|
We want to keep publishing the Dutch Courier, but in a new format. That's why we are introducing a multi - platform subscription or a full online subscription.
40 dollars (for only digital) /46 Dollar (for digital and printed) Please transfer via bank Carole Overmaat BSB 033055 ACCT 376516 |
Members / leden/ subscribers
click on the button below for your digital edition.
click on the button below for your digital edition.
Example online Dutch Courier
- Click at the middle of the paper - Flick through the paper - See page by page - Enlarge it. 
The Sydney Opera House is presenting a new international children's theatre festival called Wild Things, 26 September - 11 October 2026.
Bursting with stories, workshops and free experiences, Wild Things presents two works by Netherlands-based theatre companies with support from Fonds Podiumkunsten / Performing Arts Fund NL. 🤸♂️Tinker Tales! - Created by Plan d- 🗓 3 - 5 October 2026 | 55 min 🚼Suitable for 6+ 🎪Be Kind - Created by https://weissecircustheater.com/ 🗓 8 - 11 October 2026 | 30 min 🚼Suitable for 6-18 months All the relevant information is included on the website: https://www.sydneyoperahouse.com/wild-things Speech from website: www.royal-house.nl Members of the States General, Today, 15 September, is the United Nations International Day of Democracy. That puts an extra gloss on this year’s State Opening of Parliament. At the same time, it reminds us that democracy needs constant protection and maintenance. Democracy is not some simple calculation. It is a state of mind, which needs to be alive in all of us. Everyone who does something for another person – as a volunteer, an unpaid carer or in some other capacity – serves the public interest and makes the Netherlands stronger. Fortunately, this Dutch tradition of community spirit endures, as an antidote to polarisation. That is why it’s so important that we don’t reduce the concept of democracy to the will of half the people plus one. Democracy should unite people, not play them off against each other. One of the main questions in this regard is whether people still trust in government and politicians to really solve their problems. Parliament and government have a shared duty to ensure that the answer to that question is more often ‘yes’. That means not getting distracted by day-to-day controversies, but focusing on what people need, and what the future demands of us. Parliamentary democracy belongs to everyone, is for everyone and must serve everyone. With that in mind, the government, in formulating the 2027 budget, aims to lay the foundation for broad-based cooperation. Hopefully, parties that are not part of the coalition government will also see their own points addressed. Of course, this does not mean that all political differences have magically been swept away. The debate will go on. But our goal is to tackle problems together as much as possible. Problems that in some cases have waited far too long for a solution. Take the obvious issues, like nitrogen emissions, housing and migration. Take the future of our social security system and the need for major investment in our economy and security. Or, following this year’s incredibly dry summer, take the need to adapt to a changing climate. In terms of our energy supply, for example, our industry and our water management. The future won’t wait for those who don’t keep up. One issue that has kept our country in a stranglehold for years is nitrogen emissions. It is high time we broke the impasse. For the granting of permits, which urgently needs to get back under way to create scope for housing, business and roads. For nature restoration, better water quality and a reliable water supply. And, not least, for Dutch farmers, who deserve clarity and prospects for the future. In late June the government presented a broad package of solutions to dramatically reduce nitrogen emissions. As of this autumn, you will start receiving the corresponding proposals. Everyone will have to play their part: industry, the traffic and transport sector, and the livestock sector alike. But the immediate pain and uncertainty will understandably be felt most keenly in farming families near vulnerable nature areas. That is why the government is setting aside a large amount of money to support them. As the government develops and improves these plans further it will continue listening to all views, and weighing all interests with care, working in close consultation with the farmers themselves and the provincial authorities. But cancelling or delaying plans yet again would be irresponsible. Nature restoration provides scope for a mathematical threshold level – a nitrogen emissions norm – which allows the Netherlands to move forward again, including the agricultural sector. That is where we are setting our sights. Another issue that is closely related to this and also requires a breakthrough is housing. The National Spatial Strategy sets out long-term plans for addressing this problem. But the need for housing is acute. Far too many people are asking themselves how they, or their children, are supposed to find an affordable, decent home to buy or rent. The best response to that question is: build as much new housing as possible as quickly as possible for all sections of society. For buyers and renters, for young and old, and also for people who need extra support and attention in order to live independently. This is not a promise that homes will be available for everyone overnight. But the government is doing everything possible to develop a pragmatic approach in order to reduce the number of home-seekers. This pragmatic approach is illustrated by the recent designation of five new large-scale housing construction locations. It means building in places where no investment in infrastructure is needed, and where solutions can be found to accommodate activities that cause nitrogen pollution and meet demand for grid connections and drinking water supplies. It also means making use of existing rules to facilitate the granting of permits. It requires far more industrial construction using prefab components. And above all, it requires close cooperation and coordination. Not only with municipalities and commercial stakeholders such as construction firms and property developers, but also within central government. Different spatial plans must not undermine each other. This autumn you will receive the government’s action plan on accelerating housing construction, which elaborates this approach into 50 concrete measures, most of which can be achieved quickly. Where asylum policy is concerned, the goals are clear: reducing the number of new arrivals, getting asylum reception in order, and pursuing a strict policy of return in the case of asylum seekers whose applications have been denied, those with no prospect of obtaining a residence permit and those who engage in anti-social behaviour. Our society has to be able to cope. In the Netherlands there must always be room for people who are fleeing war, violence and oppression. And with language classes and assistance finding work, they will be able to stand on their own two feet as quickly as possible and contribute to society. Before the summer, the government implemented a number of major changes to ensure that strict limits can be placed on the number of people entering and staying in our country. It is understandable that people want to see the effects of these measures overnight, in the form of declining numbers. The reality is that this is a gradual process. In the meantime, unfortunately, polarisation surrounding the reception of asylum seekers is taking increasingly extreme forms, as we saw recently in Loosdrecht and Engelen. This is alarming. The quieter voices of people who have genuine concerns about their own communities, or about the fate of others, are being drowned out. It should be absolutely obvious that threats and violence are unacceptable. At the same time, we must work to gradually get migration more under control, so that the tensions surrounding this issue can be calmed as much as possible. Stricter controls on Europe’s external borders and ongoing initiatives for cooperation with safe countries outside Europe can substantially reduce the influx of asylum seekers. For those awaiting a decision on their application, decent accommodation must be provided. Amid all the public debate that understandably can arise at local level, the government would urgently appeal to municipalities to show solidarity with Ter Apel and all the other locations that have already been overburdened for far too long. By its nature, getting migration under control is an issue that demands a united approach. On these and other topics, the government wants to break the impasse and take decisive action, so that the Netherlands can start moving forward again. But the 2027 budget comes with a frank message: not everything can be achieved at once. Not everything can be solved overnight. There are also clear financial constraints, as we must not saddle our children and grandchildren with an irresponsibly high national debt. A good life for people now cannot come at the expense of a good life for people in the future. That is why the government will continue to pursue a fiscal policy that avoids passing the bill on to future generations. This immediately raises the question: what is needed now to ensure a proper standard of public services in the future? After all, every system requires maintenance from time to time. With healthcare, for example, this means prevention must be a much higher priority. More focus on health will lay the basis for a system in which care needs do not always immediately require a medical solution. It is also important that we pay attention to affordability, and that we combat healthcare fraud. This is the only way to preserve our current high level of quality and accessibility. Children and young people must receive special attention, and not only with a view to striving towards the healthiest generation in history. One big challenge is to ensure, together with the municipalities, that good youth care remains available for everyone who needs it. The employee insurance system also requires maintenance, to ensure that people can continue participating in society. If someone falls ill, or becomes unemployed, they shouldn’t find themselves trapped in the benefit system. That is important not only for people themselves, but also for the continued viability of the system and for our future prosperity. The Netherlands needs all its citizens. The government hopes to reach a broadly supported social accord with the trade unions and employers’ associations as soon as possible, offering certainty both for employees and for the economy of the future. Reforms such as these will make sure that the Netherlands remains a prosperous country in which people can make plans for the future with confidence. A primary requirement for this is security, especially with the world around us growing less stable and less predictable. It is easy to feel powerless in the face of the violence in Ukraine and the situation in Gaza, in Iran and other areas of conflict. It is entirely logical for people to wonder: what kind of world are my children and grandchildren growing up in? Many parents and grandparents will recognise this feeling. The government sees this as an extra incentive to keep working with partners, as a member of the global community, to defend democratic values, promote lasting peace and foster a strong international legal order. When major powers opt mainly to pursue their own interests, the Netherlands must collaborate even more with new and existing partners. By increasing our independence – in areas like energy supplies and raw materials – we can build towards a position of strength. A secure future requires heavy investment. The Netherlands needs to be resilient, and ready to defend freedom, democracy and the rule of law. As a first step, we need to make up lost ground in terms of our military capabilities. For too long, the Dutch and European armed forces suffered financial neglect. But the tide has turned. The 2027 budget once again features a large increase in defence funding. The Netherlands will work more closely with international allies to ensure we are better armed, and to boost our combat power. With an aggressive Russia on Europe’s eastern border, ongoing support for Ukraine remains a direct investment in our own security. Our integration with strong international organisations like the European Union and NATO is crucial in this regard. Because the same applies to our international situation as to our domestic situation: together, we are stronger. The Netherlands will play its part in this regard. The men and women of our armed forces who stand ready to defend what we hold dear, and the veterans who did so in the past, deserve our special gratitude. And of course, the same goes for the police and all those other professionals who work every day to safeguard our security at national level. Security at home is becoming increasingly intertwined with events abroad, and the Netherlands must not be naive about that. Cyber threats and hacks from Russia and other countries, and from international criminal organisations, are already a common occurrence. And this requires a firm response. The government will therefore present proposals that will allow the intelligence services to protect people and businesses more effectively against cyberattacks, disinformation and terrorism. Combating organised crime that undermines our society has the highest priority. The shocking images and reports of events in Overasselt are still fresh in everyone’s memory. A key focus in this regard is ensuring that young people don’t get lured into criminality. That is a task not only for the justice system, but also, for example, for our youth care and debt counselling systems. A second key requirement for the future, in addition to security, is a strong and modern economy. Following the COVID years and the energy crisis of 2022, the Dutch economy has proved more resilient than those of countries around us. It is also good to see that the forecasts for the year ahead are moderately favourable, despite all the international uncertainty. The government will take targeted measures to support the purchasing power of households and families with children, notably by means of the Emergency Energy Fund and the various child benefit schemes. Then there is the question of how Dutch people will earn their living in 10 or 20 years’ time. This issue of our future prosperity is a very pressing one. Without major, targeted investment, the Netherlands risks falling behind, especially in the technology sector. The lightning-speed advances we are seeing in digitalisation and AI must of course be managed carefully and safely. But the opportunities are enormous. Together with businesses, knowledge institutions and others, the government will work to foster an economy in which each new innovation unlocks another, and in which startups and established companies reinforce each other. This will require more financing options and scope for experimentation. That is the thinking behind the government’s plans for a national investment institution and a special organisation aimed at transformative technological breakthroughs. After all, today’s brilliant idea by a lone entrepreneur could be tomorrow’s ASML and so the start of a whole new leading-edge sector. In Europe, too, the Netherlands is pressing hard for a shift from money for the old economy to more money for innovation and new tech. A key requirement for economic growth is good infrastructure. More maintenance is needed on aging roads, bridges and railways. In the coming period more money will be made available to do this. At the same time, the budget remains limited. Reprioritising projects and making difficult choices will be unavoidable, if we are to ensure the basics are in order. Tomorrow’s economy cannot be anything but clean and sustainable. The summer of 2026 has underlined the urgent need for ambitious national and international climate policy. This will bring multiple benefits. In an unstable world, the importance of energy independence is growing ever greater. Consumer and industrial demand for dependable and affordable energy is growing too. In practical terms, this means, for example, that continuing to incentivise home insulation will pay dividends. But it also means that future prosperity is inconceivable without cleaner industry and less fossil energy. Certainly in the long term, clinging to the fossil fuel economy is not a smart economic choice. The government will therefore continue working urgently to increase nuclear power and offshore wind energy, hydrogen facilities and carbon storage capacity. As we make this transition, it is crucial that the Netherlands deals with peaks and troughs in the energy supply in a smarter way, and that sufficient power-grid capacity is available. Expanding the grid is high on our agenda. Equally essential is a labour market that is well aligned with the strong economy we want. The government is developing new legislation – the Self-employed Persons Act – to give people the freedom they need to do business, while also combating false self-employment. The new Act should provide reassurance and certainty, to prevent self-employed persons missing out on work because clients are afraid of fines being imposed at a later time. Tomorrow’s labour market also requires us to attract, train and retain top talent in crucial sectors such as AI, digitalisation, energy and biotechnology. That talent can be found everywhere: from institutions of secondary vocational education and higher professional education to universities. To this end, in the summer the government presented its Talent Strategy. This will be developed further in the coming period, in consultation with educational institutions, businesses, students and other stakeholders. Naturally, there must be space in a modern labour market for talented students and scarce knowledge workers from abroad. But we will combat the exploitation of labour migrants. Lastly, it is important for the government itself to work differently and more effectively. In short, we need to temper the urge to regulate and control, give people and businesses more room to manoeuvre, and ensure that government helps rather than hinders. The government realises that this aim is not new. But this time, the approach must deliver clear results. The first step is to exercise more restraint when making new rules. That means no longer piling on exception after exception. Otherwise we are fighting a losing battle. The second step is reducing the number of rules. Every year, starting this autumn, the government will submit a Simplification Act to abolish superfluous rules and laws. The goal is to eliminate or simplify at least 500 rules every year. In addition, the government is working to remove the barriers between policymaking and implementation. It must be easier for government organisations to share information with each other, so that people and businesses receive better help more quickly and are not sent from pillar to post. For all government service providers the motto should be: fast, digital services where possible, and in-person services where necessary. This will help foster better, smaller and less costly central government. Of course, there is more to government than the ministries and bodies based in The Hague. Good working relationships with fellow public authorities – the provinces, municipalities and water authorities – are crucial. The government is only too aware of this. All public authorities will work to develop a cooperation agenda, which can also help make government more effective and recognisable. Last, but not least, the government is joining hands with the countries of Curaçao, St Maarten and Aruba, and with the Caribbean Netherlands. In November we will celebrate the 250th anniversary of the First Salute, fired from St Eustatius, with which the Netherlands became the first country in the world to recognise the United States. This anniversary underscores the historical ties between the different parts of our Kingdom, and with the rest of the world. This autumn, a Kingdom-wide summit will be held to discuss progress and opportunities in every area of cooperation. From the economy and socioeconomic security to climate adaptation and waste processing. From now on, this summit will be an annual tradition, helping us to fulfil our key guiding principle: Nos ta un Reino – We are one Kingdom. Members of the States-General, According to a well-known definition, democracy is the need to yield occasionally to the opinions of others. That is an idea worth holding on to, well beyond today’s State Opening of Parliament and International Day of Democracy. Because the spirit of reasonableness and compromise implied in that remark will solve more problems for people than the constant controversies that sometimes seem to be gaining the upper hand. The Netherlands enjoys an age-old tradition of cooperation, which once began with a shared recognition of the importance of good water management. It is in that same tradition that the government seeks to work with you to create a better Netherlands. In discharging your duties, you may feel supported in the knowledge that many are wishing you wisdom and join me in praying for strength and God’s blessing upon you. here to edit. 
Een paar maanden geleden kregen we een telefoontje, waarin ons gevraagd werd of we geïnteresseerd waren in gereedschap dat voor klompenmaken gebruikt wordt. Jazeker waren we geïnteresseerd, want per slot van zake besturen we een Nederlands museum! En binnen de kortste tijd hadden we niet alleen een plank vol klompenmakerswerktuigen, maar een boeiend verhaal dat hier in Victoria gedurende de Eerste Wereldoorlog begon.
Het gereedschap werd ons namelijk geschonken door Sandra Walker, de kleindochter van Martin Walker, een Australiër die tussen 1916-1919 in Uden in Noord-Brabant werkzaam was als instructeur-klompenmaker voor Belgische oorlogsvluchtelingen. Martin kwam uit Yinnar South in Gippsland, in het voorgebergte van de Strzelecki Ranges waar zijn famile een melkveehouderij had. Toen de oorlog uitbrak, was Martin, een Quaker, een dienstweigeraar. Hij weigerde echter niet om vredelievend van dienst te zijn. Quakers zijn een historisch vredeskerkgenootschap die deelname aan oorlog verbiedt. Veel jonge Quakers sloten zich aan bij de onafhankelijke Friends Ambulance Unit (FAU) om aan het front gewonden te helpen zonder zelf een leven te beëindigen. Wanneer ze waren ingedeeld bij, of nauw samenwerkten met, het Franse en Britse leger (zoals bij de "Sections Sanitaires Anglaises"), moesten leden van de FAU vaak khaki of grijze uniformen in militaire stijl dragen, voorzien van duidelijk herkenbare emblemen van het Rode Kruis of humanitaire organisaties. Dit uniform werd gedragen uit praktische noodzaak en om - in geval van gevangenneming door de vijand -aanspraak te kunnen maken op de juridische bescherming die de Conventie van Genève biedt aan medisch personeel dat niet aan de strijd deelneemt. Martin reisde dus naar Europa om als vredeswerker bij te dragen en werd door de Friends (Quakers) War Victims Relief Service naar Nederland gestuurd om daar Belgische vluchtelingen die hun door oorlog geteisterde land waren ontvlucht, bij te staan. Gedurende de Eerste Wereldoorlog was Nederland neutraal, maar zoals namen als Verdun, Somme, Ypres en Passchendaele op de vele oorlogsmonumenten in Australië ons geleerd hebben, was dat niet het geval in Frankrijk en in België. Als begin augustus 1914 de eerste hevige gevechten uitbreken bij Luik en inBelgisch-Limburg, vluchten duizenden Belgen de grens met Nederland over. Onder hen veel vrouwen en kinderen. Begin oktober 1914 viel het Duitse leger Antwerpen aan. De bombardementen door enorme kanonnen en vanuit zeppelins zorgden voor grote paniek onder de inwoners. Heel veel Antwerpenaren ontvluchtten de stad en trokken naar het noorden. Naar schatting meldden ongeveer een miljoen Belgische oorlogsvluchtelingen zich aan de Nederlandse grens. Dit was een enorme stroom, aangezien Nederland toen slechts 6 miljoen inwoners had. Nog eens een half miljoen vluchtten naar Frankrijk en Engeland. Martin Walker was werkzaam in een vluchtoord in Uden (Noord-Brabant) waar hij, naast zijn andere taken, lessen in houtbewerking aan jonge vluchtelingen gaf. Onderdeel van deze lessen was het maken van klompen, wat hij als een nuttige vaardigheid voor zijn leerlingen beschouwde, vooral omdat velen van hen van het platteland kwamen. Daarnaast hielden ze zich bezig met andere houtbewerkingsactiviteiten, zoals het maken van meubelen, want per slot van zake hebben mensen tafels en stoelen en bedden en kasten nodig als ze eindelijk naar hun vorige woonplaats terug kunnen keren. Sandra Walker en haar Nederlandse man, Misja Carbo (ja, die naam ziet er niet Nederlands uit, maar Misja komt uit de buurt van Amersfoort) hebben ons niet alleen het gereedschap gebracht, maar ook een foto die ons de timmerleerlingen laat zien, waaronder een paar niet zo jonge, te oordelen naar sommige besnorde gezichten! Ze hebben ons echter ook een ingebonden verzameling van de brieven die Martin drie jaren lang naar huis stuurde geschonken! Die brieven geven ons een idee van het soort correspondentie die plaatsvond tussen mannen in het leger en hun families “back home”. Op één bladzij, speciaal door Martins nakomelingen opgestuurd, zien we onder meer dit: “It is about a month since I heard from your quarter......Aunt Maria wrote me a nice letter about harvesting in Whitby.” Je voelt het gewoon, het hunkeren naar normaliteit, het willen lezen over alledaagse familieaangelegenheden, over vertrouwde gebeurtenissen op vertrouwde plekken. Zoals ik op internet las: “Brieven tijdens oorlogstijd dienden als een essentiële psychologische levenslijn.” Foto uit 1918 op een ereplaats in de uitstalkast Gereedschap en klompen de brievenverzameling Op de speciale bladzij die wij hier hebben, staan een paar interessante, roodomrande détails over hoe en waar Martin gereedschap voor zijn klompenmakerij te pakken kreeg. Het verhaal begint met de grappige opmerking van Martin dat de vorige dinsdag een zondag was om de koningin van België te vieren (“Last Tuesday was a Sunday in honour of the queen of Belgium.”) Ik veronderstel dat op die dinsdag de verjaardag van de Belgische koningin gevierd werd. Na een paar festiviteiten bijgewoond te hebben, ging Martin er echter op uit om twee belangrijke taken te verrichten: het kopen van gereedschap om klompen mee te maken en een bezoek aan een tandarts. Dus op de fiets naar Veghel waar een vriend hem het adres van een smid in Schijndel gaf. Terwijl hij naar Schijndel reed, zag hij hoe de oogst werd binnengehaald met een sikkel en een stok met een haak aan het uiteinde. Hij merkte op dat hij al die tijd maar één maaimachine zag. Niet alleen vroeg de smid niet te veel geld voor het gereedschap, maar ook wees hij Martin de weg naar één van de klompenmakers die Schijndel tot het centrum van de klompenmakerij gemaakt hadden. Martin kreeg advies en instructies en de Schijndelse klompenmaker was zelfs bereid, helemaal naar Uden te komen om ze op weg te helpen. In dat gedeelte van Nederland was klompenmaken een soort huisnijverheid en Martin zag hoe in een schuur achter een woonhuis 4 tot 6 mannen zaten te werken. de beginfase bijna klaar Hoewel het een feestdag was, weerhield dat hem niet om vervolgens naar ’s Hertogenbosch te rijden, want in den Bosch was een jonge tandarts die met de plaatselijke Padvinders verbonden was en bij wie hij wist dat hij terecht kon. De jonge tandarts “did a good job” en gaf hem zelfs een kleine korting. Na nog een jaar in Frankrijk gewerkt te hebben, keerde Martin Walker terug naar de melkveehouderij van zijn familie in Gippsland. Hij nam de gereedschappen voor het klompenmaken mee, evenals een levenslange belangstelling voor de Nederlandse en Vlaamse taal en cultuur. Het fijne van een museum, van een verzameling van voorwerpen, is dat het geschiedenis tot leven brengt. Wat mensen ons uit hun leven schenken, geeft ons inzichten en ideeën die ons leven verrijken. Zoals u denkelijk weet, is er elke derde dinsdag van de maand een gezellige koffiemorgen in de Dutch Club Abel Tasman en als onderdeel van dit samenzijn kunnen mensen zich aansluiten voor een museumrondleiding. In de hoop u daar te zien, Janna Hilbrink |
About Us
The Dutch Courier was first published in Victoria on behalf of the Associated Netherlands Societies in 1970 by Max Leening. The idea of the publication was to connect all the different Dutch clubs in Victoria through a publication that functioned like an extended newsletter. Since then the Dutch Courier has spread its wings and became the national printed newspaper for the Dutch Community in all of Australia.
From 2026 we also have a digital subscription, so now we think global ;)
From 2026 we also have a digital subscription, so now we think global ;)
|
HAPPY SUBSCRIBERS
|
YEARS IN BUSINESS
|
WRITERS
|
COMMUNITY
|
Dutch team of the century : Dutch Australian Footy players
Numerous players of Dutch heritage have been involved in Australian Rules at the highest levels for many years. This includes such notable former players as Paul Vander Haar, Matt de Boer, Robbert and Kim Klomp, Richie Vandenburg, Ben Rutten, Rudi Mandemaker, Hans Verstegen, Nathan van Berlo, David Hale and Matthew Kreuzer.
Today, those of Dutch-heritage taking the field include Nick Vlastuin, Cam Zuurhar, Callum Ah Chee and the de Koning boys, Tom and Sam. Australian Football International (AFI) is pleased to announce it is honouring the important contribution of the Dutch to the game of Australian Rules through official recognition of the Dutch Team of the Century. For further details regarding the Dutch Team of the Century, contact Brian Clarke on 0435 092 987. Selection Criteria To be eligible for selection in the Dutch Team of the Century players need to meet the following criteria:
www.aflinternational.com 
CALLUM AH CHEE Gold Coast Suns: 45 AFL games, 24 goals Brisbane Lions: 124 AFL games, 75 goals Adelaide Crows: 2 games Callum Ah Chee currently plays for the Adelaide Crows in the AFL. Ah Chee was born in Derby, Western Australia. His mother is Indigenous Australian (Nyoongar) and Dutch. His father is Indigenous Australian (Nyikina & Yawuru) and Chinese. The family moved to the south-east Perth suburb of Armadale when Callum was three years of age. Ah Chee initially played basketball in his youth before picking up Australian Rules football and playing for South Fremantle. He began playing colts football in 2013 and made his WAFL senior debut at the age of 17 for South Fremantle. He also represented Western Australia at the 2014 and 2015 AFL Under 18 Championships. Ah Chee was drafted by the Gold Coast Football Club with their first selection and eighth overall in the 2015 national draft. He was traded to Brisbane at the end of the 2019 AFL season. Ah Chee is a two-time premiership player with the Brisbane Lions (2024, 2025). 
De zoon van een Dutch Courier lezer is geselecteerd voor team Special Olympics Western Australia en mag naar de nationale games in Melbourne in Oktober 2026
Hij heeft autism en zwemt, tenpin bowling rn doet athletiek met special Olympics Als hij z’n best doet mag hij naar Rio volgend jaar voor worlds. Hij is ook geboren met albinisme en dat betekent dat hij legally blind is. Zo het is moeilijk om alle dagelijkse dingen te doen. Om naar Melbourne te gaan moet hij $5000+ betalen en we dachten we verkopen kleine stukjes brandhout om de kachel te starten. We hadden 30 zakken gemaakt voor vorige week woensdag. Wel dit ging echt snel en bij woensdag middag was hij al z’n zakken kwijt in een paar uurtjes. Zo snel mogelijk meer maken. Bij zaterdag avond had hij 67 zaken verkocht. Bij vandaag heeft hij 72 zaken verkocht en heeft er nog 10 staan in z’n stalletje. Hij kreeg zelf waar kunnen we ze kopen en kom je ook naar Albany 75km van thuis. Gisteren meer brandhout gezaagd met de ketting zaag en bij thuis komst weer op de hak machine. Helaas was ik al de hydraulische oil verloren want de filter kwam los. 
|
|
Een persoonlijke introductie tot een nieuw boek over Dokkums vergeten verhaal van oorlogsgastvrijheid en verlies
|
Door Dominique Hes
|
Born in Sydney, played for Oranje
‘I was always interested in the Australian players who came to Europe when I was playing,’ Graeme Rutjes, former Netherlands International, tells me. We’re chatting via What’s App, Graeme at the golf course he manages near Utrecht, me at home in Hobart.[1] What makes Graeme unique amongst Oranje players is that he was born in Australia, the son of Dutch emigrants. ‘When you’re Dutch and playing football professionally but born in Australia, that’s something special. It was written about when I started, and when I made the Dutch team. Born in Sydney but Dutch.’ Graeme’s parents arrived in Australia in 1956, newly married and looking to start a new life. Graeme was born in 1960. The Rutjes were settled near Centennial Park, his mum raising two boys, his dad working for Hunter Douglas, the Dutch window and blinds manufacturer, when Graeme’s Opa in Holland died suddenly. In the winter of 1963, the family returned to Holland to support his widowed Oma. ‘I was born there but I can’t remember anything of my first three years.’ Graeme grew up in Rotterdam and followed Feyenoord, one of Holland’s biggest clubs. He started playing when he was ten and a couple of years later, he and team-mates went to Feyenoord to try out with their youth team. They were turned away. The Dutch system didn’t allow for kids to simply roll up, wanting a game - they had to be invited to trial by a club. ‘Most players are selected by the clubs when they are eleven or twelve or thirteen, and then by the time they are eighteen or nineteen, they’re in the First team. I started when I was nineteen, going to Excelsior - I did it by myself.’ Excelsior is the minnow of Rotterdam’s three senior football clubs.[2] Graeme had begun studying economics at Erasmus University; Excelsior’s grounds were next door, so he approached the club to trial with them. The trainer of the Seconds, Rob Jacobs, let him train with his team, liked what he saw and invited him back. Graeme spent a year with the Seconds before debuting with the senior side in 1980; he stayed five years, amassing 149 games, and settling into the role of defender. He also continued with his studies, lugging textbooks to training camps and onto the buses carrying the team to and from matches. ‘In those days players liked to play cards and games on the buses. I had my study books with me.’ Graeme transferred to KV Mechelen in the Belgium League in 1985, staying with the club five years - and 153 games - through its greatest era, including a European trophy and a domestic cup and title. Six years - and another 152 games - at RSC Anderlecht, one of Belgium’s most successful clubs, followed. Australian players first appeared in Continental Europe around this time, catching Graeme’s attention, especially those playing in Holland and Belgium. Striker Eddie Krncevic, starring with Anderlecht while Graeme was at KV Mechelen, made a particular impression. ‘I really liked playing against him. Always a hard fight, clear duels. He was a tall, slim guy and he could jump very high. Like an Aussie rules player. He knew how to jump and stay in the air; he was always hard to fight against. And when it was over, all the elbows, and we’d kicked each other, it was done and over with,’ Graeme laughs. ‘He was fun to play against.’ ‘Graeme’s one of the best defenders I ever played against,’ Eddie tells me later. ‘I couldn’t score on him. I finally broke my duck in a Belgian Cup match at home. The return game at Mechelen I didn’t touch the ball, he had me in his back pocket.’ [3] Graeme also played against Graham Arnold. ‘Another tough player - wasn’t mean, hard to fight against. Same as Eddie, the duels were tough, but afterwards, always fine.’ Frank Farina was a star in Belgium in this period. ‘He was a good striker, smart, quick for the first few metres, hard to play against…and a nice guy.’ Paul Okon was a teammate of Farina’s though his defensive role meant he and Graeme rarely clashed. Aurelio Vidmar topped Belgium’s goalscoring while at Standard Liege in 1994-95. ‘He was smart, not sneaky, he had a nose for the goal.’ Such a nose that Graeme recalls hitting him hard early in an important end-of-season match when he was at Anderlecht. Anderlecht went on to win the game.[4] Eddie knew of Graeme’s Australian background, at one stage urging Socceroo coach, Frank Arok, to cap him. But no one ever approached Graeme to play for Australia. ‘I might have switched if I hadn’t made it into the Dutch National Team. But it never went that far.’ While at Excelsior Graeme had played for the Dutch ‘B’ team; in top form at KV Mechelen, he was named in the initial squad for the 1988 Netherlands European Championship campaign though missed selection in the final squad that went on to win the country’s first major football competition. He finally made his senior Oranje debut in March 1989, a 2-0 victory over the Soviet Union. That same year Graeme graduated from University with a Doctoraal, the Dutch equivalent of a Master’s Degree; avoiding the card games on the team bus had paid off. In a unique ceremony, he received his award from Thijs Libreghts, the Manager of the Netherlands team at the time. ‘It was special because normally professional football players in Holland don’t study.’ He played another twelve games for Oranje over the next two years, including in the disastrous Dutch Italia 90 World Cup campaign. With the core of the successful Euros side still playing, including such talents as Frank Rijkaard, Ruud Gullit, Marco van Basten, the Koeman brothers, Gerald Vanenburg and Hans van Breukelen, Oranje was one of the favourites for the tournament, but the team, riven by big egos, dissention, and politics, fell apart. Scrapping through to the Round of 16 through three draws in the Group stage, the Dutch were then eliminated by eventual winners, West Germany. ‘We were never a team. In 1988 everybody wanted to fight for it, but in 1990 there was no cohesion, no glue. It was strange. The players were like little islands instead of a team,’ recalls Graeme.[5] Graeme made it to the Eredivisie the ‘long way’ and juggled studies with football for much of his career. He played his role in successful teams, played hundreds of senior club games, played for the Netherlands several times. He must have highlights? ‘Actually, making it as a professional footballer was the highlight.’ He expands. ‘I saw so many young players, eighteen or nineteen, when I started at Excelsior who I thought were better than me at the time. But they never made it. You need something special in your attitude to get to your goal of being a professional player. Yes, playing for my country was a highlight, winning a European title with Mechelen was a highlight, but if you look at it, the life of a professional footballer and getting paid to do what you love, then my whole career was a highlight.’ His answer makes perfect sense to me. After finishing at Anderlecht, Graeme returned to the Netherlands, taking up a role owning and managing a golf course in Zeeland. Soccer has still drawn his interest at times - he joined Feyenoord in a business advisory role in 2011 and later became Technical Director at NAC Breda but gave it away to return to golf management and development. With Graeme’s drive, I presume he must have a low golf handicap. He chuckles. ‘It’s terrible. I got stuck on nineteen. I still think I can play a single handicap. But when golf is your work, not even on your own course but any course, you look at the grass, the hospitality, the clubhouse, how the greenkeepers work, is it a two-tone mow or full mow, how the tees look, the feel of the course. It’s more work than relaxing.’ Ah, okay, so his focus is on the other aspects of golf rather than chasing that little white, dimpled ball around. These days his involvement in soccer is limited to being on the KNVB disciplinary committee, a role that’s been simplified in recent years with the introduction of VAR and disciplinary issues largely being sorted out during matches. Graeme’s interest in Australian soccer was piqued once more when Guus Hiddink arrived as coach of the Socceroos in 2005, and again when his former teammate in the Dutch National team, John van ‘t Schip was at the helm of Melbourne Heart and Melbourne City. But his interest in the country extends beyond soccer - he has a genuine affection for the country of his birth. He’s been back twice with family on extended trips travelling across the country. ‘I really like Australia. I like the way of living - not laid back, but there’s a certain relaxed attitude around. I like the people, they’re normally optimistic and happy. Sydney would be a great place to live - I could have lived there.’ And if he had, who knows, perhaps he’d have taken his place alongside Krncevic, Arnold, Farina, Okon, Vidmar and co., playing for the Socceroos… RSC Anderlecht has a short highlights video of Graeme Rutjes, available here: https://www.rsca.be/en/media/video/best-graeme-rutjes [1] Interviews with Graeme Rutjes, 21 October, 10 November 2021. [2] Feyenoord play in the south of Rotterdam and are one of the Netherlands ‘Big Three’ clubs, along with Ajax and PSV Eindhoven. Excelsior play to the east of the city. The third club is Sparta Rotterdam, based in the west of the city. [3] Interview with Eddie Krncevic, 6 Dec. 2021. Born in Geelong, Eddie was an Australian soccer pioneer, one of the first Australian players to make their way to, and succeed in, Europe. His Belgium career spanned more than ten seasons and included titles with Cercle Brugge and Anderlecht; in 1988-89 he took out the leading goal scorer award while at Anderlecht. He’d played Australian Rules at high school in Melbourne, at one point even being offered a trial at Essendon after kicking seven goals in a schoolboy’s match. He told me he credits Aussie Rules with helping his aerial game, as he knew how to use other players for gaining leverage and height. [4] Graham Arnold had stints in Holland (with Roda JC and NAC Breda) and Belgium (Standard Liege and Charleroi) over eight seasons from 1989. Frank Farina won a Belgium Championship with Club Brugge, the same year he was awarded the League’s Best Foreign Player (1989-90). Paul Okon had an outstanding five years in Belgium also playing for Club Brugge, winning two Belgium titles, and taking out the League’s Best Player award in 1995-96. Aurelio Vidmar won the top goal scorers award while at Standard Liege in 1994-95. John Aloisi was also at Standard Liege, and later Antwerp in this period. [5] For an account of the Dutch Italia 90 debacle, see Ch.18 of David Winner’s Brilliant Orange – the neurotic genius of Dutch football (2010). :
|
|
Dutch blogs in DutchWie heeft hem al gemaakt?!'Bokkepootjestaart met advocaat en vanillepudding' op veler verzoek. Een heerlijk Limburgs recept voor bij de koffie, door het Recepten Uit Limburg team.
Klik hier voor het gehele recept en andere leuke blogs. |
|
Blogs op de werelwijven website over Astra turf
Een schoolplein in Australië is niet zoals in Nederland een plein van stenen stoeptegels, maar vaak een groot gras-voetbal-veld met aan de rand meestal verschillende speeltoestellen. In Australië is het warm en groeit gras nou eenmaal niet als het niet veelvuldig besproeit wordt. Bovendien, is het beleid dat men de eigen tuin of grasmat niet mag bewateren met leidingwater en dat had ondertussen zijn tol geeist.
Het schoolveld in onze wijk kon inmiddels dan ook geen grasveld meer genoemd worden, dus toen we in 2017 (mijn zoon zat destijds in groep 5 van de lagere school) een memo van school kregen om het speelveld te veranderen in Astro turf, of beter plastic kunstgras, leek dat een logische keuze.
Plastic: onschuldig fris ogend groen?Althans, dat dacht ik. Totdat mijn buurvrouw mij een onderzoek onder de ogen schoof waaruit bleek dat het helemaal niet zo gezond was om een grasveld om te toveren naar een zogenaamd groen turfveld. Jazeker, het Astro turfveld zag er prachtig uit. Zo mooi en verzorgd, maar de vulling van zo’n grasveld blijkt ook kankerverwekkend te zijn. Mijn buurvrouw had er verschillende artikelen over die dat onderbouwden, en overhandigde ons deze tijdens een buurtbespreking.
De commissie leek niet van zijn stuk gebracht. De financiering voor een plastic veld, zo lieten ze weten, werd door de overheid gedaan. En als we niet hiervoor kozen, waar moesten ze dan zoveel geld vandaan halen om een nieuw fatsoenlijk veld te bekostigen? Logisch dus dat veel mensen voor die optie zouden kiezen, want wie wil nu een lelijk onverzorgd schoolveld waar de kinderen op spelen? Al met al, bizar want we wonen hier in één van de duurste suburbs in Melbourne. Waarom dan toch kiezen voor een plastic veld en geen natuurlijk grasveld…
Een goede buurUiteindelijk is het hele kunstgras-plan niet doorgegaan, ondanks dat er helemaal niet zoveel weerstand was. Ja, er waren buurtbewoners niet blij, maar niet vanwege de mogelijke kankerverwekkende redenen. In het financiële plan was namelijk opgenomen dat het schoolveld óók gebruikt zou worden voor andere verenigingen. De buurtbewoners waren dus vooral bang dat er veel meer auto’s in de buurt zouden parkeren en ze er zelf niet meer konden parkeren. Het was de organisator zelf die de stekker uit het plan trok, omdat ze geen zin hadden in welke eventuele tegenwerking dan ook bij de uitvoering.
Uiteindelijk is er een andere oplossing gevonden en heeft de golfvereniging meegeholpen de kosten te dekken voor een natuurlijk tapijt bij de school. Natuurlijk weet ik ook wel dat dit niet in elke buurt kan. Niet iedereen heeft een golfvereniging als buur, die zo vriendelijk is om het school-grasveld te sponsoren, maar dit was voor ons een welkome oplossing.
Groen van ‘groen’ scheidenWaar onze buurt de kans kreeg het natuurlijk groen te behouden, zie ik al jaren een heel andere ontwikkeling. Hele voetbalvelden veranderen hier opeens in plastic velden, een trend die ik ook in Nederland zie. En niet alleen voetbalvelden, ook de hockey velden. En ik vraag me af hoe anderen daarover (na)denken? Waarom maken we ons niet meer druk over al die kunstgrasvelden? Afgezien van het feit dat het kankerverwekkend is en daarmee een gevaar voor de gezondheid kan betekenen, vraag ik me af of we met de kennis van nu over plastic-afval en een aarde die sterk opwarmt, echt grote stukken grond willen bedekken met… plastic?
Aan de ene kant proberen we in de Westerse wereld natuurgroen te stimuleren, maar leggen wel plastic sportvelden aan omdat het makkelijker te onderhouden is? We weren de stoeptegels in de tuin, zaaien bermen vol met wilde bloemen, creëren verticale tuintjes tegen muren van flatgebouwen en gras op daken. Prachtig en ik juich het toe! Maar ondertussen spelen en bewegen we heel gezond op… kunstgras. Kunstgras, dat bovendien veel zeer doet als je valt en slecht is voor je knieën als je erop speelt, afgezien dat het helemaal niet goed is voor onze gezondheid en het milieu op langere termijn.
Plastic is helemaal niet zo fantasticIk schrijf dit omdat het die ene buurvrouw jaren geleden was, die mij wakker schudde. En ik vraag me gewoon af of dat bij jullie ook zo is. Turfvelden en kunstgras: zullen we er gewoon gezamenlijk tegen zijn? Want zoals ik inmiddels heb ervaren, hoeft er niet eens een hele grote groep mensen op te staan om dingen te veranderen.
Kijk eens om je heen in je omgeving, op je school of vereniging wat er gebeurt als je ‘nee’ zegt tegen nog meer plastic op de aarde! En vooral, vertel het je je buur(vrouw) ! Die oude slogan werkt nog altijd: een beter milieu begint bij jezelf.
Het schoolveld in onze wijk kon inmiddels dan ook geen grasveld meer genoemd worden, dus toen we in 2017 (mijn zoon zat destijds in groep 5 van de lagere school) een memo van school kregen om het speelveld te veranderen in Astro turf, of beter plastic kunstgras, leek dat een logische keuze.
Plastic: onschuldig fris ogend groen?Althans, dat dacht ik. Totdat mijn buurvrouw mij een onderzoek onder de ogen schoof waaruit bleek dat het helemaal niet zo gezond was om een grasveld om te toveren naar een zogenaamd groen turfveld. Jazeker, het Astro turfveld zag er prachtig uit. Zo mooi en verzorgd, maar de vulling van zo’n grasveld blijkt ook kankerverwekkend te zijn. Mijn buurvrouw had er verschillende artikelen over die dat onderbouwden, en overhandigde ons deze tijdens een buurtbespreking.
De commissie leek niet van zijn stuk gebracht. De financiering voor een plastic veld, zo lieten ze weten, werd door de overheid gedaan. En als we niet hiervoor kozen, waar moesten ze dan zoveel geld vandaan halen om een nieuw fatsoenlijk veld te bekostigen? Logisch dus dat veel mensen voor die optie zouden kiezen, want wie wil nu een lelijk onverzorgd schoolveld waar de kinderen op spelen? Al met al, bizar want we wonen hier in één van de duurste suburbs in Melbourne. Waarom dan toch kiezen voor een plastic veld en geen natuurlijk grasveld…
Een goede buurUiteindelijk is het hele kunstgras-plan niet doorgegaan, ondanks dat er helemaal niet zoveel weerstand was. Ja, er waren buurtbewoners niet blij, maar niet vanwege de mogelijke kankerverwekkende redenen. In het financiële plan was namelijk opgenomen dat het schoolveld óók gebruikt zou worden voor andere verenigingen. De buurtbewoners waren dus vooral bang dat er veel meer auto’s in de buurt zouden parkeren en ze er zelf niet meer konden parkeren. Het was de organisator zelf die de stekker uit het plan trok, omdat ze geen zin hadden in welke eventuele tegenwerking dan ook bij de uitvoering.
Uiteindelijk is er een andere oplossing gevonden en heeft de golfvereniging meegeholpen de kosten te dekken voor een natuurlijk tapijt bij de school. Natuurlijk weet ik ook wel dat dit niet in elke buurt kan. Niet iedereen heeft een golfvereniging als buur, die zo vriendelijk is om het school-grasveld te sponsoren, maar dit was voor ons een welkome oplossing.
Groen van ‘groen’ scheidenWaar onze buurt de kans kreeg het natuurlijk groen te behouden, zie ik al jaren een heel andere ontwikkeling. Hele voetbalvelden veranderen hier opeens in plastic velden, een trend die ik ook in Nederland zie. En niet alleen voetbalvelden, ook de hockey velden. En ik vraag me af hoe anderen daarover (na)denken? Waarom maken we ons niet meer druk over al die kunstgrasvelden? Afgezien van het feit dat het kankerverwekkend is en daarmee een gevaar voor de gezondheid kan betekenen, vraag ik me af of we met de kennis van nu over plastic-afval en een aarde die sterk opwarmt, echt grote stukken grond willen bedekken met… plastic?
Aan de ene kant proberen we in de Westerse wereld natuurgroen te stimuleren, maar leggen wel plastic sportvelden aan omdat het makkelijker te onderhouden is? We weren de stoeptegels in de tuin, zaaien bermen vol met wilde bloemen, creëren verticale tuintjes tegen muren van flatgebouwen en gras op daken. Prachtig en ik juich het toe! Maar ondertussen spelen en bewegen we heel gezond op… kunstgras. Kunstgras, dat bovendien veel zeer doet als je valt en slecht is voor je knieën als je erop speelt, afgezien dat het helemaal niet goed is voor onze gezondheid en het milieu op langere termijn.
Plastic is helemaal niet zo fantasticIk schrijf dit omdat het die ene buurvrouw jaren geleden was, die mij wakker schudde. En ik vraag me gewoon af of dat bij jullie ook zo is. Turfvelden en kunstgras: zullen we er gewoon gezamenlijk tegen zijn? Want zoals ik inmiddels heb ervaren, hoeft er niet eens een hele grote groep mensen op te staan om dingen te veranderen.
Kijk eens om je heen in je omgeving, op je school of vereniging wat er gebeurt als je ‘nee’ zegt tegen nog meer plastic op de aarde! En vooral, vertel het je je buur(vrouw) ! Die oude slogan werkt nog altijd: een beter milieu begint bij jezelf.
Op zoek naar verlichting van angst, stress, misbruik, trauma of adoptie problematiek?
Staat jouw probleem er niet bij? Vraag me dan gerust of ik je kan helpen met jou probleem!
Wil je je emotionele veerkracht, gezondheid & welzijn of je manifestatie verbeteren?
De Tapas Acupressuur Techniek® (TAT®) is een snel en gemakkelijk uit te voeren proces dat in slechts enkele minuten effectief kan zijn.
1.
Trauma verwerking Het aantal sessies wat je nodig hebt ligt er erg aan hoeveel trauma's er zijn. Read More
2.
Sexueel Misbruik Het aantal sessies is afhankelijk hoelang het misbruik heeft plaatsgevonden. Read More
3.
Stoppen met roken Het aantal sessies is vooraf niet direct te bepalen het ligt er vooral aan hoelang men al rookt en hoeveel. Read More
4.
Stress Hoelang heb jij al deze stress gerelateerde klachten is het misschien al chronisch geworden? En daar ligt het dan ook aan hoeveel sessie er nodig zijn. Read More
Zoek hulp Het kan ons allemaal overkomen dat je verkeerde keuzes maakt in je leven die je heel veel pijn doen in je leven of dat je met mensen in aanraking komt die niet de beste keuze voor je zijn waardoor je pijnijke gebeurtenissen meemaakt in je leven. En helaas begint voor andere al op jonge leeftijd dat er zulke vervelende dingen in je leven gebeuren en nu je groot bent zit jij met al je verdriet, trauma's, onzekerheden, laag zelfbeeld enz. Je kan twee dingen doen als je merkt dat het heel veel negatieve invloed op je heeft. Je kan er mee door blijven lopen met alle concequenties van dien of je kan kiezen om deze vreselijke rotdingen die je zijn over komen vergoed uit je leven te werken. Kies jij voor het laatste dan zit jij hier goed op deze website want door mijn levenservaring kan ik je goed begrijpen en door de technieken die heb geleerd kan ik je goed helpen om het te verwerken. Ik ben nu al zo trots op je als je dit gelezen hebt want dat betekend dat jij niet meer zo verder wil zoals je leven nu is. Read More
Mijn werkwijze We gaan eerst een kennismakingsgeprek doen waarin je kan vertellen waar jij aan wilt werken. En kijken we samen of mijn werkwijze bij je past. En of het klikt tussen ons beiden. Als dit voor beide partijen goed voelt gaan we een sessie(s) van een uur inplannen. De sessie(s) zullen online plaatsvinden. Aan het begin van de sessie bepalen we waar we aan gaan werken en daarna zal ik doormiddel van de TAT (Tapas Acupressuur Techniek) die bestaat uit 9 stappen jouw gebeurtenissen, trauma's aanpakken zodat je daarna weer geluk, blijheid en gezondheid kunt ervaren! Dat wil jij toch ook!! .
https://lizetteluisterendo.wixsite.com/lekkerinjevel
