering van de Koninklijke Nederlandse Ambassade in Canberra om een computer en printer aan te schaffen. Hiermee konden ze alles wat werd ontvangen en tentoongesteld correct registreren, catalogiseren en vastleggen.
De plaats in Croydon was bijna volledig gevuld en jammer genoeg helemaal niet geschikt voor tentoonstellingen. Vandaar het vaste voornemen voor “een eigen plek”.
Er waren echter al een aantal kleine tentoonstellingen geweest in enkele gemeentelijke bibliotheken en bekende plekken zoals de Abel Tasman Club, Avondrust en Beatrix Village en natuurlijk ook op het Holland Festival. Wat we lieten zien waren bijvoorbeeld keukengerei zoals voorraadbussen, emmers en koffiemolens, kinderspellen en verzamelingen sigarenbandjes en luciferdoosjes, Delftsblauwe kopjes, vazen en souvenirs, immigratiepapieren, veel koperen voorwerpen en boeken, boeken en nog eens boeken!
Eind 2003 accepteerde het DAHC een aanbod van de Dutch Club Abel Tasman om opslag en verzamelingstukken naar hun gebouw te verplaatsen, aangezien de clubruimtes slechts gedeeltelijk werden gebruikt. Dat bleek inderdaad de allerbeste beslissing te zijn. Er kwam natuurlijk veel werk bij kijken om alles uit Croydon over te brengen, maar het was de moeite waard. Aanvankelijk werden de meeste voorwerpen opgeslagen in een redelijk grote ruimte, die vele jaren geleden het “toneel” was geweest. Vervolgens begon DAHC vitrines aan te schaffen en had eindelijk de gelegenheid om het publiek een verscheidenheid aan voorwerpen die tot dan toe verzameld waren te tonen.Tegelijkertijd was er een plan in voorbereiding om de hele club te veranderen, aan te passen, te renoveren, enzovoort. Een nieuw bestuur, dat toen de Abel Tasman Club leidde, had succes met het verkrijgen van een lening van de Association om de voorgenomen veranderingen uit te voeren. Het geld was nodig om niet alleen ingrijpende herstructureringen aan te brengen en vergunningen te verkrijgen, maar ook om te betalen voor de bouwkundige tekeningen voor een gebouw voor het DAHC!
Eindelijk, eind 2008, begon het DAHC met de voorbereidingen voor het eigen gebouw. Schuren en andere opslagplaatsen werden gesloopt en op 11 december 2008 werd de oude betonnen vloer verwijderd om voor te bereiden op het storten van de fundamenten in 2009. Op 25 oktober 2008 was echter de eerste steen al gelegd! 
Van oktober 2010 tot maart 2011 werd de binnen- en buitenkant van het gebouw voltooid en op 6 maart 2011 werd het gebouw officieel geopend door de Ambassadeur van het Koninkrijk der Nederlanden in Australië, de heer Willem Andreae.
Dat was de geschiedenis van hoe het DAHC begon. En vandaag vieren we dat het in 25 jaar is uitgegroeid van zulke heel bescheiden, maar gepassioneerde, beginjaren tot een onderdeel van de Victorian Collections, die samenwerken met Museums Victoria.
Niet alleen wordt onze collectie erkend als een museum, maar meer dan 200 van onze voorwerpen kunnen online worden bekeken. Alles wat u hoeft te doen is het volgende in te typen: Dutch Australian Heritage Centre Victoria, en zodra een afbeelding van twee poppen in Volendamse klederdracht verschijnt, weet u dat u bij het juiste Victorian Collections-adres bent. We besloten ook dat we zoveel mogelijk mensen in de Nederlandse gemeenschap wilden bereiken en dus begon ik in 2013 maandelijkse artikelen in te sturen naar de Dutch Courier. Het belangrijkste doel van deze artikelen was (en is) om mensen bewust te maken van ons bestaan door het soort dingen te beschrijven die u waarschijnlijk in onze collectie zult vinden. Aangezien deze voorwerpen hierheen werden gebracht door Nederlandse immigranten die ze essentieel achtten voor hun bestaan in dit nieuwe land, betekende het dat we met verhalen erover  herinneringen deelden.
Door de jaren heen hebben we regelmatig werkbijeenkomsten gehouden om onze collectie letterlijk toonbaar te maken. Dit betekent het uitpakken van de donaties, ze sorteren in categorieën en klaarmaken voor tentoonstelling. Om voorwerpen op onze Victorian Collections-site te plaatsen, werken vrijwilligers in paren, met loepen en meetlinten, en typen de beschrijvingen in het Engels (hoewel de naam van het voorwerp eerst in het Nederlands, daarna in het Engels getypt wordt), nemen zo scherp mogelijke foto’s van het voorwerp en sturen vervolgens foto en beschrijving naar Victorian Collections.
 Wat betreft hoe we ons museum lichamelijk hebben ingericht– hebben we het geluk gehad twee mensen aan te trekken met etaleer-vaardigheden en ervaring, namelijk Charles Truijens, vroeger verantwoordelijk voor de etalages van Myers en Grace Brothers in heel Australië, en Liz de Jonge, die haar eigen etaleerbedrijf gevoerd heeft. En we bieden rondleidingen gedurende Abel Tasman - lunches aan. 
Dus hopelijk gauw tot ziens!
Janna Hilbrink

Paspoort verlengen 
​
Om je paspoort te verlengen hoeft tegenwoordig niet iedereen meer naar Sydney.
Als je in Melbourne, Perth of Brisbane woont heeft VFS een kantoor die dat voor u doet. Een afspraak maken gaat via de website. www.services.vfsglobal.com
​
Deze service is alleen maar voor paspoorten en voor Nederlandse visa’s. Voor consulaire zaken moet u dus nog steeds terecht in Sydney.
Ook als je naar Nederland gaat kunt u daar uw paspoort halen namelijk bij de randgemeentes. In Nederland zijn de wachttijden ook steeds langer aan het worden, dus het is wel goed als u de tijd in Nederland heeft, want op dit moment moet u dus bij de aanvraag en bij het ontvangst aanwezig zijn. 

Wat zijn randgemeenten?
Randgemeenten voor een Nederlands paspoort zijn gemeenten in Nederland die aan de grens met een ander land liggen en waar Nederlanders die in het buitenland wonen een Nederlands paspoort of identiteitskaart kunnen aanvragen. Bekende voorbeelden zijn Sluis en Oldambt, hoewel de wachttijden variëren, en er ook grensgemeenten zijn met langere wachttijden zoals Venlo of Echt-Susteren. U betaalt minder dan bij een ambassade, maar meer dan inwoners van Nederland, omdat uw aanvraag niet in een Nederlandse gemeente thuishoort. 

​Een grensgemeente
Een grensgemeente is een gemeente in Nederland die aan de grens met een ander land ligt. Als u buiten Nederland woont, kunt u hier uw paspoort of ID-kaart aanvragen, wat goedkoper is dan bij een ambassade. Waarom een grensgemeente kiezen? Kosten: De verwerking van uw aanvraag gebeurt in Nederland, wat goedkoper is dan bij een ambassade in het buitenland.Nationaliteitscontrole: Omdat u niet meer in een Nederlandse gemeente staat ingeschreven, moet de grensgemeente controleren of u nog steeds de Nederlandse nationaliteit heeft, wat extra kosten met zich meebrengt.Voorbeelden en wachttijdenDe wachttijden voor een afspraak bij grensgemeenten kunnen variëren. Enkele voorbeelden zijn: Sluis: Korte wachttijd, 2 tot 4 weken.Oldambt: Langere wachttijd, 8 tot 10 weken.Venlo: Lange wachttijd, 14 tot 16 weken.Echt-Susteren: Zeer lange wachttijd, meer dan 18 weken.
Voor andere plekken zijn er pop ups in de planning. Het afschalen van consulaten staat helaas nog steeds op de politieke agenda in Nederland.
info via www.nederlanderbuitennederland.nl en vfs website 

​

pagina 5
​

Nieuws over BVN
NPO schrapt in aanbodkanalen
 De NPO heeft het voornemen om per 31 december 2026 te stoppen met BVN. Dit besluit is genomen vanwege de forse bezuinigingen waar de publieke omroep vanaf 2027 mee te maken krijgt.
Om de publieke taak ook in de toekomst goed te kunnen blijven vervullen, moet de NPO scherpe keuzes maken in het aanbod van kanalen en de organisatie. NPO Start, het kijkplatform van de publieke omroep, zal worden aangepast om Nederlandstalige programma’s via internet in het buitenland te kunnen blijven bekijken. De aanvraag om te stoppen met BVN is inmiddels ingediend bij het ministerie van OCW.Zodra er meer bekend is over het verdere proces, houden we u uiteraard op de hoogte. 
Podium Klassiek
Podium Klassiek omarmt de wereld van de klassieke muziek, maar zoekt ook de grenzen op met andere genres zoals pop, wereldmuziek, of jazz.
Interview met de geschiedenisIn zes meeslepende afleveringen interviewt Arnout Hauben beroemde mensen uit de wereldgeschiedenis die voor een korte of langere tijd in Nederland of België verbleven. 
Een buitengewoon gesprek
Bekende Nederlanders worden geïnterviewd door een groep van 32 mensen met autisme, die optreden als journalist.
Rutger en de uitkeringstrekkers
Rutger Castricum ontmoet verschillende mensen die van een uitkering leven. Deze groep kampt met een slecht imago. Maar hoe is het om een uitkeringstrekker te zijn? 
De Sociëteit
Inclusieve talkshow waarin met open blik de actualiteit op politiek, maatschappelijk en cultureel gebied wordt doorgenomen.
Ook dat nog!​Online bestellingen die nooit aankomen, eindeloze chats met bots en abonnementen waar je niet meer vanaf komt: het zijn herkenbare problemen. In het nieuwe Ook dat nog! legt een panel wekelijks de consumentenfrustraties van nu bloot.

Pagina 9

Terugblik SBS
Jaarlijks wordt in Australië zo’n 500.000 hectare bos ontgonnen met gevolgen voor de lokale flora en fauna en de uitstoot van koolstof. Dat vertelde professor David Lindenmayer, die al 40 jaar onderzoek doet naar de bossen in Australië, in ons programma.
In september is de Nederlands-Australische Peter Mies toegevoegd aan de Football Tasmania Hall of Fame. De oud-voetballer zette zich 64 jaar in voor Launceston City FC, maar overleed ruim 1,5 jaar geleden. Wij belden met zijn zoon Roger.
Vanwege de Tweede Kamerverkiezingen die eind oktober plaatsvonden, spraken we met vier politieke partijen: BBB, GL-PvdA, D66 en VVD. We wilden weten wat zij doen voor de Nederlanders die in Australië wonen. 
Nanda ten Grotenhuis vertelde in onze rubriek ‘Groeten uit...’ over haar woonplaats Bardon (QLD) op zo’n zes kilometer van Brisbane.
Marloes (32) en Cameron (34) MacPherson gaan op avontuur. Hun omgebouwde Australische auto is inmiddels naar België verscheept, want ze gaan op een wereldreis van drie tot vier jaar. Marloes vertelde bij ons hoe ze zich hierop hebben voorbereid.
Historica Ingeborg van Teeseling vertelde in oktober hoe door de ontvoering van een vijfjarig meisje in Zwitserland, een uit Nieuw-Zeeland gestolen Maori kunstwerk boven water kwam: de Motunui Epa.
Zijn seizoen leek verloren, maar F1-coureur Max Verstappen is de afgelopen weken flink ingelopen op zijn concurrenten. Met nog een paar races te gaan zou de Nederlander in theorie nog wereldkampioen kunnen worden, maar is dit reëel? Dat vroegen we aan sportjournalist Max Verstappen.
Uit recent onderzoek van de organisatie ‘Mentoring Men’ blijkt dat eenzaamheid onder mannen steeds vaker voorkomt in Australië. Wij vroegen Richard van Hak, huisarts aan de Sunshine Coast, of hij in zijn praktijk daar iets van merkt en wat mensen kunnen doen als ze zich eenzaam voelen.
Tenorsaxofonist Alexander Beets trad vorige maand op in o.a. Perth (WA) en Wangaratta (VIC). ‘The Hurricane’, deze bijnaam kreeg hij door zijn speelstijl, is een van de meest vooraanstaande jazzsaxofonisten van Europa. We vroegen hem waarom het zo lang duurde voordat hij naar Australië kwam.
Ten slotte onze series: in de gloednieuwe aflevering van Astrids Boekencast besprak Astrid van Schoonacker ‘Wisselwachter’ van Geert Mak. Leesconsulente Larissa de Rue besprak het kinderboek ‘Ik denk dat ik ontvoerd ben’ van Pim Lammers. En in Leer Nederlands besprak Joyce Diebels van Dutch with Joyce woorden en zinnen die te maken hebben met ‘solliciteren’.
Tot slot: speciaal voor SBS Dutch brengt sportjournalist Jaap de Groot iedere week het belangrijkste nieuws, de scherpste analyses en bijzondere verhalen uit de Nederlandse voetbalcompetitie. Perfect voor Nederlanders in Australië die niets willen missen van hun favoriete club. 
Al onze verhalen staan ook op onze website www.sbs.com.au/dutch en met de SBS Audio App (gratis te downloaden in de App store of Google Play) kunt u SBS Dutch altijd en overal beluisteren. We zijn ook te beluisteren in uw favoriete podcast app. Meepraten kan op onze Facebookpagina www.facebook.com/sbsdutch. Heeft u een tip voor het programma dan wel aanmerkingen? Stuur een e-mail naar [email protected] .
Mis niets en luister iedere woensdag- en zaterdagochtend om 11 uur naar SBS Dutch op SBS Radio 2: Adelaide 106.3FM / Canberra 105.5FM / Darwin 100.9FM / Hobart 105.7FM / Melbourne 93.1FM / Perth 96.9FM / Sydney 97.7FM.

Pagina 10

Afgelopen zondag was het zo ver: er werd een leuke fietstocht georganiseerd: Schoonloo naar Schoonloo. ’s Ochtends heb ik de stempelkaart al opgehaald met de mededeling dat we na de middag pas zouden vertrekken, en dat was geen enkel probleem. De route was getekend op een kaartje van het formaat postzegel, zonder Teco zou het me niet licht vallen om deze tocht te volbrengen, want een kaartlezer ben ik niet.Ach, daar kun je oud mee worden, het schijnt een vrouwenkwaal te zijn. Eenmaal op weg bleken we eenvoudig de keurige pijlen op het wegdek te kunnen volgen, ik had me dus voor niets zorgen zitten maken. Door het bos richting de beverburcht waar ik al eerder over heb geschreven, en daarna zo ongeveer langs Kamp Westerbork. Vroeger liep het fietspad door dit Kamp, maar sinds een paar jaar is de fietsroute omgeleid, dit geeft de wandelaars die de indrukken van het  Kamp willen verwerken meer rust. Richting Ekehaar, en volgens het routekaartje zouden we toch wel langs het monument met de propeller, het zogenaamde Lancaster-monument, rijden. Dit monument is opgericht ter nagedachtenis aan de omgekomen bemanning tijdens een crash in 1943. Ik vind het altijd indrukwekkend om stil te staan bij dergelijke gebeurtenissen en de monumenten die daaraan herinneren. Jammer dat de route gewijzigd is, maar anders werd de tocht misschien te lang.

We naderen de spoorrails, en gelijk gaan de lichten knipperen en de slagbomen sluiten ook. Dat is maar goed zeg, want er komt een trein aan, anders zouden er lelijke ongelukken kunnen gebeuren. Zuidwaarts richting Hooghalen, daar is de eerste en enige stempelpost bij bakker Fleddérus, maar wij zijn blijkbaar zo laat vertrokken dat de stempeljuffrouw, u mag ook Jolande zeggen, reeds weg is. Een man die aan een rijkelijk beslagroomd ijsje zit, tekent grinnikend onze stempelkaart af, dat is snel geregeld. Voor alle zekerheid neem ik een foto terwijl Teco in de ijswinkel van de bakkerij staat, zodoende kunnen we bewijzen dat we hier echt zijn geweest. Wij kopen ook een ijsje en hervatten onze tocht. Door het Heuvingerzand gaat het, een mooi bosgebied, dan steken we het Oranjekanaal over en nemen een stiekem fietspaadje richting Zwiggelte. Van daaruit zijn we zo in Westerbork, en via vakantiepark Timmerholt gaan we naar Elp. Dan voelt het als een thuiswedstrijd, over deze fietspaden rijd ik vrijwel iedere week, zo niet dagelijks, en veilig komen we weer in Schoonloo aan. Dan is het gezellig nakaarten met onder andere de stempeljuffrouw, en we horen tot onze grote verbazing dat het aantal deelnemers dit jaar erg tegenviel. Jammer, maar mensen hebben nu eenmaal een volle agenda, en je kunt slechts op één plek tegelijk zijn. Onze zeer gewaardeerde burgemeester Anno Wietze Hiemstra komt nog even langs met zijn hondje Mila, ik feliciteer hem met zijn tweede ambtstermijn voor onze gemeente, kus kus, niet thuis vertellen hoor, en dan is deze welbestede fietsmiddag weer ten einde. Volgend jaar weer? Dat zou best eens kunnen.

Pagina 11

12 jaar geleden had ik elke week een Nederlands TV programma op Channel 31. Een free to air programma in Melbourne dat vooral door verschillende etnische communities bemand werd. Nu staan vrijwel alle Dutch TV programma’s op youtube. Niet iedereen is zich daarvan bewust, dus ik dacht laat dat even weten, zodat u daar ook gewoon naar toe kan gaan om
uw dosis Nederlanders in Australie te vervullen. 
U kunt de youtube link vinden op www.dutchtvonline.com of u kunt het vinden via youtube. 
Via youtube kunt u zoeken naar dutchtvonline en daar kunt u het vinden.

De meest bekeken filmpjes op you tube zijn:
www.dutchtvonline.com
​Op nummer 1 staat
1.
A Frisian girl in Melbourne in Frisian language
138.000 views
2.
Dialect/ Accent in the Netherlands
44.000 views
3.
Carole gaat op bezoek bij Thijs van Leer
36.000 views
4.
Dutch  Aboriginal Connection in WA
13.000 views
5.
Dutch Australian Heritage Clip
4.100  views
6. Duyfken
3.700 views
7.
Mirjam bakes an Appeltaart and tells her story lliving in Australia
3.400 views
8.
Saskia and Kyra cooking Andijvie stamppot and tell their story
2.500 views

Pagina 12

Eerst gepubliceerd in ”De Amelander ” 
Later bewerkt door Ben de Jong

Hoe de Opa van Lucas de Jong van 
Ameland vertrok en hijzelf operazanger werd in Australië.

Het moet erg tot de verbeelding gesproken hebben, het leek een beetje op het vertrek van de Ark van Noah. Hij heette Sip van de Klei, maar eigenlijk Sip de Jong en hij pakte in april 1955 de kans om een heel nieuw leven te beginnen. 
Maar in plaats van alles achter zich te laten, nam hij juist alles mee: zijn gezin, bestaande uit ouders en 13 kinderen, zijn huisraad en ook al zijn beesten: zijn paarden en koeien, met hun kalfjes en genoeg hooi om de reis van Ameland naar de Noordoost Polder te maken, waar hij een nieuwe boerderij met 24 ha. grond op drooggemalen land ging betrekken. Het moet op de Oude Pier in Nes een opstootje hebben gegeven, dit vertrek met het schip de “Friesland” van Anne Olivier en Epke van der Geest. Lopend uit Buren vanaf de Esther Meindertsweg ging het vee aan boord, de 
koeien kwamen onder in het ruim van het schip, de paarden bleven aan dek. Dochter Jannette, het vierde kind van Sip de Jong en zijn vrouw Johanna Molenaar was erbij. “Melken hoefden we onderweg niet” vertelt ze “De kalfjes dronken bij hun moeders”. 
Gestrand bij Kornwerderzand.
De reis over het wad moest uitgesteld worden van wege te laag water, dat betekende dat de hele vee stapel nog een keer heen en weer liep naar de oude boerderij om gemolken en afgevoerd te worden. Tot overmaat van ramp bleek toen men zou vertrekken de jonge stier nog op stal te staan. De buren kwamen hem nabrengen. Maar bij dat tij kwam men wel weg, hoewel het schip na 50 meter water alweer aan de grond zat. De Postboot moest nog vertrekken en kon het schip los en naar de geul met diep water trekken. De ervaren wad schippers Anne en Epke, die alles wisten van het getij, hielden hun hart vast toen het schip op de Abt, een ondiepte net voorbij Zwarte Haan, over de grond schuurde. “Maar bij Kornwerderzand liepen we vast” vertelt Jannette. 
“We mochten niet verder, er stond teveel zee op het IJsselmeer. Dus we wachtten de nacht in Kornwerderzand af.” Dat bracht nieuwe problemen met zich mee: de “Friesland” was een open schip. De brugwachter zorgde voor  uitkomst: de kleine meisjes mochten wel in het wachtkamertje slapen. Hij was echter wel even onder de indruk toen het zes meisjes bleken te zijn en ook nog een paar jongetjes. Verspreid op de grond brachten ze, goed ingepakt in dekens de nacht door. Jannette vervolgt: “De volgende morgen konden we weer doorvaren en op die dag bereikten we Rutten, waar we aan wal gingen. Het was toen nog een kilometer of drie lopen met de koeien en de kalfjes naar de nieuwe boerderij”. Toen ze de boerderij naderden, merkten de meisjes dat hun buren zich al hadden gevestigd en toen ze daar zes overalls aan de waslijn zagen hangen, waren ze ervan overtuigd dat er in de toekomst vriendschappen zouden ontstaan. Later vonden twee van hun zoons dat twee van de meisjes hun levenslange bruid waren geworden. Al met al was het een lange optocht van dieren. Bij de dam van iedere boerderij langs de weg stonden de kinderen het vee te keren. Zo’n optocht van vee is in de Noordoost Polder maar één keer voorgekomen. Er werd nog lang over gesproken. Al met al was het gezin met alle dieren 24 uur onderweg geweest. Geen enkel dier was ziek geworden. Zelf zou Jannette later terugkeren naar Ameland. Ze 
had al wat “scharrelderij” met een jongeman, die net als haar vader Sip de Jong heette, met wie ze later trouwde. Vergeten zouden de Amelanders Sip van de Klei niet: meerdere schoolreisjes, georganiseerd door de Kardinaal de Jong school maakten gebruik van het gastvrije aanbod om met luchtbedden en slaapzakken de nacht door te brengen in een koestal. Zo bleef  het contact bestaan.

Ondernemers pur sang.
Oudste zoon Gerben was er niet bij toen de verhuizing van Ameland naar de Noordoost Polder plaatsvond. In 1950/’51 had hij reizen gemaakt als walvisvaarder. Daarna was hij in 1953 al vertrokken naar Nieuw Zeeland. Hij zou verder door het leven gaan als Ben de Jong en de vader worden van Lucas, die op 15 juli een hoofdrol vervult tijdens het Kerkconcert van Canite Tuba. In deze jaren woedde een ware golf van ondernemingslust: meerdere Amelanders zochten een nieuw bestaan in Australië en Canada. Gerben had het van geen vreemde: zijn vader Sip was indertijd de eerste die een boerderij betrok op de “klei” in de Ballumer Miede, maar zou later terug verhuizen naar Buren. Gerben had als oudste zoon die pioniers mentaliteit opgepikt en vertrok. Hij woonde acht jaar lang in Nieuw Zeeland en ontmoette daar toen de weduwe Mary, die al vier kinderen had. Samen begonnen ze een bedrijf in kantoor benodigdheden in Melbourne Australië en betrokken een huis waar ze nu nog wonen. Ze kregen samen nog 3 kinderen, waarvan Lucas de oudste was. Later werd de tweeling Maria en Peter geboren. Ben en Mary voedden hun kinderen op met aandacht voor muziek, ieder kind bespeelt wel een instrument en sommigen meerderen. Twee van de zeven kinderen vonden hun toekomst in de muziek: behalve operazanger Lucas componeert Lucas’ zuster Sarah theater muziek en geeft verder ook zang- en muzieklessen. 
Op zijn 12e in zijn eerste musical. 
Op zijn website schetst Lucas zijn levensverhaal: “In ons gezin leerden alle zeven kinderen piano spelen, onze ouders vonden muzikale vorming buitengewoon belangrijk. Toen ik tien was, ging ik zingen in een koor. Op mijn twaalfde werd ik gekozen om een solo te zingen in de Opera Tosca voor de Australian Opera in het Princess Theatre in Melbourne. In de 3e acte kwam ik op in de rol van de schaapsherdersjongen. Tot op de dag herinner ik me de ervaring en de Opera Tosca is en blijft mijn favoriete opera. Vanaf toen droomde ik van een carrière als operazanger. Ik studeerde vanaf 1983 Klassieke Zang aan het Melba Conservatorium in Melbourne en werd in 1984 aangenomen bij de Victoria State Opera, nu Opera Australia en stond in vrijwel alle producties, die vanaf toen werden opgevoerd, tot ik in 1992 naar Londen verhuisde om lessen te nemen aan de National Opera Studio, waar ik tien maanden verbleef”.
Hoe verging het hem daarna:  
Ben de Jong, zijn vader: “Lucas is heel succesvol, hij heeft in 28 Opera Houses over de hele wereld gezongen als bariton, maar ook als operazanger natuurlijk. De laatste 7 jaar is hij koordirigent en leider van het Melbourne Male Voice Choir en regelmatig geeft dit koor  concerten in de Staat Victoria”. Lucas is een gelukkig man en trotse vader van Alexandra en Christopher, geniet van zijn werk als freelance operasolist, koordirigent en leraar.
Zoon van het eiland Ameland.
Ondanks het feit dat hij Engels spreekt, is hij een graag geziene gast op Ameland, het eiland van zijn grootvader en vader, wat hij toch vrij vaak bezocht. Zo staat hij elfjarig jongetje op een foto met zijn neef Ben de Jong, zoon van Jannette en Sip en komt hij zelfs over om een keer Sinterklaas te spelen met diezelfde neef. Ze kleedden zich om bij oom Anton in Buren en hadden de avond van hun leven. Behalve zanger blijkt hij ook een verwoed motorrijder te zijn. Op 30 december 2008 gaf hij zijn laatste concert op Ameland toen zijn familie met 158! nazaten van Sip en Johanna de Jong een familiereünie hielden in “Het Zwanewater” tussen Nes en Ballum.
Om  dit artikel over Lucas de Jong te kunnen schrijven, moet ik een aantal mensen bedanken, die mij op weg hielpen: Jannette de Jong, Anne de Jong, Sip Boelens, Ben de Jong op Ameland, maar vooral Ben de Jong Sr. die mij bij praatte d.m.v. mails vanuit  Melbourne Australië, ook op momenten dat hij normaal gesproken zou slapen. Dank je wel, Ben!  
Meer over Lucas de Jong kunt u nalezen en horen op video’s e.d.op http://www.ldejong.net/Home_page.html Hij eindigt zijn persoonlijke verhaal met: “I love being a singer and conductor and all the challenges and thrills that they bring. Each day is different and each job has its rewards”. U kunt hem horen en ontmoeten op 15 juli tijdens het Kerkconcert van Canite Tuba in de Ned. Hervormde Kerk in Hollum om 20.00 uur
Eerst gepubliceerd in ”De Amelander ” 
Later bewerkt door Ben de Jong.

Pagina 13

Letter to the editor

Beste Carole,
Ik lees op het ogenblik het boek “The history in 12 maps” geschreven door Jerry Brotton. Waarschijnlijk denk jij ‘een Engels boek??’ Maar in het boek beschrijven ze de beroemde kaartenmaker Joan Blaeu, die toen ongeëvenaard was als kaartenmaker.Hij kwam uit een familie van kaartenmakers maar zijn kaart van 1648 werd wereldbekend. Het was de eerste kaart die zelfs de moderne mens zal herkennen als een wereldkaart van nu. In die tijd was deze kaart heel belangrijk voor zowel de VOC als de zeevarenden die moesten reizen van Europa naar het Verre Oosten. Deze kaart werd ook voor de eerste keer in een atlas gepubliceerd. Blaeu was ook een van de mensen die geloofde dat de aarde rond de zon baande. Veel mensen dachten toen nog dat de aarde het centrum van het heelal was en de zon en andere planeten dus om de aarde baande.Nog leuker is dat deze kaart in drie ingelegde halfronden in marmer op de vloer, in het toen pas gebouwde Amsterdamse Stadhuis, werd weergegeven.Dit stadhuis bestaat nog, maar is nu bekend als het Koninklijke Paleis op de Dam. Koning Willem Alexander ontvangt daar alle belangrijkestaatsbezoeken en de nieuwjaarsreceptie wordt er ook gehouden. Als hij het niet gebruikt is het Paleis toegankelijk, als museum, voor het publiek. En kunnen de mensen dus deze kaart bewonderen. Dacht dus, dat is een leuk artikel.
Groetjes
Mev. C.P. Roelofsen

Pagina 14

Annette Heermans schrijft over haar leven in het basisonderwijs, haar gezin met man Eppoh en 2 grote dochters Wietske en Brechtje, haar katten en alles wat ze verder op haar pad [email protected].


We wonen in een dorp

We wonen in een dorp. Ook al is het eigenlijk een stad. Maar dit deel van Haarlem, vroeger bekend als Schoten, voelt vooral als een kleine gemeente, waar je niet de deur uit kunt gaan zonder een bekende tegen te komen. 
Deze zomer zaten we op een bankje in Frankrijk een vers broodje te eten. De caravan even neergezet bij een bakkertje om de benen te strekken. Terwijl de musjes bij onze voeten de kruimels wegpikten, zagen wij de postbode langsfietsen. Op de kruising werd hij bijna geschept door een oud Renaultje. Driftig remmend werd het raam met de hand opengedraaid. Wij zaten klaar voor een Franse scheldkanonnade, maar niks was minder waar! Luidkeels riepen ze “Bonjour!” naar elkaar en gingen geanimeerd met elkaar in gesprek. De postbode hangend op zijn stuur, de bestuurder half uit het raam. Ons gelach jaagde de musjes weg. 
Als ik een dorp moet beschrijven, vertel ik tegenwoordig dit verhaal. 
De brievenbus in onze buurt hangt tegenover ons huis. Ik doe de deur open, steek de straat over en ik ben er. Minder dan 50 stappen. Toch kan ik soms zomaar een half uur wegblijven, omdat ik even een praatje had. 
Mijn familie is het wel gewend dat een boodschapje halen bij de supermarkt op de hoek, soms drie keer langer duurt dan feitelijk nodig is. 
Fiets ik naar de fysio, dan hoor je me de hele tijd iedereen begroeten en zie je mij zwaaien.
Mijn opa Ad Peeters was ook meester in de buurt waar hij woonde. Om hem heen woonden zijn leerlingen met hun ouders. En vervolgens kwamen ook de kinderen van oud-leerlingen weer op zijn school en in zijn buurt. Met de kerk en de school als stralend middelpunt van de gemeenschap, kon hij de straat niet over zonder met iemand te praten, zonder begroetingen, zonder herkenning. Mijn oma, die eigenlijk wel bij het toneel had gewild en dus niet vies was van een beetje aandacht, denk ik, werd helemaal gek hiervan. Ze kon geen stap zetten met hem samen, zonder het gevoel te hebben de hele buurt aan haar rokken te hebben trekken. Of beter: aan zijn jasje. Want het ging natuurlijk om hem. 
Ik woon ongeveer in dezelfde buurt. Was mijn opa’s school de Bavo in Haarlem Noord, ik werk op de Bavinck in hetzelfde deel van Haarlem. Er zit een vaart tussen de twee buurten en een geloofsrichting. Maar tegenwoordig behoren beide scholen tot hetzelfde bestuur. De duivel slaapt niet meer tussen twee geloven in, blijkbaar!
Als juf die al zo’n 23 jaar honkvast op dezelfde school werkt, heb ik al heel wat kinderen aan mij voorbijzien trekken. Zo’n 600 leerlingen in deze buurt en zo’n 200 op mijn vorige school. 
Dan kan je dus zomaar bij de soep staan in de supermarkt en een ouder van een leerling van vroeger spreken over mijn Alopecia. Of je staat bij de bloemen en je ziet een moeder van lang geleden. We hebben elkaar al 20 jaar niet gezien en toch staan we daar samen even. Praten over haar zoon, met wie het niet goed gaat. “Dat je het nog weet,’ zegt ze dan. Zij weet niet dat ik al die kinderen altijd met mij meedraag en sommigen nog ietsje meer. 
Mijn student kwam zich voorstellen voor haar stage begon. Op het eind zei ze: “ik denk dat je mijn vriend kent,” en ze noemde zijn naam. Ik kijk haar aan en begin te lachen. “Natuurlijk ken ik die nog! Die viel op de eerste schooldag voor schooltijd uit het klimrek en werd diezelfde dag nog geopereerd vanwege een gecompliceerde breuk!” Hij had haar al gezegd dat ik dat nog wel zou weten.
Ik vind het heerlijk om al die kinderen te zien groot worden. In mijn hoofd ben ik nog steeds dezelfde als wie ik toen was, ook al zegt mijn lijf wat anders. Ik vind het fijn om hun ouders spreken en te weten hoe het met ze gaat. Je bent als leerkracht een mini-onderdeeltje van het leven van die kinderen geweest, maar waar ik me wel mega verantwoordelijk voor heb gevoeld. En ook al laat je ze aan het eind van het schooljaar, aan het eind van de basisschool los, die intensiteit en verbinding is niet 100% weg. 
Ik snapte mijn opa wel. Niet alleen het feit dat hij hen herkende, maar dat ze ook nog wisten wie hij was, dat is toch een mooi gevoel? Hij zag hen en zei zagen hem. Ook toen hij al hoogbejaard was. 
Dus sorry als het iets langer duurt wanneer ik een brief ga posten, of snel eieren ga kopen. Net zoals ik iedere ochtend in de deuropening van mijn lokaal mijn leerlingen probeer te zien, zo zie ik ze allemaal ook in het wild. En dat duurt soms even....

Pagina 15

Norman Jansen: Remi gratie-ervaringsdeskundige, auteur, expat, ondernemer, medeoprichter wensambulance Curaçao (FADK), oprichter van: ‘Norman Jansen, thuis in (r)emigreren’. 


November 2025
Het is alweer november, de tijd vliegt voorbij. Het is een van die maanden die bol staan van de verschillende Hollandse tradities, zeker zoiets als Sint-Maarten, ook het begin van het carnaval voor met name de zuidelijke delen van Nederland met tegenwoordig zowel prinsen als prinsessen carnaval. En net zo belangrijk maar vaak onderbelicht, de internationale herdenkingen voor de wapenstilstand van de 1e wereldoorlog.
Weet u het nog, Sint Maarten? De optocht waarbij kinderen, vaak met zelfgemaakte lampionnetjes langs de deuren gaan om hun liedjes te zingen maar belangrijker nog om overal snoepgoed op te halen. Historisch gezien is dit vooral een traditie in het noorden en het midden van Nederland, al is dat na mijn recente terugkeer naar Nederland volgens mij een uitstervende traditie aan het worden. De oorsprong van deze traditie ligt volgens de overlevering vooral in het verhaal over de gulle st. Maarten, die oog had voor arme mensen en waarbij hij ooit zijn mantel in tweeën heeft gesneden om een deel hiervan aan een dakloze man te geven. Vanuit die gedachte, is het verhaal, dat de traditie is ontstaan om met name door arme kinderen langs de deuren te gaan om wat lekkers op te halen.  
Ook start op dezelfde dag, de 11e dag van de 11e  maand, het carnavalsseizoen. Per regio/stad komt dan om klokslag 11.11 uur de raad van elf bijeen om de nieuwe prins en prinses Carnaval voor het komende jaar te kiezen.  Steden en dorpen krijgen vaak een andere naam, gedurende het seizoen gaan ze (lokaal) verder met namen zoals Lampegat, Kielegat, Wringersgat en een hele bekende zoals Oeteldonk. Weet u nog wat de oorspronkelijke namen van deze plaatsen zijn?
Ik moest er zelf wel even aan wennen, mijn ervaringen met het starten van het carnaval seizoen zoals deze doorgaans in de tropen plaatsvindt is duidelijk iets anders dan in het kleine Nederland. Natuurlijk zijn er een paar overeenkomsten, plezier maken en genieten van een of meerdere alcoholische versnapering. In mijn geval was dat geen potje bier maar een lokale rum, doorgaans met een heerlijke kokosnootsmaak.
Sint Maarten en carnaval markeert ook de donkere dagen voor kerst. Veertig dagen na de 11e dag van de 11e maand is het alweer 21 december, de kortste dag van het jaar in Nederland. En geloof mij, na mijn remigratie besef ik pas dat deze korte dagen echt heel kort zijn in het koude Nederland.
Vroeger stond deze tijd bekend als de veertigdagentijd, de vastentijd die begon na zowel Sint Maarten als Carnaval. Maar volgens mij zijn er weinig mensen meer in Nederland die tijdens deze periode gaan vasten. Hoe zit dat bij u in Australia, leven deze traditie bij u nog voort?
En 11 november is ook de dag dat in 1918 de wapenstilstand werd getekend die de eerste wereldoorlog beëindigde, ook op de 11e dag van de 11e maand om 11.11 uur. Vooral voor België (wapenstilstand) het Verenigd Koninkrijk (Remembrance Day), de Verenigde Staten (Veterans Day) en uiteraard bij u in Australië zijn dit belangrijke dagen om te vieren en te herdenken. Maar dat hoef ik in het laatstgenoemde u natuurlijk niet te vertellen.
Ook voor deze van oorsprong geboren Amsterdammer is naast 4 mei (nationale dodenherdenking) ook de 11e van november een belangrijke dag om te herdenken.
Ik doe dat op deze dag speciaal voor zeven Engelse RAF militairen die hun leven hebben gegeven voor de vrijheid zoals wij die tot op heden kennen.
Het begon allemaal kort na de 2e wereldoorlog, toen mijn grootouders een van de Commonwealth graves adopteerden op de Nieuwe Ooster Begraafplaats in Amsterdam. De bedoeling was om hiermee verbinding te maken en te onderhouden met de nabestaanden van de Engelse militairen die tijdens deze wereldoorlog in Nederland om het leven zijn gekomen. Daarnaast werd er min of meer verwacht om minimaal eens per jaar het graf te bezoeken en te voorzien van een bloemstuk. Ik weet van mijn grootouders dat de ouders van RAF-boordwerktuigkundige James IZATT eenmaal naar Nederland zijn gekomen om het graf te bezoeken. Mijn grootouders ontvingen deze ouders en begeleiden ze naar de begraafplaats. Naderhand nam mijn moeder deze eervolle taak over en wij gingen als gezien minstens 2-maal per jaar naar Jimmy, zoals wij hem noemde. Om het te eren, zijn naam uit te spreken en een bloemetje achter te laten zodat hij niet vergeten zal worden.
Na verloop van tijd nam ik deze taak weer van mijn moeder over, en zo gebeurde het dat ik met mijn gezin regelmatig naar de begraafplaats afreisde en daar hetzelfde ritueel uitvoerde. Ook tijdens ons ruim vijftienjaar durend verblijf in het buitenland zorgde wij op afstand voor een bloemstuk op het graf.
Ik heb nog langdurig contact gehad met verre nazaten van Jimmy in Canada, die het in begin maar vreemd vonden dat die rare Hollanders uit het Caribisch gebied (destijds onze woonplaats), na al die jaren nog steeds voor de graven van omgekomen militairen zorgen. Voor ons is het vanzelfsprekend, uiteraard!
Niet zo heel lang geleden zijn wij erachter gekomen dat de gehele bemanning van het vliegtuig van Jimmy is omgekomen. In totaal verloren destijds zeven Engelse militairen hun leven door toedoen van Duits luchtafweergeschut. Helaas liggen ze niet bij elkaar, 4 in Amsterdam en 3 in Amersfoort.
Als vanzelfsprekend hebben wij de Nederlandse (Adoptie) Oorlogsgraven stichting verzocht om ook deze graven te mogen onderhouden op de Commonwealth begraafplaatsen. Zo houden wij deze zeven jonge mannen in eren door minstens tweemaal per jaar hun graven te bezoeken en door het noemen van hun naam worden zij nooit vergeten.
Het zijn James (Jimmy) IZATT, Leonard THORNYECROFT, William KELLEHER, Glyn BULL, Charles TRUDELL, Stanley MATTOON en Samuel McBURNEY. Allen afkomstig van het 97 Sqn RAF.
Opdat wij niet vergeten.
​
Best regards, met vriendelijke groet,
Norman Jansen

Pagina 18

Pure Nostalgie

Lieve lezers,
Ik ben GT Rovers. Een vrouw, een vijftiger en moeder van twee fantastische zonen.Pseudoniem GT RoversMijn eigen voor- en achternaam (Elzeline Koerselman) zijn niet heel gemakkelijk. Gedoemd tot spellen zeg ik altijd. Daarom gebruik ik net als veel schrijvers dat vroeger deden een pseudoniem.
Boeken 
Ik hing als klein meisje altijd al aan de lippen van mijn grootouders wanneer zij vertelden over hun leven vroeger. Naarmate ik ouder werd ontstond de passie om te schrijven over de jaren dertig tot begin jaren negentig. De columns die ik daarover schrijf  zijn te lezen in TrosKompas, op mijn website en in mijn boeken: ‘Pure nostalgie’ en ‘Meer nostalgie’ en ‘Nederland bevrijd’. Wat was het een eer om te mogen schrijven over Nederland en Nederlands-Indië ten tijde en na de Tweede Wereldoorlog.
Interviews en podcasts
Voor mijn website nostalgieTV.nl interview ik mensen (sommige met dementie) die ons meenemen naar hoe het leven er toen uitzag. Deze video’s zijn voorzien van prachtig beeldmateriaal. Daarnaast kun je op zowel gtrovers.nl als nostalgietv.nl luisteren naar podcasts met natuurlijk allemaal verhalen over vroeger.
Veel plezier met het lezen en luisteren naar al die prachtige verhalen over vroeger.
Veel liefs,
GT Rovers
Waarom viert Nederland nieuwjaarsdag op 1 januari? 
De viering van nieuwjaarsdag was werkelijk eeuwenlang een complete chaos! Dankzij een beslissing van de Spaanse landvoogd Requesens viert Nederland nieuwjaarsdag op 1 januari.
Koningsoffer
De Babyloniërs vierden het rond 2600 v. Chr. eind maart met een ‘koningsoffer’. Om de koning te sparen, werd een slaaf geofferd die speciaal voor die ene dag tot koning werd gekroond. 
De Germanen vierden hun ‘Joelfeest’ in december. Zij brachten offers en maakten daarbij extra veel lawaai, om het nieuwe jaar ‘demoonvrij’ in te kunnen gaan. De Romeinen vierden nieuwjaarsdag wanneer de lente begon, maar dat viel echter ieder jaar weer op een andere dag.
Juliaanse kalender 
Julius Caesar (100 v. Chr.-44 v. Chr.) bracht  hier verandering in, door in 44 v. Chr. de Juliaanse kalender in te voeren. Voortaan begon het nieuwe jaar op 1 januari. Net als de Romeinen vonden ook de Germanen Nieuwjaarsdag vieren op 1 januari een prima plan. Ze hielden deze datum aan tijdens de invoering van de Gregoriaanse kalender (1582). De katholieke kerk echter, ergerde zich enorm aan deze heidense feestdag. Men probeerde er een christelijke feestdag van te maken door met de datum te gaan schuiven. Nieuwjaarsdag viel opeens op Sint Maarten, op Kerstmis en zelfs op Pasen. Totdat de Franse koning Charles IX in 1563 opdroeg de Juliaanse kalender weer in ere te herstellen.
Drenthe om in 1701
In Nederland vieren we nieuwjaarsdag pas sinds 1575, dankzij een besluit dat genomen werd door de Spaanse landvoogd Requesens (1528-1576). Het was een kerkelijk besluit, waar niet meteen alle provincies gehoor aangaven. Pas nadat Drenthe in 1701 als laatste provincie overstag ging, vieren we landelijk nieuwjaarsdag op 1 januari.
Nieuwjaars lekkernijen
Veel Nederlandse provincies kennen overigens oeroude nieuwjaarsgerechten die erg leuk zijn om te maken. 
Op www.smulweg.nl vind je deze streekgerechten zoals: Staphorster Fleeren, een kruidige wafel met anijs. Limburgse nonnevotten, een heerlijk gebakje in de vorm van een knoop of  Groningse en Oost-Friese spekkedikken, een klein pannenkoekje met droge worst en een stukje spek.

Pagina 20

Nog een lange weg.by Jorge Bolle


Ik heb nog een lange weg te gaan om de verschillen en de overeenkomsten tussen Nederland en Australië te onderzoeken en te doorgronden. 
Wat betreft het onderwijs zag ik direct een groot uiterlijk verschil. In Australië lopen kinderen met dezelfde uniforme kleding rond, in Nederland is er, qua kleding, een grote diversiteit. Vaak ook nog beïnvloed door status en/of cultuur. Ik heb, tot nu toe, 2 Nederlandse scholen in Sydney en Melbourne bezocht. Lekker voorgelezen en plezier gemaakt. Ik was 34 jaar werkzaam op Amsterdamse scholen, dus dat voelde ook als thuiskomen.          De komende maanden ben ik benieuwd of ik een inkijkje kan krijgen in Australische scholen.
Ook ben ik benieuwd naar de impact betreffende de wet om kinderen onder de 16 geen toegang tot social media te laten hebben. Een boete van bijna 50 miljoen Australische dollar moet in ieder geval de grote mediabedrijven afschrikken. De wet is vooral ingegeven om de mentale gezondheid van jonge kinderen te beschermen. Mijn verwachting is dat nog veel landen zullen volgen.
Een organisatie in Nederland (en wereldwijd) die de veiligheid van kinderen heel hoog in het vaandel heeft, is Childpress.
Zij stimuleren kinderen hun eigen nieuws te maken, zoals tijdschriften en schoolkranten, door middel van journalistieke vaardigheden en met een platform om hun verhalen te delen.
Childpress streeft ernaar om de traditionele manier van nieuws maken om te draaien, zodat kinderen zelf aan het woord komen, in plaats van dat er over hen wordt gesproken.
Volwassenen, zoals leraren, ouders, buren, bibliothecaressen en andere professionals, kunnen fungeren als begeleiders om de kinderen te ondersteunen. De belangrijkste thema’s zijn veiligheid, recht op onderwijs en klimaat. In mijn jaren als meester op een school in Amsterdam Nieuw West zag ik hoe kinderen in hun kracht gezet werden. 

Dierenwelzijn is trouwens ook zo’n belangrijk onderwerp. Toen ik mijn allereerste Melbourne Cup bezocht dit jaar werd ik daar ook mee geconfronteerd. Dat heb ik vervat in een gedicht. Hoe zeer ik ook van mijn moerstaal hou, dit gedicht doe ik in het Engels. Zo langzamerhand mijn vadertaal. Meer op pagina 21

Pagina 21

De Boekhoek

Deze maand bespreken we het boek

De heks van Limbricht van Susan Smit

Dit is een waar gebeurd, adembenemend verhaal van een vrouw die de machten trotseert die haar willen breken. Het is een roman over de moed, eigenzinnigheid en het politieke bewustzijn van een ongeremde vrouw. Haar process is in 1674, waarvan alle stukken bewaard zijn gebleven, verloopt anders dan iedereen had kunnen voorspellen.

Limbricht, nabij Sittard, eind 17e eeuw Haar leven lang is Entgen Luijten gewend haar eigen gang te gaan, in familie kwesties, in zaken en in liefde. Ze wordt daarin gesteund door een grote kennis van de natuur, dieze ook regelmatig  aanwendt om haar dorpsgenoten te helpen. Maar dan wordt ze vanwege een paar ongelukkige voorvallen beschuldigd van hekserij. De kasteelheer is gebrand op een bekentenis, waarvoor hij gebruikmaakt van alle middelen die de inquisitie hem ter beschikking stelt. Maar wat als Entgen tegen
alle verwachtingen in standhoudt?
De hoofdpersoon, Entgen is een symbol van vrouwelijke onverzettelijkhied in een door mannen gedomineerde samenleving. De heks belichaamt een vrouw met macht, die bevrijd is van alle overheersing en beperking. Ze is de ongehoorzame of ongebondende te midden van een patriarchaat. Zij is de vrouw met iets te vrije (seksuele) opvattingen binnen de kerkelijke gemeenschap. Entgen is een vrouw die het  systeem trotseert en ervoor  kiest zich afzijdig te houden en haar eigen weg te gaan. Het boek leest prettig en wisselt af tussen de tijd met haar man Jacob en dochter Grietchen en
haar tijd inde kerker. Het  hoofdstuk over de foltering vond ik erg moeilijk om te lezen, ik voelde me boos dat het zo onrechtvaardig was dat Entgen dit moest doorstaan.

Het einde is verrassend en anders dan gedacht...

Susan Smith is schrijfster en columnist. Ze heeft inmiddels 18 successvolle boeken op haar naam staan zoals Vloed, Gisele en Tropenbruid. Haar eerste boek (2001) was Heks waarin ze beschrijft wat hekserij
inhield en waarom ze zich liet inwijden als heks.

De Heks van Limbrigt is gekozen en gerenceseerd door Desirée, een enthousiast lid van de Nederlandse community in Perth. Desirée is ook een actief lid van een Nederlands talige boekclub. Heb jij onlangs een goed, gezellig of interessant boek gelezen? Is jouw favoriete boek geschreven dooreen Nederlandse auteur en gepubliceerd na 2000? Dan ontvangen wij graag jouw recentie voor publicatie
in De BoeKHoek

DEZE KRANT WERD MEDE MOGELIJK GEMAAKT DOOR LEDEN VAN DE KRANT EN ONZE ADVERTEERDERS.
ONZE DANK IS GROOT.

​Laat de adverteerder weten dat u komt, omdat u de Dutch Courier leest.

Adverteerders

European Grocery store
www.europeangrocerystore.com.au

Blue Bay Cheese 
www.bluebaycheese.com.au

Gardenworld
www.gardenworld.com.au

Micare
www.micare.com.au

Wilt u ook adverteren? email naar [email protected]

EVENEMENTEN IN AUSTRALIE

MELBOURNE
Abel Tasman: 
60 Rosstown Road, Carnegie

Nederlandse borrel
​Eerste vrijdag van de maan

Kerst Lunch
SUN
14 DEC
12:00 pm
- 2:00 pm

Wednesday 31 December
7:00 pm
2025-12-31-NYE
Soul Sacrifice

Saturday 17 January
7:00 pm
Ticket
Book Now
2026-01-17-soul-sacrifice


Poffertjes op de 
RFM Farmers markets
1st  weekend: 
Saturday: Churchill Island
2nd weekend in the month:
Sunday: Williamstown
4th weekend :
Saturday 
Sandringham 
Treybit reserve

Tempo Doeloe 
Melbourne
 Social Lunch at Bintang
restaurant at 75 Stud Road in Bayswater. Note Bintang
is pay by card only. If there are no hick-ups, we hope to
see you there. Don’t forget, if you want to attend, give
Elly a call (9511 4392), so she can book a table


NCCA
Netherlands Chamber of Commerce in Australia (Melbourne)

ILLAWARA
Dutch Australian Society in Illawara
Cards on Monday afternoon
Billiards on Tuesday, Thursday and Friday
Pensioner group SVDO meets every second Wednesday

WA
PERTH
Neerlandia PERTH
Clubhouse details:
Neerlandia is using the
Rhein-Donau Clubhouse for
all their activities.
Address: 110 North Lake
Road, Myaree—6154


December 2025
Neerlandia

Morley Windmills
Sun 7 Neerlandia  Sunday Cards Drive 10:30am
André Rieu Concert: Merry Christmas 1pm
Innaloo Event Cinema
Thurs 11 Neerlandia Seniors’ Club 10am
Fri 26 End of Months Drinks


NEERLANDIA DUTCH CLUB OF WA
Contact: John Zwartkruis 0434 920 252
Email: [email protected]


Dutch Club Brisbane NAQ
Location: 123 Pine Rd, Richlands QLD 4077

Opening Times:
Tuesday: 9 AM - 2 PM
Friday: 9 AM - 2 PM
Saturday: 9 AM - 12 PM


SYDNEY
Dutch Link
Professionals from across the European-Australian community for informal drinks and conversation.